Hoe Naties hun kernbommen vizeren: slimmer targeting, geen verspilde ontploffingen

Direct antwoord. De Naties krijgen een slimmer kernbrein: voordat ze afvuren, werkt een Natie nu uit welk deel van de ontploffing daadwerkelijk op vijandig land valt, en ze wijzen elk doel af dat onder een harde vloer ligt (atoom 25%, waterstof 40%). Ze weigeren ook op een plek af te vuren waar al een kernbom van een andere speler onderweg is, en ze kiezen nooit een doel waarvan de ontploffing jouw land of dat van een teamgenoot zou raken. De korte versie voor je beslissingen: Naties stoppen met het verspillen van kernbommen op water of op een plek waar al een bom komt, dus de twee oude exploits waarmee je ze kon lokken of achter water kon verbergen werken niet meer vanaf Gemiddeld. Je moet nu hun beste doel ontmantelen in plaats van te vertrouwen op een inefficiënte schot van de AI. Alles hier is een ongereleased main-tak-verandering, dus behandel de exacte getallen als de huidige upstream-toestand tot de verandering in een release komt.

De reden dat dit er toe doet is dat de oude targeting op twee specifieke manieren exploiteerbaar was, en beide zijn nu gesloten. Een Natie kon hetzelfde tegel dubbel kernbewapenen — twee bommen op precies hetzelfde stadscluster gooien en de tweede het land laten raken dat de eerste al verbrand had — en ze kon een hele bom op een kustdoel inzetten waar het grootste deel van het spoor water was. Beide gedragingen maakten de kernbedreiging willekeurig aanvoelen en maakten sommige kaarten onhoudbaar. De nieuwe logica verwijdert die willekeur: de Natie meet nu het doel en vuurt alleen wanneer de schot efficiënt is. Dat is een fundamenteel andere tegenstander waar je tegenaan plannen moet, en het verandert wanneer je kernbewapent, waar je je steden verspreidt en wat je doet aan de waterkant. Lees de rest van deze guide als de exacte getallen en het beslisframe dat de nieuwe targeting omsetzt in iets wat je kunt verslaan, niet alleen iets wat je moet overleven.

Wat er daadwerkelijk veranderd is en waar het geldt

De commit die deze guide aandrijft herschrijft hoe een Natie een kernwapenkandidaat beoordeelt. Hij raakt de kandidaat-beoordelingspad in NationNukeBehavior.ts, en er zijn vier gekoppelde effecten, allemaal achter dezelfde moeilijkheidsdrempel: boven Gemiddeld slaat een Natie een kandidaat over waar de kernbom van een andere speler al neerkwam, berekent ze de dekkingsgraad van de ontploffing, wijst ze een kandidaat af die onder het minimum van het wapen ligt, en filtert ze daarna de winnende tegel als die ontploffing vriendelijk land zou raken. Gemak-Naties krijgen geen van deze filters. De drempel is de belangrijkste grens in de hele verandering, dus voordat alles anders: als je single-player of privé-lobbies speelt op Gemak, houden de Naties het oude, minder zorgvuldige gedrag, en geldt alles in deze guide over de dekkingsgrens en de anti-dubbele-kernwapenregel niet voor jou. De nieuwe targeting is actief op Middel, Moeilijk en Onmogelijk, en dat is waar de Naties de belangrijkste kernbedreiging zijn en waar de verandering voelbaar is.

