OpenFront, meerfrontverdediging: welke front hou je vast, welke geef je op

Direct antwoord: verdedig het front dat je kunt winnen, geef op het front dat je alleen kunt vertragen

Wanneer twee of meer spelers je tegelijk aanvallen, is het instinct om je leger op te delen en elk front tegemoet te treden de verliezende zet, want het per-tegel-verlies van de verdediger maakt dat slijtage op twee fronten sneller ophopt dan verdeelde legers het kunnen terugbetalen. Het enige besluit dat een meerfrontaanval die je kunt redden scheidt van een ineenstorting is een toewijzingsbesluit vóór contact: kies het ene front waar je leger op of boven de lijn van troepen-per-tegel van de verdediger staat, hou dat front vast met een verdedigingspost of terrein, en geef de andere fronten actief op door de grens een gecontroleerde hoeveelheid naar binnen te trekken, zodat de aanvaller een volledige magnitude aan troepen per tegel betaalt voor elke verovering. Opgeven is niet verliezen: in het v0.34.24-model kost een opgegeven vlak-tegel de aanvaller nog steeds zo’n tachtig troepen aan magnitude en onttrekt hij je slechts je gemiddelde troepen per tegel, dus een bewust terugtrekken op een zwak front is een positieve ruil wanneer diezelfde troepen-per-tegel anders zouden sterven op een front dat je niet kunt houden. De counter die een echt gecombineerd paar breekt in plaats van het op te vangen is het identificeren van het zwakkere lid van het paar en de front van dat lid oversetten met een toegewijd leger terwijl de sterkste zijn hoofdleger vasthoudt, wat de coördinatie van het paar tegen zichzelf keert en hen dwingt zich in reactie op te delen. Dit hele gedeelte comprimeert tot één test: als je het front kunt benoemen dat je zult houden, het front dat je zult opgeven, en de specifieke eenheid die het opgeven doet, heb je een plan; als je dat niet kunt, ben je al het front.

De lijn van troepen per tegel van de verdediger is het enige getal dat bepaalt of een front houdbaar is, en je berekent hem vóór de gevecht, niet tijdens. Het is je totale mobiele leger gedeeld door je totale landtegels: bij honderdtwintigduizend troepen op honderdvijftigduizend landtegels is je lijn tachtig troepen per tegel, en elke aanvalaar wiens ingezette stapel onder dit getal staat verliest al de lokale strijd voordat terrein of posten in de berekening terechtkomen. Daarom is het front dat je vasthoudt niet het front met de meeste troepen in absolute aantallen, maar het front waar je ingezette stapel die tachtig bereikt of verslaat en een post of heuvel de effectieve getal verder omhoog kan duwen. Als je het getal niet kunt noemen, beslis je niet, je gokt welk front er groter aanvoelt, wat precies de fout is waar deze gids voor bestaat. De operationele stap die het principe omzet in een plan is de drie namen hardop uit te spreken vóór de tweede aanvalaar in marchafstand is: het front dat je vasthoudt, het front dat je opgeeft, en de benoemde eenheid die het opgeven uitvoert, want zodra een eenheid het opgeven uitvoert stopt het front met het zijn van een plek die je zou kunnen verliezen en wordt het een hefboom die je bewust trekt.

