Ga naar hoofdinhoud
⌖ OF Intel

GUIDES

OpenFront Terra Nullius: hoeveel kracht je in onbezeten land zet

Een v0.34.22-mechanica-handleiding voor de beslissing om neutraal land te veroveren: de vaste brandstofkosten per tegel, de snelheidsgrens voor inzet en waarom meer troepen geen groter gebied betekent.

Expansion & annexation Moeilijkheid · Intermediate Gepubliceerd 6 okt 2026 Bijgewerkt 6 okt 2026 Beoordeeld door de OpenFront Intel-redactie #terra-nullius#capture-cost#army-spend#neutral-land#mechanics#fuel-budget#annexation

Direct antwoord: de inzetgrootte schaalt niet, de diepte en snelheid wel

Als je neutraal land verovert — onbezeten terrein, of terra nullius — dan is de kernbeslissing niet “hoeveel troepen heb ik nodig om vooruit te komen?”, maar “hoe lang is het stuk dat ik echt wil veroveren, tegen welke prijs en met welke snelheid per tegel?” Het korte antwoord is dat de inzetgrootte van de overname een vaste brandstofkosten per tegel is: Vlakte 16, Heuvel 20, Bergen 24 brandstof per tegel voor een speler, en het spel verdeelt die kosten over de hele overnemende grens. Wat je dus aanpast is niet de prijs van het land, maar de diepte van het stuk dat je van tevoren wilt betalen en de snelheid waarmee de grens sluit, en beide worden gestuurd door dezelfde variabele: het aantal ingezette troepen. De oversnelheid wordt ingesteld op clamp(2000 × tileCost / attackTroops, 5, 100), gedeeld door (grensgrootte × 2). Dat betekent dat meer troepen de grenssluiting versnellen tot een harde snelheidsondergrens (de 5), maar dat erbuiten de opbrengst niet toeneemt: voorbij ongeveer 400 × tileCost troepen zit de snelheid op het maximum vast. En de overname-brandstof is ook de uitgave van je leger: elke overgenomen tegel verbruikt ingezette kracht, dus een inzet die het stuk dat hij betaalt niet kan dekken, raakt op voordat hij het eind bereikt. De juiste beslissing is dus om de inzetgrootte zo te kiezen dat hij het gewenste stuk met een buffer dekt, hem over de zo breed mogelijke grens verspreidt om de kosten uit te strekken, en stopt bij de snelheidsondergrens in plaats van troepen in een doodzone te stoppen waar de snelheid niet meer stijgt. De handleiding early expansion rhythm behandelt het wanneer wild land inzetten; deze handleiding behandelt het hoeveel en het hoe ver. De handleiding no man’s land fallout behandelt het geval waarin het stuk bestraald is; deze handleiding behandelt het schone geval. De basisintuïtie om mee te nemen is dat “meer troepen sturen” nooit het volledige antwoord is: de inzetgrootte verandert de snelheid en de reikwijdte, niet de prijs van het land, en precies dat onderscheid scheidt een speler die een kwetsbaar leger overspendt van een speler die precies het stuk dekt dat hij wil, met de nodige buffer.

Om in te kaderen: de inzetgrootte is de enige knop die je per segment controleert, terwijl de tegelprijs door het terrein wordt bepaald; dat betekent dat je de prijs van de vlakte niet kunt veranderen, maar je kunt beslissen hoeveel sterkte je bereid bent te betalen voor de lengte die je wilt, en precies dat is het verschil tussen een speler die naar de prijs grijpt en een die naar de diepte grijpt, want de diepte is de enige variabele die zich aan je sterkte kan aanpassen zonder je kwetsbaar te maken. Dit is de hele bladzijde op één zin: betaal de rekening van het segment met een leger dat zo groot is als de rekening, niet groter, en hou de rest achter voor het gevecht dat komt na de overname, want die reserve is de reden waarom je uitbreiding niet omdraait in je verdediging.