Waarom de drempel er is, verdient een simpele uitleg, want het is een bewuste ontwerpkeuze en geen bug. De Naties zijn de AI-tegenstander, en de ontwikkelaars wilden dat ze niet stom uitzienden op hoge moeilijkheid. Een Natie die een waterstofontplopping van 100 tegels in het midden van de oceaan verspillt, of twee atoombommen op dezelfde stad gooit, leest voor een speler als kapot. De dekkingsgrens en de dubbele-kernwapencheck maken het kerngedrag van de AI bekwaam, wat precies het doel is van de hogere moeilijkheidsniveaus. Het neveneffect is dat de AI nu een betere kern-tegenstander is, dus de moeilijkheidscurve is steiler op precies het ding dat eerder exploiteerbaar was. Dat is de hele reden dat deze verandering een beslissing-relevante is en geen kosmetische: ze verwijdert de twee specifieke openingen die de community had gebruikt, en ze doet dat op de moeilijkheidsniveaus waar die openingen écht matteren. Als je Moeilijk of Onmogelijk hebt verslagen door de Naties in inefficiënte schoten te lokken, of door een enkel dicht cluster te stapelen en te hopen dat de Naties het niet dubbel zouden raken, toont de volgende sectie precies welke van die spelelementen de nieuwe code vermoordt. De twee spelelementen die ze doodt, zijn de kust-lok — je rekende erop dat de waterstof in het water werd verspild — en het dubbel-stapelen — je rekende erop dat de Naties een tegel niet opnieuw zouden raken die al een bom kreeg. Beide berusten op een specifieke AI-fout, en de nieuwe code verwijdert die fout in plaats van de moeilijkheid te verhogen, wat een schone fix is voor de ontwikkelaars maar een moeilijker probleem voor jou, want je kunt niet meer plannen rond een tekortkoming die niet meer bestaat.

De dekkingsgrens: atoom 25%, waterstof 40%

De dekkingsgrens is het hart van de verandering, dus de volledige wiskunde verdient ruimte. Wanneer een Natie een kandidaat-tegel overweegt, samplet ze rastermatig een schijf rond die tegel: ze stapt door het ontploffingsgebied in stappen (de stap is de buitenstraal gedeeld door tien, minimaal één), en voor elk samplepunt checkt ze wie die tegel bezit. Water, uitval en ongeëigend land tellen allemaal als niets; alleen tegels bezet door een niet-vriendelijke speler tellen als vijandig land. De binnen-schijf — het gebied dat het wapen volledig vernietigt, de binnenstraal — weegt dubbel, want de buitenring wordt slechts gedeeltelijk geraakt terwijl de binnenring totale verlies is. Het resultaat is een verhouding: het deel van de bemonsterde ontploppingsoppervlakte dat vijandig land is. Die verhouding wordt vergeleken met de vloer van het wapen, en als die onder de vloer ligt wordt de kandidaat volledig overgeslagen. De vloeren zijn een atoombom op 25% en een waterstofbom op 40%, opgeslagen als 0.25 en 0.40 in de bron.

De hogere lat van de waterstof is geen toeval en het is het getal dat je moet internaliseren. Een waterstofontplopping is enorm, binnen 80 en buiten 100, dus een vijandig-landdeel van 40% over een radius van 100 tegels is een veel strengere test dan 25% van een atoom over een radius van 30 tegels. In de praktijk betekent dit dat de waterstof veel moeilijker te ontmantelen is met water of uitval dan het atoom. Als je het toekomstige waterstofdoel van een Natie onder 40% vijandig land kunt houden, zal die Natie die bom simpelweg niet inzetten en doorbewegen naar een andere kandidaat of wachten. Het atoom is het verdraagzamere wapen, en het wapen waar de Naties op leunen wanneer de grens van de waterstof niet kan worden gehaald. Twee eigenschappen maken dit een levend systeem in plaats van een vaste tabel. Eerst, het dekkingsgetal wordt opnieuw berekend op elk beslissingstik, terwijl de kaart rond de Natie verandert: jouw grens verschuift, water wordt uitval na een ontploffing, een stad wordt vernietigd, een nieuwe haven wordt gebouwd. Hetzelfde kustdoel kan op één tik onder de grens liggen en op de volgende tik ze overschrijden, dus je beheert een bewegend getal, niet een statische lijn.

De laatste rij mattert omdat de MIRV-koppen het zijn wat de Natie laat vallen zodra ze een MIRV inzet, en elke kop erft de dekkingslogica van zijn hoofd- doels. De dekkingsbonusrubriek is de scoreterm, behandeld in de volgende sectie: het wapen dat op meer vijandig land neerkomt wordt geprefereerd, zelfs tegen een nominaal waardevollere structuur, en dat is de hefboom die je daadwerkelijk kunt optrekken.