Detectie: echt gecombineerd paar of gewoon opportunistisch springen

Het eerste dat je vóór de toewijzing moet uitmaken is of je een gecoördineerd team tegenover je hebt of twee spelers die toevallig op hetzelfde moment aanvallen, want de counter verschilt. In de communitythreads is dat het meest besproken punt, en de onderscheiding die werkt is dat echte coördinatie een voor-strijdsignatuur heeft terwijl opportunistisch springen dat niet doet. Een echt gecombineerd paar spawn meestal adjacent of op korte marchafstand, stelt steden richting de grens van de ander in plaats van naar buiten, en houdt een reserveleger aan de kust of flank klaar om te draaien zodra één van de twee geëngageerd is. Het onderscheidend kenmerk is niet dat ze één keer samen aanvallen, maar dat hun productie richting de gedeelde grens staat in plaats van richting hun eigen buitenwaartse expansie. Opportunistisch springen heeft de omgekeerde signatuur: de steden van elke aanvaller wijzen naar buiten, iedereen blijft expanderen naar leeg of bot-gebied, en de tweede aanvaller verschijnt pas omdat je al bloedt en makkelijk lijkt. De praktische consequentie is dat je een gedetecteerd paar behandelt als één bedreiging met twee fronten en de toewijzingsregel hieronder uitvoert, terwijl je opportunistisch springen behandelt als twee onafhankelijke eentransproblemen die je achtereenvolgens kunt verslaan als je bereid bent de tweede tijdelijk op te geven. Een derde signatuur om te controleren is multi-accouting, waarbij twee avatars perfect in sync handelen vanaf één mens; de synchronisatie is zo strak dat beide fronten op dezelfde tick bewegen en hun legers dezelfde grootte hebben, wat je kunt testen door te kijken of beide fronten samen pauzeren en verdergaan. Als beide fronten als één brein handelen, verdedig ze als één front en breek de goedkoopste van de twee; als ze als twee handelen, kun je ze misschien sequentieel verslaan.

De bindende beperking bij detectie is het tijdvenster, want de counter-play werkt alleen als je het paar detecteert vóór de steden van de tweede aanvalaar op jouw grens staan, en zodra de tweede stapel op jouw grens zichtbaar is heeft de detectievraag zich al in de verkeerde richting opgelost. Je draait de check dus continu in plaats van één keer: zodra een buurman een stad plaatst die op jouw grens staat in plaats van op zijn buitenzijde, of een stapel aan de kust of op de flank houdt in plaats van te expanderen, draai je de pre-gevechts-signatuur opnieuw door. De ambiguïteit is het meest gevaarlijk, waar één aanvalaar een echte teamsignatuur toont en de andere nog opportunistisch lijkt, en de correcte behandeling is de twee niet in een tussenwaarde op te lossen maar vanuit het sterkere signaal te werken en het zwakkere als controle te behandelen, wat betekent dat je toewijst alsof je tegen het echte paar aan vecht en de zwakkere aanvalaar observeert op het moment dat hij zich aan de gedeelde grens engageert. Als de zwakkere aanvalaar tijdens de strijd tegen het gedetecteerde paar naar buiten blijft staan heb je over-toegewezen aan een twee-frontbedreiging die in feite een-en-helf was en kun je de reserve-stapel terugleggen op het front dat je vasthoudt; als de zwakkere aanvalaar op jouw grens afsteemt bevestigt de signatuur zich en wordt het brek-slot verplicht. De regel die je beschermt tegen analyse-paralyse is dat een gedetecteerd tweede signaal binnen één productiecycli moet worden behandeld, want de kosten van een opportunist als een paar behandelen is een licht over-cauteus vasthouden terwijl de kosten van een paar als een opportunist behandelen de hele ineenstorting is.

Het per-tegel-onttrekken: waarom twee fronten sneller ophopen dan twee legers

Het mechanische hart van het meerfrontprobleem is dat het verlies van de verdediger per veroverde tegel en per aanvallend front wordt gefactureerd, niet per aanvaller. In de v0.34.24-aanvallogica vermindert elke tegel die een aanvaller verovert het gemiddelde troepen-per-tegel van de verdediger, berekend als totale verdedigertroepen gedeeld door verdediger-grondtegels, en is die last onafhankelijk van de grootte van het aanvallende leger. Dat betekent dat één aanvaller die twee van je tegels veroverd evenveel van je onttrekt als twee aanvallers die elk één veroveren, zelfs als de tweede aanvaller slechts een dun leger van enkele duizenden troepen is. De ophoping gebeurt tegelijk op twee assen. Op de verliesas verdubbelen twee fronten het tempo waarmee je leger wordt onttrokken, zodat je troepengrens geneest tegen een onttrekking die tweemaal zo snel is als op één front en je onder de lijn valt sneller. Op de snelheidsas wordt elke verovering vertraagd door de eigen ratio van elke aanvaller met de specifieke front die hij drukt, zodat twee fronten de aanvallers de twee zwakste punten van je grens laten kiezen en het sterke punt negeren, in plaats van dat één aanvaller gedwongen wordt naar je best verdedigde sector. De grote-gebiedbonus verdiept dit in het late spel: wanneer beide je buren groot zijn, krijgt elk een gereduceerde per-tegel-kosten om vanaf en ernaar te duwen, zodat de twee-fronttang eerder komt en harder bijt in het mid- en late spel dan in het begin. De verdedigingspiegel is dat een verdedigingspost binnen bereik van een tegel de aanvalsmagnitude van die tegel met 5 vermenigvuldigt en zijn snelheidsterm met 3, zodat het verdedigde front het ene front is waar je de per-tegel-kosten van de aanvaller hoog genoeg kunt maken zodat opgeven duurder wordt dan vasthouden. Elke toewijzingsbeslissing in de komende gedeelten volgt uit deze rekenkunde: je verdedigt het front waar je lokale kracht plus een post plus terrein de per-tegel-kosten hoog maakt, en je geeft op het front waar je dat niet kunt.