Wat deze handleiding dekt en zijn versiegrens

Deze handleiding behandelt onbezeten land: tegels zonder eigenaar, van neutraal wildland en van gebieden die leeg gelaten zijn. Het behandelt noch de verdediging van een tegel die je vasthoudt, noch de aanval op een tegel die een andere speler vasthoudt, want dat zijn andere berekeningen met hun eigen handleiding. Alle hier geciteerde constanten komen uit de tag v0.34.22 (korte commit 4e83752, 2026-10-01) in het repository github.com/openfrontio/OpenFrontIO, in het bestand src/core/configuration/Config.ts. De drie annexatie-constanten zijn TERRA_NULLIUS_COST_SCALE = 2000, TERRA_NULLIUS_MIN_COST = 5 en TERRA_NULLIUS_MAX_COST = 100, en de terreinbasis is Vlakte (magnitude 80, tileCost 16,5), Heuvel (100, 20), Bergen (120, 25). De verliezen per tegel zijn magnitude/5 voor een menselijke aanval en magnitude/10 voor een bot-aanval. Als je een handleiding of forumbericht leest dat een andere schaalingsfactor, andere onder- of bovengrens of een andere tegeldeling citeert, behandel dat getal als vervangen door de hier gebruikte v0.34.22-bronlezing. Een upgrade die de schalingsfactor of de 5/100-grenzen verplaatst, zou beide getallen in de tabel veranderen — de doodzone-grenzen en de snelheidsfactoren — en zou opnieuw geverifieerd moeten worden voordat je ze gebruikt. Wat deze handleiding ook niet behandelt: de goud- en productielogica die de inzet financiert, want dat is een andere berekening dan de uitgave, en de modusboni (groot gebied, spelmodus) die de basistaxen veranderen; ik wijs erop als ze de overname raken, maar ga hier niet op in. De grens is helder: alles wat een leger met een eigenaar draagt is buiten beeld; alles dat dat niet doet is het onderwerp van deze handleiding, en dat is de meest voorkomende situatie van normale expansie, waar de meeste speelvlakken eerst onbezeten zijn voordat ze omstreden worden. De magnitude komt alleen in de rekening via de deling door 5 of 10, terwijl de tileCost in de snelheid komt; twee terreinen met dezelfde magnitude maar een andere tileCost kunnen dus dezelfde tegelprijs kosten maar met zeer verschillende snelheid sluiten, en precies dat onderscheid moet je in gedachten houden als je het terrein kiest dat je wilt veroveren, niet alleen het dichtstbijzijnde.

De versiegrens heeft een praktische kant: omdat de constanten in de Config.ts staan en niet in de documentatie, is de bron de enige plek waar ze zich kunnen veranderen zonder een versiesprong, dus het is verstandig om de tabel in deze handleiding te behandelen als een momentopname en hem te verifiëren tegen de nieuwste tag vóórdat je hem toepast op een andere kaart- of spelmodusconfiguratie die andere tileCost-basen zou kunnen gebruiken, en precies die verificatie is de discipline die dit stuk van de handleiding beschermt tegen een verouderde tabel die iemand twintig weken later als autoritatief leest.

De kostenformule: vaste brandstof, uitgestrekt over de grens

De basis van de overname is dat elke tegel onbezeten land een vaste brandstofkosten heeft die noch afhangt van wie aanvalt noch van de afstand. Het spel leest de magnitude en de tileCost van het terrein: Vlakte 80 en 16,5, Heuvel 100 en 20, Bergen 120 en 25. Het verlies per tegel is dan magnitude/5 voor een mens (16, 20, 24) en magnitude/10 voor een bot (8, 10, 12). Dit getal is de rekening per tegel: een schone heuveltegel veroveren kost 20 ingezette kracht, of je nu bij 400 of 20.000 troepen zit. De kern is dat deze kosten over de hele overnemende grens verdeeld worden, niet een keer per tegel betaald worden. Concreet berekent het spel het overname-tick-fragment als clamp(2000 × tileCost / attackTroops, 5, 100) / (grensgrootte × 2). De term 2000 × tileCost / attackTroops is de tijd die een grens van breedte 1 nodig had om een tegel te verslikken; het / (grensgrootte × 2) deelt die tijd door de breedte van de grens, dus een bredere grens overneemt sneller. De grens is het bandje onbezeten tegels dat je territorium raakt; hoe breder, hoe meer de kosten verspreid worden en hoe sneller het sluit. De clamp vergrendelt de teller tussen 5 en 100, wat de twee doodzones maakt: als 2000 × tileCost / attackTroops onder 5 zakt, blijft de teller op 5 (maximale snelheid, meer troepen helpen niet); als hij boven 100 stijgt, blijft hij op 100 (minimale snelheid, heel traag). Precies deze dubbele vergrendeling maakt van “meer troepen” “snelder tot een grens, dan dieper”. De diepte van dit punt is dat geen keuze van inzetgrootte de tegelrekening verandert, alleen de snelheid waarmee je hem betaalt en de duur dat de kracht ingezet moet blijven; de tileCost komt bovendien op twee plekken voor, één in de tegelrekening (via de magnitude) en één in de snelheid (via het product 2000 × tileCost), dus een terrein met hoge tileCost wordt beboet op zowel prijs als overnamesnelheid, wat van bergen een dubbele boete maakt.