De nieuwe anti-dubbele-kernwapen- en vriendelijkvuur-regels

De tweede helft van de verandering gaat over waar de Naties wel en niet op afvuren, en het heeft twee delen die makkelijk met elkaar worden verward. Het eerste is de anti-dubbele-kernwapenregel. Een Natie checkt nu elke kernbom die momenteel in de lucht is — een atoom, een waterstof of een MIRV-kop van elke speler, niet alleen een teamgenoot — en als een daarvan al op een tegel is gericht die dicht genoeg bij de kandidaat ligt, wordt de kandidaat overgeslagen. “Dicht genoeg” wordt gedefinieerd door de binnenstralen: het spel voegt de binnenstraal van jouw wapen toe aan de binnenstraal van de binnenkomende kernbom, en als de afstand tussen de kandidaat en het doel van die kernbom kleiner is dan die som, wordt de kandidaat als al gedekt beschouwd en weggegooid. Dus een atoom (binnen 12) zal niet op een tegel binnen 24 van een ander atoom vizeren, of binnen 92 van een binnenkomende waterstof. Dit is de veralgemening die de oude code niet had: het eerdere gedrag vermied alleen dubbel raken van de kernbommen van je eigen team in team-modi, maar de nieuwe dekt de kernbom van elke speler overal op de kaart, inclusief je eigen. Het praktische effect is dat een Natie een tweede bom niet meer op een tegel zal stapelen die al een bom krijgt, dus het oude “dubbel kernbewapenen van dezelfde stad”-patroon is weg vanaf Middel en hoger.

Het tweede deel is de vriendelijk-landfilter, en dat is de one die de “allied naties die op allies raken”-klachten beantwoordt. Nadat de Natie al haar kandidaten heeft beoordeeld en de winnaar heeft gekozen op hoogste score, voert ze één laatste check uit: als de ontploffing van die winnende tegel land zou raken dat bezet is door de Natie zelf, door een teamgenoot, of door een bondgenoot (inclusief een bondgenoot die op dit moment AFK is), wordt de kandidaat afgewezen en wordt in plaats daarvan de volgende beste schone tegel gebruikt. Deze filter kijkt naar de volledige ontploffing, niet alleen de binnen-schijf, wat een strengere test is dan de dekkingsgrens. De reden dat het bestaat, is de speler-ervaring: de ergste kernmomenten zijn niet de momenten waarop een Natie je efficiënt kernbewapent, ze zijn de momenten waarop een kernbom die voor een vijand bestemd was op je haven neerkomt omdat de ontploffing je kust raakte. Door de Naties te dwingen een doel af te wijzen dat hun eigen kant schaadt, verwijdert de verandering het ongelukkige vriendelijkvuur dat spelers in team-spellen hebben gemeld.

Wat de score voor jou betekent

De dekkingsgrens bepaalt of een doel überhaupt toegestaan is, maar de score bepaalt welk toegestaan doel de Natie daadwerkelijk kiest, en de nieuwe code maakt dekking een groot deel van die score. De basis-tegel-score beloont al structuren: Steden, Havens en verdedigingstorens zijn meer waard dan leeg land, en hogere-niveau structuren zijn nog meer waard. De nieuwe term die erbovenop wordt toegevoegd is dekking vermenigvuldigd met 50.000, dus een doel waarvan de ontploffing op 70% vijandig land valt krijgt een bonus van 35.000, terwijl een doel dat slechts op 30% vijandig land valt een bonus van 15.000 krijgt. Dat is een verschil van 20.000 punten puur uit de geometrie van de ontploffing, en het kan het verschil tussen twee structuren opwegen. Het gevolg is dat de Naties nu een doel prefereren waar hun ontploffing op veel vijandig land valt boven een doel dat een waardevollere structuur is maar op water of uitval staat, zelfs als de structuur nominaal meer waard is om te raken. Dit is de hefboom die je kunt optrekken: het doel van de Natie is de tegel die structuurwaarde plus dekkingsgraad maximaliseert, en als je een van die twee getallen kunt veranderen, verander je welke tegel wint.