Een concreet micro-voorbeeld maakt de compound tastbaar. Stel je lijn is tachtig troepen per tegel en twee aanvallers drukken tegelijk. Aanvaller A neemt een vlakke-grond-tegel en je bent gedraineerd van je gemiddelde van tachtig op die tegel; op hetzelfde moment neemt aanvalaar B een tegel en je bent gedraineerd van nog tachtig, dus twee tegels en één productiecycli en je lijn is van tachtig naar ongeveer zeventigzes gedaald, en die lagere lijn is het getal waar A nu tegen wordt gemeten op zijn volgende tegel, zodat een stapel die bij tachtig net onder de lijn zat nu duidelijk boven de lijn staat. De eenfront-variant neemt één tegel per cycli en je lijn daalt naar ongeveer zeventigzeven, wat de cap-regeneratie grotendeels herstelt; de twee-frontvariant daalt naar zeventigzes en de regeneratie kan niet bijhouden omdat ze met de dubbele tegelsnelheid wordt gedraineerd, zodat de kloof tussen je lijn en de ingezette stappels van de aanvallers elke cycli groter wordt in plaats van stabiel te blijven. Die grotere kloof is de werkelijke dodelijke mechanisme van een gecombineerde aanval, en precies daarom bestaan het opgeven en de breuk: je geeft een front op om één van de twee drukken te stoppen en je breekt het paar om de gehele bijdrage van één aanvalaar aan het verlies te verwijderen.

Het toewijzingskader: één front vasthouden, twee onttrekken, het paar breken

Het kader heeft drie genummerde plekken, en je moet de drie vullen vóór contact. Plek één is het front dat je vasthoudt: het ene front waar je leger op of boven de lijn van troepen-per-tegel van de verdediger staat en waar je een verdedigingspost binnen 30 tegels kunt plaatsen of al hebt, of waar het terrein heuvel of berg is zodat de per-tegel-kosten van de aanvaller stijgen. Je zet het grootste deel van je mobiele leger op dit front en laat het de sterkste van de aanvallers absorberen. Plek twee is de fronten die je opgeeft: alle andere grenzen, waar je bewust de grens een gecontroleerde hoeveelheid naar binnen trekt, het lokale leger dun houdt zodat de aanvaller een echt leger moet inzetten om vooruit te komen, en elke veroverde tegel zijn volledige magnitude van tachtig tot tweehonderd-twintig laat betalen terwijl je alleen je gemiddelde troepen-per-tegel verliest. Het doel van het opgegeven front is de aanvaller niet te stoppen maar het vooruitgaan langzaam en duur genoeg te maken zodat je het vastgehouden front al hebt gewonnen wanneer de aanvaller je hart bereikt. Plek drie is de breuk: als de bedreiging een echt gecombineerd paar is, is de breuk de handeling om de front van het zwakkere lid te oversetten met een toegewijd leger terwijl je hoofdleger de sterkste vasthoudt, wat het paar dwingt of zijn coördinatie op te delen (het vernietigend) of te accepteren dat het zwakkere lid wordt uitgeschakeld (één front verwijderd). De volgorde van de operaties is: detecteren, dan vasthouden, dan onttrekken, dan breken, en je gaat niet naar breken tot vasthouden stabiel is en onttrekken betaalt. Als je de plek van vasthouden niet kunt vullen omdat geen front op of boven je troepen-per-tegel-lijn staat, is het eerlijke antwoord dat je voor deze lobby te ver uitgerekt bent en de goede zet is om de hele grens op te geven in een gepland terugtrekken dat het hart beschermt, in plaats van te verdelen en op alle fronten te verliezen.