Een aspect van de formule dat vaak wordt overgeslagen is dat de breedte van de grens de teller deelt nadat de clamp is toegepast, niet vóór, dus een zeer brede grens kan de al geclampte waarde verder delen en de snelheid onder de 5-ondergrens drukken zonder de tegelprijs te veranderen; de grensbreedte is dus een snelheids- en kostenverdelingshefmoment maar geen prijswijziger, en dat moet je in gedachten houden als je beslist om de grens te verbreden: je verlaagt de kosten per tegel per tick en verhoogt de sluitsnelheid, maar je betaalt nog steeds dezelfde tegelrekening, dus de breedte is een tempo-knop, niet een prijs-knop.

Het snelheidsmodel: grenzen en doodzones

De twee grenzen die uit de clamp komen, zijn de meest bruikbare beslissingsgetallen van deze pagina. Op de Vlakte (tileCost 16,5) is 2000 × 16,5 gelijk aan 33.000. De snelheidsondergrens (de 5) wordt bereikt als 33.000 / attackTroops ≤ 5, dus bij ongeveer 6.600 troepen; daarboven zit de snelheid op het maximum. De trage bovengrens (de 100) wordt bereikt als 33.000 / attackTroops ≥ 100, dus bij ongeveer 330 troepen; onder 330 is de overname het langzaamst. De Heuvel (tileCost 20, basis 40.000) geeft ongeveer 8.000 en ongeveer 400; de Bergen (tileCost 25, basis 50.000) geven ongeveer 10.000 en ongeveer 500. Tussen de twee grenzen daalt de snelheid soepel met de inzetgrootte: hoe meer je inzet, hoe sneller de grens sluit, tot de 5-ondergrens. De doodzones zijn de fouten om te vermijden. Onderaan, onder ongeveer 330/400/500, betaalt je de volledige tegelkosten en overneem je het langzaamst — dat is de “snoepje”-inzet die rompt en op raakt. Boven, voorbij ongeveer 6.600/8.000/10.000, zit de snelheid al op het maximum, dus elke extra troep sluit de grens niet sneller, maar raakt je kracht sneller op omdat de overname-brandstof hem per tegel verder verbruikt. De bovenste doodzone is waar de veelgemaakte fout zit: een speler die een groot leger in plat land stuurt en aanneemt dat de extra troepen de grens versnellen, betaalt voorbij 6.600 Vlakte-troepen de tegelprijs met een leger dat groter is dan de snelheid vraagt, en dat overscalende leger wordt een kwetsbaar leger dat bijgeschaafd moet worden om door te gaan. Het nuttige handvat: kies de inzetgrootte zo dat hij net boven de snelheidsondergrens van het overgenomen terrein ligt, niet ver daarboven, en behandel de rest van je kracht als aanvulling in plaats van hem in te zetten in een sluiting die al maximaal is.

Dieper in de bovenste doodzone zit een balancerings-kiezel: het spel wil dat een maximale sluitsnelheid een prijs kost in overlevingssterkte, niet alleen in snelheid, want een gratis-maximale snelheid zou leiden tot een leger dat willekeurig snel vooruit kan zonder aanvulling nodig te hebben; dus het feit dat troepen boven de ondergrens nog steeds brandstof kosten is geen bug maar een keuze die uitbreiding tot een-resource-beslissing maakt in plaats van een tempo-spel, en dat is precies de reden waarom deze handleiding ertoe doet: het is de handleiding die die balanceringskeuze vertaalt naar een beslissingsgetal dat je kunt gebruiken vóórdat je vooruit gaat.