Er is ook een moeilijkheidslaag bovenop de score die verandert wat de Naties überhaupt zullen inzetten. Op Onmogelijk vuren de Naties alleen op doelen met positieve structuurwaarde, wat betekent dat ze geen leeg front of kale kust kernbewapenen, en ze vermijden ook elke traject die door een vijandelijke SAM zou worden onderschept. Op Moeilijk en Onmogelijk samen geldt de SAM-vermijding, dus een goed geplaatste SAM-ring kan een doel onontwapenbaar maken, zelfs als zijn dekking perfect is. Dit is de interactie die je moet begrijpen wanneer je verdedigt: de SAM’s en de dekkingsgrens zijn twee onafhankelijke ontzeggingen, en een doel dat een van de twee niet haalt wordt niet kernbewapend. De score heeft ook een kroon-bewustheidsterm, waarbij als de topspeler meer dan de helft van de kaart houdt de Naties zich concentreren op de kroen-dragende speler, dus in een late game worden de Naties effectief een kernbondgenoot tegen wie ook wint. Al dit alles betekent dat de kernbom van de Natie geen willekeurige schot op je grootste stad is; het is een berekende keuze die je kunt beïnvloeden door structuurdichtheid, ontploffingsgeometrie en SAM-dekking te veranderen. De volgende twee secties zetten dit in concrete scenario’s, want de getallen worden pas beslissingen wanneer je een specifieke kaart en een specifieke positie kunt zien.

Scenario A: een vastelandkust verdedigen op Middel

Stel je een Middel-FFA voor op een kaart met een behoorlijke hoeveelheid water. Een Natie heeft een silo in de buurt van je vastelandgrens en heeft stilletjes opgebouwd. Je hebt een kust-stadscluster: drie Steden en een Haven, gebouwd op korte afstand van elkaar, direct aan de waterkant, en je binnenlandse steden zijn verspreid. De Natie greep naar een kernbom en begint kandidaten te beoordelen. Onder het oude gedrag zou een waterstof op je kustcluster gericht hebben kunnen afvuren, zelfs als het grootste deel van de ontploffing van 100 tegels oceaan was, en een tweede atoom zou het zelfde cluster opnieuw kunnen raken terwijl de eerste nog onderweg was. Dat is de “verspilde ontploffing” en de “dubbele kernbom” die de verandering specifisch doodt.

Onder het nieuwe gedrag, hier is de beslissing die je zou moeten maken. De Natie berekent de dekking van de waterstof op je kustcluster. Omdat het cluster aan de waterkant zit, is een groot deel van de schijf van 100 tegels oceaan, en de dekking is waarschijnlijk ver onder 40%. De Natie slaat dat doel over. Ze beoordeelt dan de binnenlandse kandidaten, waar je binnenlandse steden verspreid zijn. Als die binnenlandse doelen boven 40% vijandig land lezen, vuurt de Natie daar in plaats van, en nu moet je een waterstof in het binnenland beantwoorden waar je je regrow en je Steden hebt. De beslissing die de dekkingsgrens afdwingt: je ontmantelt de waterstof door je kustcluster onder 40% vijandig-land-dekking te houden, of je accepteert dat de waterstof op een binnenlands cluster zal slaan en je verdedigt daar. De concrete zet is je steden zo te plaatsen dat het kustcluster als lage dekking leest — verspreid de kuststeden, houd de Haven aan het water maar de Steden iets naar binnen — zodat de waterstof van de Natie aan de kust wordt ontzegd en de Natie naar binnenland gedwongen wordt, waar je kunt kiezen waar hij neerkomt door waar je Steden en verdedigingstorens staan. Als je alles aan de waterkant stapt, geef je de Natie een doel dat de grens niet haalt, wat als defensie klinkt maar eigenlijk een val is: je ontzegd de waterstof maar je vertelt de Natie ook precies welk binnenlands cluster ze in plaats daarvan moeten raken. De dekkingsgrens verandert je waterkant van een zwakte in een knop die je bedient, en de beste positie is de one waarin de waterstof van de Naties geen kustdoel heeft dat 40% haalt. De afweging is dat de dekkingsgrens je binnenlandse posities helemaal niet helpt, zodat je terwijl je de kustwaterstof ontzegd ook de Naties precies vertelt welk binnenlands cluster ze als volgende moeten inzetten, en de defensie werkt alleen als je binnenlandse clusters ook onder de 25%-vloer van het atoom zijn verspreid.