Wanneer de bedreiging uit drie aanvallers bestaat in plaats van twee, verandert het kader niet, alleen wordt de rekenkunde strikter. Het front dat je vasthoudt blijft de enige front op of boven je lijn met een post of heuvel en je zet je mobiele leger in bulk op dat front, maar nu worden twee opgegeven fronten gedraineerd met de dubbele snelheid van het simpele opgeven, dus moet de geplande retraite dieper lopen en moet het herinvalspunt bewust in plaats van optimistisch worden gekozen. De breuk wordt zowel waardevoller als gevaarlijker: het verwijderen van één van de drie verwijdert een front, maar de breuk van het verkeerde lid kan je toegewijde macht vernietigen zonder een front te verwijderen, dus moet het brek-doel de kleinste stapel zijn die specifiek tegen jou wordt ingezet, gemeten tegen je lijn, niet de zwakste van de drie in absolute aantallen. In de praktijk betekent een drie-frontklem dat je je al overgestrekt hebt, en is het eerlijke antwoord vaak de volledige retraite die het hart beschermt en vanaf een kleinere, verdedigbare zone vecht, want drie gelijktijdige aanvallen op een midden-gebiedsspeler is het ene geval waar zelfs een goed uitgevoerde vasthouden-opgeven-breken de lijn sneller kan verliezen dan de cap-regeneratie herstelt.

Scenário één: land en tegelijk, de kusttang

Concrete opstelling. Je bent op zo’n driehonderd duizend tegels in een openbare FFA, twee menselijke buren en één bot. Je noordelijke buur duwt je over land door vlaktes met een leger van zo’n negentig duizend troepen, en je westkust krijgt een landing van de transport van je zuidelijke buur bij zo’n vier duizend troepen. Je hebt een destroyer die momenteel aan de oostkust is, je leger staat op zo’n honderd-twintig duizend troepen tegen een grens van zo’n honderd-vijftig duizend, en je hebt al een verdedigingspost gebouwd nabij de noordelijke vlaktes-route. De toewijzing: het front dat je vasthoudt is het noorden, want je hebt de verdedigingspost binnen 30 tegels van de route, de post vermenigvuldigt de magnitude van de verdedigde tegel met 5 en de snelheid met 3, en de basis-magnitude van de vlaktes van tachtig wordt vierhonderd op verdedigde tegels, wat genoeg is zodat je leger van honderd-twintig duizend op of boven de lijn van troepen-per-tegel van de verdediger vasthoudt. Het front dat je opgeeft is de westkust, maar je geeft die niet gratis op: je verplaatst de destroyer naar het westen vóór de landing begint, want de meest voorkomende fout in de communitythreads is de zee-eenheid aan de verkeerde kust wanneer de landing landt, en een destroyer die vóór het lossen van de transport arriveert zet het westen om van een tweede leger naar een zeeslag die je lokaal kunt winnen. De breuk is hier niet beschikbaar omdat dit opportunistisch springen is en geen gecoördineerd paar, dus je houdt het noorden vast, wint het westen lokaal met de destroyer en hebt dan een vrij leger dat je terugzet op de zwakkere van de twee aanvallers. De getallen die dit laten werken: de westelijke landing van vier duizend tegen je destroyer en een dun kustleger verliest een groot deel van zijn leger in de zee-ruil, de noordelijke aanvaller betaalt vierhonderd geschaalde magnitude per verdedigde tegel en wordt vertraagd naar zo’n een derde van zijn vlaktesnelheid, en je gemiddelde troepen-per-tegel-onttrekking op de opgegeven westelijke tegels is klein omdat je het westen dun houdt. Als de destroyer niet op tijd in het westen is, wordt het westen een echt tweede leger en moet je het westen opgeven in een gepland terugtrekken dat de kust naar binnen trekt en de verloren tegels accepteert tegen hun volledige kosten om het hart te redden.

Als de destroyer een volledige productiecycli earlier in het westen arriveert, zakt het westen weg in een zeeslag en wordt de noordelijke vasthoud-front de hele strijd, precies de eenfront-situatie die je wilde vermijden, dus bepaalt de timing van de destroyer het verschil tussen een twee-front-strijd en een winbare strijd.