De overname-brandstof is een legeruitgave

De overname-brandstof verbruikt de inzet van je leger tegel voor tegel, en het spel beoordeelt of de overnemende troepen er nog zijn vóórdat een tegel opeens overgaat naar een nieuwe eigenaar. Als een inzet de tegelkosten van een stuk betaalt die langer is dan zijn sterkte, dan wordt die inzet leeggehaald vóórdat het eind wordt bereikt. De twee manieren om dat te betalen: de breedte van de grens (een bredere grens verdeelt de kosten over meer tegels en sluit sneller) of de inzetgrootte (meer troepen betalen sneller per tegel en houden meer reserve achter). De beslissing die je per stuk neemt is dan: hoeveel tegels wil je vooraf betalen, met welke breedte, en met hoeveel troepen die je daarna als reserve kunt inzetten. De tegelrekening is de harde ondergrens van je sterkte voor dat stuk: een stuk van 200 heuveltegels vereist in de buurt van 200 × 20 = 4.000 ingezette sterkte als je het volledig wilt dekken. Stuur je minder dan dat, dan raakt de inzet op vóórdat je aan het eind bent, en je bent kwetsbaar precies op het punt waar je het stuk niet hebt voltooide. De diepte is dat de breedte van de grens de kosten uitstrekt, dus een speler die een lang smal stuk verovert kan kiezen om de grens te verbreden (meer tegels tegelijk aansluiten) om de kosten te verdunnen en de snelheid te verhogen, en dat is een echte tactische keuze: breed versus smal, snel versus langzaam, met de tegelrekening als de constante die je niet kunt onderhandelen. De reserve achter de inzet is de tweede beslissing: na de 4.000 die je hebt ingezet voor het stuk, hoeveel troepen houd je achter voor de aanval op het punt waar je bent aangekomen? Die reserve is de reden waarom je nooit je hele leger in een overname stopt, zelfs niet als de tegelrekening maar een deel ervan eist; de rest is voor het gevecht dat komt na de overname, en dat is een hele andere berekening dan de overname zelf. De overname-brandstof is dus de brug tussen je expansie en je gevecht: hij vertelt je hoeveel leger je moet opofferen om op het punt te komen waar je het gevecht gaat voeren, en die offerte is de prijs van elke overname die je doet. De breedte van de grens is de variabele die je het vaakst vergeten hebt: twee spelers met dezelfde inzetgrootte en hetzelfde stuk kunnen zeer verschillende overnamesnelheden hebben puur door hoeveel tegels ze tegelijk aansluiten, en een speler die de grens verbreedt om de kosten te verdunnen kan een stuk veroveren dat een speler met een smalle grens moet opgeven, op dezelfde sterkte en dezelfde tegelrekening.

Een praktisch voorbeeld van de sterkterekening: als je 10.000 troepen hebt en een uitbreiding van 250 vlaketegels plant, is de rekening 250 × 16 = 4.000, dus je zet 4.000 in en houdt 6.000 als reserve; de 6.000 reserve is geen buffer voor de snelheid maar voor de overval aan het eind en voor de aanvulling van de 4.000, dus de reserve is de eigenlijke reden waarom je nooit je hele leger in een uitbreiding stopt, zelfs niet als de rekening maar een deel ervan eist, en dat is de hele discipline in één zin: zet de rekening in, houd de rest, en laat de reserve de overname dekken tot het gevecht begint.

Referentiegetallen voor v0.34.22

De onderstaande tabel is de kern van de pagina. De brandstof per tegel is het getal dat je leger per overgenomen tegel moet uitgeven (magnitude/5 voor een mens). De trage bovengrens is de inzetgrootte waar de snelheid op de 100-ondergrens zit (langzaamste). De snelheidsondergrens is de inzetgrootte waar de snelheid op de 5-ondergrens zit (snelste); meer dan dat geeft geen snellere sluiting maar verbruikt troepen.