Scenario B: een MIRV-slag en de anti-dubbele-kernwapenregel

Nu een tweede scenario, een die de anti-dubbele-kernwapenregel in actie laat zien. Het is een Onmogelijk-FFA op een wereldkaart, en een Natie heeft een MIRV op jou ingezet. De MIRV splijt zich op in meerdere koppen, en onder het oude gedrag konden de Naties meerdere koppen concentreren op je enkel waardevolste stadscluster, zodat de tweede en derde kop het land opnieuw raakte dat de eerste al had verbrand. Je dichte cluster was een dubbel-gesatureerd doel. Onder het nieuwe gedrag is elke kop een aparte kernbom met zijn eigen binnenstraal (12), en de anti-dubbele-kernwapencheck betekent dat de Natie een tweede kop niet op een tegel zal richten die al een kop krijgt binnen de som van de binnenstralen (24 voor twee MIRV-koppen). Dus de MIRV-koppen verspreiden zich over je posities in plaats van op één plek te stapelen.

De beslissing die dit creëert gaat over hoe je je steden ordent, en het is het tegenovergestelde van wat je zou verwachten. Je wilt geen enkel dicht cluster dat als 90% vijandig-land-dekking leest binnen 100 tegels, want dat is het enkele doel dat elke kop en elke andere Natie als hoogste scoret en eerst raakt. Je wilt je economie verspreid over meerdere clusters van middelbare dichtheid, waarvan elk onder het punt leest waar het de voor de hand liggende winnaar is. De anti-dubbele-kernwapenregel is wat dit werkbaar maakt: omdat de Natie een enkele tegel niet dubbel raakt, moet ze haar koppen verspreiden, en als je clusters ook verspreid zijn, wordt de slag van de Natie verdund over veel doelen in plaats van geconcentreerd op één. De concrete beslissing: houd geen enkel cluster boven ongeveer 50% vijandig-land-dekking binnen de reikwijdte van 100 tegels van een waterstof, en zet je Havens en je beste Steden in minstens twee aparte groepen van middelbare dichtheid zodat geen enkel doel het scorebord wint. Dit is een echte verandering in hoe je bouwt op water- of MIRV-rijke kaarten, en het is de enige meest nuttige les in deze guide voor een hoge-moeilijkheids FFA. De concrete test is simpel: als een van je clusters het voor de hand liggende eerste doel zou zijn dat een Natie kiest, ben je één MIRV verwijderd van het verliezen van je hele economie, en de fix is dat cluster op te splitsen in twee kleinere clusters die elk minder waard zijn en waarvan geen het scorebord wint. De Naties zien nu je dichtheid, en dichtheid is precies wat ze vizeren, dus de speler die zijn economisch gewicht verspreidt, is de one die de slag overleeft.

De faalmodus en de counter

De faalmodus die deze verandering creëert is specifiek, en het is de one die je moet uitkijken. De oude faal was dat de Naties kernbommen verspillden, wat je kon exploiteren door ze naar een slechte schot te lokken. De nieuwe faal is dat je een doel lokt en de Naties simpelweg niet afvuren, en je mist hun niet-afvuren voor een winst. Hier is de concrete val: je concentreert bewust veel van je structuur aan de waterkant, in de hoop dat de waterstof van de Natie op een kustdoel afvuurt waar de ontploffing grotendeels water is, en je rekent erop dat de bom wordt verspild. Onder het oude gedrag werkte dat soms. Onder het nieuwe gedrag werkt het niet zoals je hoopt, want de Natie ziet nu de lage dekking en slaat dat doel volledig over. De bom wordt niet verspild — ze wordt omgeleid naar je volgende beste doel, wat je binnenlands cluster is, en dat is het doel dat je veilig wilde houden. Dus de lok mislukt: je heb echte structuurdichtheid besteed om een nep doel te creëren, en de Natie is doorgegaan naar het echte. De counter is te begrijpen dat je de kernbom van een Natie niet meer kunt verspillen zoals je dat voorheen deed, en te stoppen met dichtheid besteden aan lokposities die niet zullen houden.