Scenário twee: twee grote buren, de late-speltang

Concrete opstelling. Je bent op zo’n vierhonderd duizend tegels in het late spel, met twee grote menselijke buren allebei op drie-honderd duizend of meer. Allebei duwen ze je tegelijk, oosten door heuvel en zuiden door vlaktes, want de grote-gebiedbonus heeft beide aanvallen goedkoper en sneller gemaakt om vanaf en ernaar te duwen. Je leger staat op zo’n tweehonderd-twintig duizend troepen tegen een grens van zo’n tweehonderd-vierentig duizend, je hebt nog geen verdedigingspost gebouwd, en je bent één push van het late spel verwijderd. De toewijzing: het front dat je vasthoudt is het oosten door het heuvel, want de basis-magnitude van het heuvel van honderd en zijn hogere per-tegel-kosten betekenen dat de aanvaller meer per tegel betaalt op heuvel dan op vlaktes, en je kunt een verdedigingspost bouwen binnen 30 tegels van de heuvel-route om de verdedigde magnitude omhoog te zetten naar vijfhonderd en het front drie keer te vertragen, wat het goedkoopste front om te verdedigen in het spel is en het beste front om vast te houden tegen een grote aanvaller. Het front dat je opgeeft is de zuidelijke vlaktes, waar je de grens naar binnen trekt en de vlaktes-aanvaller zijn volledige tachtig-geschaalde kosten per tegel laat betalen terwijl je alleen je gemiddelde troepen-per-tegel verliest, wat je je kunt veroorloven omdat het vasthouden van het heuvel stabiel is. De breuk hier is de echte paar-breuk: de twee buren zijn groot genoeg dat ze effectief één team zijn ook al zijn ze niet geallieerd, dus je identificeert de wiens leger naar je zuiden kleiner is en overset dat leger met een toegewijd leger van zo’n zestig duizend troepen terwijl je hoofdleger van tweehonderd-twintig duizend het oosten vasthoudt, wat het geëngageerde leger van de zuidelijke aanvaller uitschakelt en één front verwijdert. De getallen die dit laten werken: het vasthouden van het heuvel met de post kost de oostelijke aanvaller vijfhonderd geschaalde magnitude per verdedigde tegel en vertraagt hem naar een derde, het opgegeven zuidelijke front betaalt tachtig geschaalde kosten en onttrekt je alleen het gemiddelde, en het brek-leger van zestig duizend tegen een kleinere zuidelijke kracht wint de lokale ruil omdat het op of boven de lijn van troepen-per-tegel van de verdediger voor dat front staat. Als beide buren echt gelijk zijn en je geen kleiner leger kunt vinden om te breken, is de eerlijke zet de volledige retraite die het hart beschermt en vecht vanaf een kleiner gebied, want twee gelijke grote buren die tegelijk duwen in het late spel is het geval waar de per-tegel-onttrekking op twee fronten je genezing overstijgt hoe je ook verdeelt.

Verdedigingsposten als front-asymmetrie-tool

Een verdedigingspost is geen generieke muur; in het meerfrontprobleem is hij het tool dat één front dramatisch duurder maakt dan de anderen, precies wat de toewijzing nodig heeft. De v0.34.24-constanten zijn een straal van 30 tegels, een 5-voudige vermenigvuldiger op de aanvalsmagnitude van de verdedigde tegel, een 3-voudige vermenigvuldiger op de snelheidsterm van de verdedigde tegel, een bouwkostencurve van vijftig duizend goud voor de eerste post tot een plafond van twee-honderd-vijftig duizend, en een bouwvenster van vijftig ticks. Het besluit is daarom nooit of een post abstract goed is maar welk front je duurder maakt en of de post zijn vijftig-tick-bouw kan afsluiten vóór de aanvaller er is. De sleutel-asymmetrie is dat de bonus per verdedigde tegel binnen bereik geldt, zodat een enkele post op de bocht van een route meerdere tegels kan dekken die de aanvaller moet nemen en elk van hun magnitudes met 5 vermenigvuldigt, wat een vlaktes-front met een basis van tachtig omzet in een vierhonderd-front op de verdedigde tegels. De toewijzingsconsequentie is dat je het vijftig-tot-twee-honderd-vijftig duizend goud van de post uitgeeft op het front dat je al hebt gekozen om vast te houden, niet verspreid over elk front, want een post op een front dat je opgeeft koopt alleen wat tijd voor de kosten van het goud dat je nodig gehad had om het vastgehouden front winbaar te maken. Het bouwvenster van vijftig ticks is de bindende beperking: de post moet vóór contact beginnen, wat betekent dat je in een gedetecteerde meerfrontaanval de post bouwt op het front dat je vasthoudt op het moment dat je de tweede aanvaller detecteert, niet nadat de eerste aanvaller al aan je grens is. De faalmode is de overlappende-post-illusie, waarbij twee posten op dezelfde route eruitzien als een 25x-verdediging maar de aanvallogica één kwalificeerend post per tegel gebruikt en de vermenigvuldigers niet opstapelt, zodat de tweede post alleen zoveel goud waard is als de andere ingang of de volgende verdedigingslijn die hij dekt. In een twee-frontaanval is de waardevolste inzet van het postgoud de enkele post op het front dat je vasthoudt die je beste terrein omzet in een front dat de aanvaller niet kan nemen in de tijd die de tweede aanvaller nodig heeft om je opgegeven front te overrompelen.