TerreintypeMagnitudetileCostBrandstof per tegel (mens)Trage bovengrens (teller 100)Snelheidsondergrens (teller 5)
Vlakte8016,516≈ 330≈ 6.600
Heuvel1002020≈ 400≈ 8.000
Bergen1202524≈ 500≈ 10.000

De getallen in de twee rechterkolommen zijn afgeleide grenzen, afgerond. De trage bovengrens is 20 × tileCost en de snelheidsondergrens is 400 × tileCost: de bovengrens komt uit 2000 × tileCost / attackTroops ≥ 100, wat attackTroops ≤ 20 × tileCost geeft, en de ondergrens uit 2000 × tileCost / attackTroops ≤ 5, wat attackTroops ≥ 400 × tileCost geeft. Voor de Vlakte is de bovengrens dan 20 × 16,5 = 330 en de ondergrens 400 × 16,5 = 6.600. De tabel is een momentopname van v0.34.22; als je een andere versie speelt, recalculeer dan de twee rechterkolommen met de twee formules, want de twee linkerkolommen (magnitude en tileCost) zijn de bron en de twee rechterkolommen zijn afgeleide getallen die veranderen als de constanten veranderen. De diepe bruikbaarheid is dat de twee rechterkolommen je de twee foute gebieden direct geven: beneden de trage bovengrens zit je in het langzaamste gebied en boven de snelheidsondergrens zit je in de bovenste doodzone, en het gebied ertussen is het gezond overnamegebied. Een speler die zijn inzetgrootte in dat middengebied houdt, betaalt de tegelprijs met een leger dat zo groot is als het moet zijn, niet groter, en dat is precies de beslissing die dit hele stuk van de handleiding naar toe voert: niet meer troepen sturen dan de snelheidsondergrens vraagt, want die extra troepen kosten brandstof zonder de grens sneller te maken.

De referentietabel kan ook worden gelezen als een beslissingsboom: beneden de trage bovengrens is het antwoord altijd «meer inzetten of korter», op de ondergrens is het antwoord «vooruit en de aanvulling houden», en boven 400 × tileCost is het antwoord «reduceren tot de ondergrens en de overmaat als reserve gebruiken»; dat is de hele beslissingsboom op één blik, en de discipline is deze boom door te lopen vóórdat je vooruit gaat, niet erna, want de boom is het wat de twee meestgemaakte fouten — op raken vóór het eind en betalen in de bovenste doodzone — van tevoren elimineert, en die twee fouten zijn de reden waarom de meeste uitbreidingen omdraaien in kwetsbare legers die bijgeschaafd moeten worden.

Een beslissingskader in vijf regels

Voor elk stuk onbezeten land dat je verovert, loop dit door: Lees het terrein en noteer de tegelprijs en de twee grenzen. Meet de lengte van het stuk dat je wilt, in tegels. Bereken de rekening: lengte × tegelprijs, dat is de kracht die je moet inzetten om het te dekken. Vergelijk met je inzet: als je sterkte de rekening met buffer dekt, ga dan door; als je sterkte de rekening niet dekt, kies dan tussen meer inzetten, het stuk verkorten, of een smaller stuk kiezen. Positieer de inzet tussen de twee grenzen: net boven de snelheidsondergrens voor maximale efficiëntie, en spreid de grens zo breed mogelijk om de kosten uit te strekken. Deze vijf regels zijn het hele beslissingskader, en de twee die spelers het vaakst overslaan zijn de rekening vergelijken met de inzet en de grens verbreden, want die twee zijn het wat een schijnbaar gezonde expansie maakt uit te draaien in een overschaafd en kwetsbaar leger. De vijfde regel, de grens verbreden, is de minst intuïtieve omdat de meeste spelers denken in “meer troepen” in plaats van in “bredere grens”, en die twee zijn verschillende knoppen: meer troepen maakt de overname sneller per tegel maar verbruikt meer leger per tegel, terwijl een bredere grens de overname sneller maakt door meer tegels tegelijk te betalen, wat de kosten verdeelt en de snelheid verhoogt zonder extra troepen te kosten. De diepe reden waarom de grens verbreden werkt is dat de overname-brandstof over de grens verdeeld wordt, dus hoe meer tegels je tegelijk aansluit, hoe minder brandstof per tegel je hoeft te betalen per tick, en dat is een echte efficiëntiewin die geen extra troepen kost. De vijf regels zijn bedoeld om in tien seconden door te lopen, en als je ze in elk spel een paar keer doorkijkt, dan worden ze gewoone en de overname van een gok naar een berekening. Het kader is ook de reden waarom de twee scenario’s in deze handleiding zo verschillend zijn: ze gebruiken dezelfde vijf regels maar met een ander terrein en een andere Fallout-verhouding, en het resultaat is twee heel verschillende beslissingen die door hetzelfde kader worden gegenereerd.