De echte counter, en de one die nog beschikbaar is, is te veranderen welk doel het beste is, niet om doelen te verbergen. Omdat de Natie de tegel kiest die structuurwaarde plus dekkingsgraad maximaliseert, win je door je beste doel een slechter doel te maken voor hen, wat bijna altijd door verspreiding is. De twee zetten die nog werken: eerst, verspreid je Steden en Havens zodat geen enkele tegel als hoge dekking en hoge waarde tegelijk leest, wat de score van elke kandidaat verlaagt en de Natie dwingt te verspreiden of te wachten. Tweede, gebruik de SAM-ring op Moeilijk en Onmogelijk, want de SAM-vermijding is een aparte grens die een doel onontwapenbaar kan maken, zelfs als zijn dekking perfect is. De combinatie is de hele defensie: verspreid om de score te verlagen, ring de overgebleven hoge-waarde clusters met SAM’s om de ontploffing te ontmantelen, en accepteer dat de Naties nu je beste cluster zullen raken, zodat je dat cluster overleefbaar maakt in plaats van te proberen het onzichtbaar te maken. Als je verliest op de nieuwe targeting, is de bijna-zekere oorzaak dat je nog steeds het oude spel speelt — concentreren en lokken — tegen een Natie die de fout niet meer maakt waar je op rekent. Er is nog een faalmodus die de naam verdient, want hij is de subtielste: het falen om de Naties te behandelen als een vaste vijand die je vooraf kunt oplossen. De oude AI was een constante, dus een speler kon haar gewoonten onthouden en elke game dezelfde build draaien. De nieuwe AI is een functie van de live-kaart, opnieuw berekend op elke tik, dus dezelfde build die vorige game werkte, is deze game de verkeerde build.

Mode- en mapaanpassingen

De verandering interactieert met mode en map op vier specifieke manieren, en elk van hen verschuift de beslissing. Eerst, per moeilijkheid: op Gemak negeren de Naties de dekkingsgrens en de anti-dubbele-kernwapencheck volledig, dus de oude meta — inclusief lokken en een enkel cluster stapelen — werkt daar nog steeds, en je kunt Gemak gebruiken om de bouwpatronen te oefenen zonder dat de Naties je straffen. Op Middel en hoger is het lokken dood en is de verspreiding de enige betrouwbare defensie, dus het moeilijkheidsinstelling is niet alleen een kracht-draaitje maar een verandering in welke tactieken legaal zijn. Tweede, per kaartwater: hoe meer water op de kaart, hoe groter het defensieve voordeel dat de verandering je geeft, want water en uitval tellen als nul dekking en maken het moeilijker voor de Naties om hun vloeren te halen. Eiland- en archipel-lobbies zijn nu écht makkelijker te verdedigen tegen Naties dan vasteland-rijke lobbies, en dat is een echte verschuiving in mapselectie als je Naties op een specifieke kaart speelt. Derde, per type spel: in team-spellen is de vriendelijk-landfilter de grote verandering, want de Naties zullen niet op een plek kernbewapenen die een teamgenoot zou raken, dus je alliantieposities worden veilig voor ongelukkige vriendelijkvuur en je kunt bouwen in de buurt van een Natiegrens zonder de angst voor ontploffingsrisico. In FFA zijn er geen bondgenoten, dus de vriendelijk-landfilter doet niets voor je, en de hele defensie is de dekkingsgrens en de SAM-ring.