Een nuttige veldtest is te tellen hoeveel van de tegels op de route van het vastgehouden front vóór de bouw binnen het dertig-tegelbereik van de post vallen; als slechts één of twee route-tegels worden gedekt, is de post een kort remkussen, maar als de bocht vier of vijf route-tegels binnen het bereik brengt, zet de post de hele vastgehouden front om van een houdbare lijn in een front dat de aanvalaar niet op tijd kan nemen.

Opgeven, terrein en de retraite die geen verlies is

Het opgeven van een front is een bewust economisch handelen, geen mislukking, en het v0.34.24-model maakt het een positieve ruil wanneer het op het juiste front gebeurt. Wanneer je een front opgeeft, trek je de grens een gecontroleerde hoeveelheid naar binnen zodat elke tegel die de aanvaller neemt hem zijn volledige magnitude aan troepen kost en je alleen je gemiddelde troepen-per-tegel onttrekt, wat op een dun front een klein getal is. De terreinkeuze is de schakelaar: je geeft op via het goedkoopste terrein voor jezelf en het duurste terrein voor de aanvaller, dat is heuvel of berg, waar de basis-magnitude honderd of honderd-twintig is en de per-tegel-kosten twintig of vijfentwintig, zodat de aanvaller vertraagd wordt en meer per tegel betaalt dan op vlaktes. De retraite die geen verlies is heeft drie eigenschappen. Ten eerste is ze gepland vóór contact, zodat je van tevoren weet welke tegels je geeft en je de productie van het hart en de reserve van het leger hebt verplaatst naar de lijn die je zult verdedigen, in plaats van de retraite te ontdekken terwijl je al verliest. Ten tweede is ze lokaal aan het opgegeven front, zodat je de grens van dat front geeft maar het vastgehouden front intact houdt en het aantal tegels van het hart hoog genoeg houdt zodat je gemiddelde troepen-per-tegel, die de per-tegel-onttrekkingscijfer is, laag blijft en het opgeven goedkoop blijft. Ten derde heeft ze een benoemde herinvalspunt, de specifieke sector waar je na het winnen van het vastgehouden front met het vrije leger terugduwt in het opgegeven front om de tegels te heroveren tegen de verzwakte troepen-per-tegel van de aanvaller. De faalmode is de retraite die wél een verlies is, die gebeurt wanneer de retraite reactief in plaats van gepland is, wanneer hij de productie van het hart naar het opgegeven front duwt zodat het gemiddelde troepen-per-tegel stijgt en de onttrekking versnelt, of wanneer hij geen herinvalspunt heeft en een permanente verkleining wordt. In een twee-frontaanval is het opgeven van een front in een geplande retraite die het hart en het vastgehouden front intact houdt bijna altijd beter dan beide fronten voor de helft vasthouden, want de per-tegel-onttrekking op twee halve fronten hopt sneller op dan de volledige onttrekking op één netjes opgegeven front, en het vrije leger dat je bespaart door niet te verdelen is het leger dat het vastgehouden front wint en de herinval mogelijk maakt.