Het kader kan worden gereduceerd tot een tien-seconde-routine die je in elke partij honderd keer door kunt lopen: lees het terrein, meet de lengte, bereken de rekening, vergelijk met de ingezette sterkte, en positioneer de sterkte tussen de twee grenzen; die vijf stappen kosten geen seconde, maar ze elimineren de twee vaakste uitbreidingsfouten en precies dat is de operationele waarde van deze handleiding, want de routine is sneller dan de fout die ze voorkomen, en de tien seconden die je aan de routine besteedt zijn verreweg de kleinste uitgave die je kunt doen in de hele partij, omdat ze een verzwakt leger voorkomen dat je een uur later moet bijspelen.

Scenario 1: vlakte-uitbreiding, 5.000 troepen

Neem de klassieke uitbreiding. Een speler heeft een leger van 5.000 verzameld en loopt vlakte-wildland (magnitude 80, tileCost 16,5, tegelprijs 16) door een segment van ongeveer 150 tegels tot aan de zone die de speler wil houden. De rekening van het segment is 150 × 16 = 2.400 ingezette sterkte. Bij 5.000 troepen zit de speler ver boven de trage bovengrens (ongeveer 330) en onder de snelheidsondergrens (ongeveer 6.600), dus de overname is snel maar niet op het maximum — de teller 33.000 / 5.000 is 6,6, net boven de 5-ondergrens. De inzet betaalt 2.400, houdt 2.600 als reserve en dekt het segment met een comfortabele buffer. De beslissing hier is simpel: de inzet is goed geschaald voor het segment, de speler kan vooruit en de zone houden. Nu verander de lengte. Als dezelfde speler 400 tegels vlakte loopt met dezelfde 5.000, dan stijgt de rekening tot 400 × 16 = 6.400, meer dan de 5.000 die ingezet zijn: de inzet raakt op vóórdat het eind bereikt wordt. De speler heeft drie opties — meer inzetten (bijvoorbeeld 8.000, wat hem ook de vlakte-ondergrens nadert), het segment verkorten, of het segment met de reserve betalen en een verzwakt leger aan het eind aanvaarden. Wat Scenario 1 zo leerrijk maakt is de sprong van 150 naar 400 tegels: dezelfde sterkte, zelfde terrein, zelfde grens, alleen de lengte verandert, en het is de lengte die de inzet van “dekt de rekening met buffer” naar “raakt op vóór het eind” draait; dat is de duidelijkste demonstratie dat de uitbreidingsbeslissing een lengtebeslissing is voordat het een sterktebeslissing is, en dat de sterkte de lengte alleen tot een punt compenseert, waarna je meer moet inzetten, korter moet zijn of de verzwakking moet accepteren. De tegengaan voor een speler die de tegenstander ziet 8.000 op een vlaktefront inzetten is om de grens te vechten, niet de tegels, omdat een vlaktefront bij 8.000 de ondergrens nadert en snel sluit; de speler kan de tegenstander dwingen te verbreden of te vertragen door buurtegels te nemen, wat de grens van de tegenstander verkleint en de sluiting vertraagt. De draagbare regel: een vlakte-uitbreiding met 5.000 dekt ongeveer 300 tegels netjes; daarboven moet je meer inzetten of een verzwakt leger accepteren, en precies die dekkingrekening beslist of de speler vooruit gaat of zijn troepen terug houdt.