De mapaanpassing om te internaliseren is het water-voordeel. Als je een lobby kiest en je weet dat de Naties de kernbedreiging zullen zijn, is een water-rijke kaart de betere defensieve keuze, want de eigen dekkingswiskunde van de Naties werkt tegen hen in daar. Als je een Natie aanvalt, is een water-rijke kaart de slechtere keuze voor jou, want de Naties zullen weigeren op je water-adjacente posities te slaan en zich in plaats daarvan concentreren op je binnenlandse clusters, waar je minder ruimte hebt om te verspreiden. De tweerichting-implicatie is dezelfde: water is nu een defensief asset tegen Naties en een bezwaring wanneer jij degene bent die probeert een kernuitwisseling af te dwingen. De beslissing die je moet maken wanneer je een kaart kiest tegen Naties is dus of je de verdediger met het water-voordeel wilt zijn of de aanvaller die erdoorheen vecht, en het antwoord bepaalt welke lobby je in wilt staan. Dit is een kleine maar echte verandering in mapselectie, en het is een van de weinige plekken waar de nieuwe targeting direct verandert welke lobby je wilt zijn vóór de eerste tik.

Het geheel: het beslisframe

De hele verandering reduceert tot vier beslisregels die je kunt checken vóór elke kernbom en elke build. Regel één, de dekkingsvloer: voordat je een waterstof inzet, vraag je of de Natie die je tegenstaat 40% vijandig-land-dekking kan halen op je beste cluster, want als ze dat kunnen, komt de waterstof en je moet het doel verdedigen dat ze daadwerkelijk zal raken, niet de lok. Vóór een atoom is de vloer 25%, dus het atoom is de one die je moet verwachten op elke kaart waar de waterstof wordt ontzegd. Regel twee, de anti-dubbele-kernwapen: neem niet aan dat een Natie een tweede bom op een tegel zal stapelen die er al een krijgt, want de nieuwe code stopt dat, dus een dicht enkel doel is geen dubbel-gesatureerd doel meer en je defensie moet verspreiden in plaats van te rekenen op de AI die niet dubbel raakt. Regel drie, de vriendelijk-landfilter: in team-spellen kun je met minder angst voor de ontploffing bouwen in de buurt van een Natiegrens, want de Natie zal geen doel kiezen dat zijn eigen kant schaadt, dus alliantieposities zijn veiliger dan ze waren. Regel vier, de score: de Natie kiest structuurwaarde plus dekking, dus je wint door de score van je beste doel te verlagen, wat bijna altijd door je Steden en Havens te verspreiden en door de clusters die je je niet kunt veroorloven te verliezen met SAM’s te ringen.

De grootste beslissing die deze verandering afdwingt, is een verandering in hoe je over dichtheid denkt. Het oude advies was je economie te concentreren en de willekeurige kernschoten van de Naties je probleem te laten zijn. Het nieuwe advies is dat dichtheid precies is wat de Naties vizeren, en de speler die zijn economisch gewicht verspreidt over meerdere clusters van middelbare dichtheid, is de speler die de kernslag overleeft, want zowel de anti-dubbele-kernwapenregel als de dekkingsgrens beloonen verspreiding en bestraffen concentratie. De tweede grootste beslissing is de waterkeuze: als je de kaart kunt kiezen, kies water als je verdedigt tegen Naties, want de dekkingsgrens maakt water een echt defensief asset, en kies land als je aanvalt, want de Naties zullen weigeren op je water-adjacente posities te slaan. De derde is de SAM-ring op Moeilijk en Onmogelijk, waar de SAM-vermijding een aparte grens is die de ontploffing volledig kan ontmantelen, zodat de beste positie een verspreide economie is met een SAM-ring rond je waardevolste cluster. Als je die vier regels internaliseert, worden de slimmere kernbommen van de Naties iets waar je tegenaan kunt plannen, en de guide is klaar. Voor de aangrenzende onderwerpen dekt de hoe Naties je onder druk zetten guide de troepen-zijde van dezelfde moeilijkheid, en de hoe een kernstilstand doorbreken guide dekt de aanvallende kernbeslissing waarvoor deze guide de defensie is.