Wat Scenario 1 het duidelijkst maakt is dat de beslissing «hoe ver vooruit» een sterktebeslissing is die je vóórdat je vooruit gaat kunt nemen, en niet één die je tijdens het vooruitgaan neemt; dat is het verschil tussen een speler die vooruit gaat en dan merkt dat hij op is, en een die vóórdat hij vooruit gaat de rekening tegen de sterkte vergelekt en ziet dat 400 tegels te veel zijn, en dus korter gaat of meer inzet; de planning vóórdat je vooruit gaat is de hele waarde, en de rekening is het gereedschap ervoor, en precies dat is de leer van dit scenario: de uitbreiding die je plant is de uitbreiding die je uitvoert, en de rekenrekening is het wat de twee verbindt.

Scenario 2: doorbraak door een bestraalde neutrale corridor

Nu is hetzelfde segment van 200 tegels een door een inslag bestraalde neutrale corridor, en moet de speler erdoorheen omdat de route naar het doel de hele litte-lengte volgt. Neem een corridor van heuvels (magnitude 100, tileCost 20, schone tegelprijs 20 voor een mens), een ingezette sterkte van 8.000 en een gematigde, stabiele grens. Op schone heuvels kost de doorbraak 200 × 20 = 4.000 brandstof, houdt 4.000 als reserve en is bij 8.000 troepen op de heuvel-ondergrens, dus overneemt op het maximum. Pas nu de litte toe. Als de kaart nauwelijks bestraald is, ligt falloutDefenseModifier rond de 5, dus wordt de effectieve tegelprijs met tot de 5 vermenigvuldigd, wat betekent dat de doorbraak van 200 tegels ongeveer 200 × (20 × 5) = 20.000 troepen-brandstof kost — veel meer dan de 8.000 die ingezet zijn — en de overname is op het langzaamst. De 8.000-inzet kan een corridor van 200 heuveltegels bij die factor niet door: hij raakt ver voor het eind op. Zelfs bij de verzachte 3-voudige factor kost het ongeveer 200 × 60 = 12.000, nog steeds meer dan de ingezette sterkte. De beslissing hier is niet “meer troepen sturen en krabben”, want de brandstof is een vaste rekening die de sterkte te klein is om te betalen; de beslissingen zijn de litte te omzeilen, de litte eerst te converteren (een water-raket, of de schoonmaken), of een sterkte in te zetten die op de bestraalde kosten is geschaald — in de grootte van 12.000 tot 20.000 afhankelijk van de echte Fallout-verhouding — wat een groot deel van een eindspelleger is en dus een echte inzet. Wat Scenario 2 boven de getallen toont is dat de litte een lengtebeslissing in een vermenigvuldigingsbeslissing verandert: dezelfde corridor die schoon 4.000 kostte, kost bestraald 12.000 tot 20.000, dus de Fallout-factor is een krachtigere beslissingshefmoment dan de lengte, en precies dat maakt dat een speler die de Fallout-verhouding van de kaart controleert ook de prijs van de uitbreiding van de tegenstander controleert, wat deze handleiding met de raketkeuze-handleiding verbindt: de raket is niet alleen een wapen, het is een terrein-bewerker die de prijs van de uitbreidingsroute van de tegenstander voor de rest van de partij definieert. De tegengaan voor de verdediger is het spiegelbeeld: een litte die je op de uitbreidingsroute van een vijand plaatst is een uitbreidingsbelasting die je niet actief hoeft te handhaven, dus een kleine, goed geplaatste raket die de tegenstander dwingt 20.000 in te zetten of af te leiden, is veel waard dan zijn schade. De handleiding welke raket in te zetten gebruikt dezelfde 3-tot-5-logica voor de inslag; deze handleiding past die toe op de uitbreidingsroute, niet op de doelmarkering.

De tien-seconde-regel vat de pagina samen en is de enige regel die je nodig hebt als je maar één ding onthoudt: lees het terrein, bereken de rekening van het segment, controleer dat de ingezette sterkte de rekening met buffer dekt voor het eind, en positioneer de sterkte in het gezond gebied tussen de twee grenzen; die vier controles kosten geen seconde maar ze zijn het verschil tussen een uitbreiding die je plant en een die je ondergaat, en precies dat is het doel van deze pagina: uitbreiding van een gok naar een berekening veranderen die je vóórdat je vooruit gaat kunt doorlopen, en die discipline is wat een speler scheidt van een speler die zijn leger verliest op een stuk dat hij nooit heeft berekend, en die discipline is precies de tien seconden die dit kader kost om door te lopen vóórdat je vooruit gaat, en dat is de enige prijs die deze handleiding van je vraagt en de grootste opbrengst die je kunt krijgen voor die tien seconden.

Foutmodi, tegengaan en aanpassing voor modus en kaart

De drie vaakste foutmodi. Eerst: op raken vóór het eind, de inzet betaalt de tegelkosten voor een segment dat langer is dan zijn sterkte kan dekken; de tegengaan is de rekening tegen de ingezette sterkte te controleren vóórdat je vooruit gaat, en de grens te verbreden om de kosten uit te strekken. Tweede: brandstof betalen in de bovenste doodzone, ver boven de ondergrens inzetten en troepen verbruiken zonder snelheid te winnen; de tegengaan is op de ondergrens te schalen en de overmaat als aanvulling te houden. Derde: uitstrekken over een smalle grens, een langzame sluiting die het segment laat slijten en het kwetsbaar maakt voor een overval; de tegengaan is de grens vóórdat je vooruit gaat te verbreden, of een smalle grens alleen over een kort segment te doorbreken. Aanpassing voor modus en kaart: modi met een grote territoriumbonus verlagen de effectieve overnamekosten, dus dezelfde inzet dekt meer lengte; kaarten met meer vlakte dan bergen verlagen de gemiddelde uitbreidingsprijs, dus het gemiddelde spel is goedkoper om vooruit te gaan. De handleiding lang versus breed behandelt de vorm van de grens; deze handleiding behandelt de sterkterekening erachter. Deze handleiding behandelt ook niet de verdediging van een tegel die je vasthoudt, de aanval op een vijandelijke tegel, de goudproductie of de gedetailleerde modusboni; dat zijn buurhandleidingen met hun eigen berekeningen, en de buurhandleidingen die je daarna leest zijn de handleiding early expansion rhythm, de handleiding aanvalsverhouding, de handleiding annexatie-omheining en de handleiding no man’s land fallout. De finale regel: vóórdat je elk onbezeten land inzet, lees het terrein, bereken de rekening van het segment, controleer of de ingezette sterkte de rekening met buffer dekt, en schaal de grootte zo dat hij bij de ondergrens blijft en niet in de doodzone geraakt, want precies die laatste stap voorkomt dat je een gezonde uitbreiding verandert in een overgeschaald en kwetsbaar leger. De tien-seconde-regel vat de pagina samen: lees het terrein, bereken de rekening van het segment, controleer dat de ingezette sterkte de rekening met buffer dekt voor het eind, en positioneer de sterkte in het gezond gebied tussen de twee grenzen; de rest van de handleiding is de onderbouwing van die vier controles, en de discipline om ze vóór elke uitbreiding door te lopen is het wat uitbreiding van een gok naar een reproduceerbare berekening verandert, wat precies het doel van deze pagina is, en de enige prijs die die discipline kost zijn de tien seconden die je vóórdat je vooruit gaat besteedt aan de vier controles, en die tien seconden zijn de kleinste uitgave in de hele partij die een verzwakt leger voorkomt dat je een uur later moet bijspelen, want een leger dat op is op een stuk dat je hebt berekend is een leger dat je hebt gewonnen, en een leger dat op is op een stuk dat je niet hebt berekend is een leger dat de tegenstander heeft gewonnen, en het verschil tussen die twee legers is precies de vier controles.

Gerelateerde inhoud

Verder lezen
Waarom de aanvalster sneller regrowt: troepenerherstel na het eerste contact

Een mechanics-gids voor v0.34.24 over de regrow-asymmetrie die spelers midden in het gevecht opmerken: waarom de aanvallende kant zijn balk sneller bijvult dan jij, de ~42%-regenpiek, het 30-55%-pacingplateau, waarom je balk leegspuiten naar nul je herstel instort, hoe de grootte van je cap je absolute regrow-snelheid bepaalt, en wat de v0.34.24-refundfix verwijderde.