De diepte van het opgeven wordt bepaald door het getal dat je kunt verliezen voordat het vastgehouden front is gewonnen: geef genoeg dat de aanval van de aanvalaar langzaam en duur wordt, maar niet zo veel dat het aantal tegels van je kern daalt en de gemiddelde troepen-per-tegel zo sterk stijgt dat het opgeven zelf onbetaalbaar wordt.

Modus- en kaartadjusteringen: FFA, geldeen 2v2, zee en kleine kaarten

De toewijzingsregel is dezelfde in elke modus, maar de detectie en de breuk veranderen. In een openbare FFA is de bedreiging meestal opportunistisch springen of een gedetecteerd paar, zodat de breuk vaak niet beschikbaar is en de centrale zet één vasthouden twee onttrekken is met een geplande retraite; de FFA-specifieke aanpassing is dat de kaart groot genoeg is dat een opgegeven front van de zijkant kan worden herinvallen nadat je het vastgehouden front hebt gewonnen, zodat het herinvalspunt meestal beschikbaar is en de retraite een echte positieve ruil. In geldeen 2v2 ben je het team, dus keert het meerfrontprobleem zich om: je bent de gecombineerde kant en de vraag is welk van jouw twee fronten je overset op het zwakkere lid van het vijandelijke paar, wat de spiegel van de breuk van de aanvalskant is en dezelfde rekenkunde, want de vijandelijke verdediger staat tegenover je twee fronten en moet toewijzen zoals jij toewijst tegen een paar. De 2v2-aanpassing is om te spawn en steden te plaatsen zodat het meerfrontprobleem van de vijand echt is, wat betekent dat jullie beiden twee verschillende sectoren van de vijandgrens aandaan zodat de vijand moet verdelen, precies de geometrie waar je in de FFA tegenaan verdedigt. De zee-aanpassing is de die de communitythreads het meest markeren: een kusttang is het slechtste meerfrontgeval omdat het zee-front je landverdedigingsposten niet respecteert, zodat het front dat je vasthoudt het landfront moet zijn en het zee-front lokaal moet worden gewonnen met een oorlogsschip of destroyer aan de juiste kust vóór de landing begint, waarom de destroyerpositie het eerste is dat je moet corrigeren in elke kust-meerfront. De kleine-kaart-aanpassing is dat er minder ruimte is om op te geven, zodat de geplande retraite minder tegels te geven heeft en het gemiddelde troepen-per-tegel sneller stijgt, wat het vastgehouden front en de post nog drager maakt en de breuk dringelijker, want op een kleine kaart kun je je het niet veroorloven een heel front op te geven en de enige uitweg is om een van de aanvallers lokaal uit te schakelen. Over alle modi heen is de enige invariant dezelfde: verdedig het front waar je lokale kracht plus een post plus terrein de per-tegel-kosten hoog maakt, geef op het front waar je dat niet kunt, en breek het paar door het zwakkere lid ervan te oversetten.

Over alle modi heen is de ene vaardigheid die onveranderd overdraagt de lijn vroeg te benoemen: zodra je je troepen-per-tegel-getal hardop kunt uitspreken en een front ermee kunt afstellen, volgen de toewijzing, het opgeven en de breuk automatisch, en de modi die je verslaan zijn bijna altijd die waarin dat getal nooit werd uitgesproken.

Beslisstabel, faalmodes en leespad

De onderstaande tabel is de gecomprimeerde vorm van het hele artikel: elke rij is een fronttoestand en de actie, en de regel is dat je de plaatsen voor vasthouden, onttrekken en breken uit deze rijen vult vóór contact.

De faalmodes, in de volgorde waarin ze het meest voorkomen in de communitythreads, zijn de verdelen-om-els-voort-te-treden-fout (het leger verdelen zodat geen front op de troepen-per-tegel-lijn staat en op alles verliezen), de verkeerde-kust-zee-fout (het schip aan de verkeerde kust wanneer de landing landt), de reactieve-retraite-fout (de retraite ontdekken terwijl je al verliest in plaats van deze vóór contact te plannen), de overlappende-post-fout (twee posten uitgeven op een route die de aanvallogica niet dubbel opstapelt) en de geen-herinval-fout (een front opgeven zonder benoemd punt om terug te nemen, zodat de retraite een permanente verkleining wordt). Het leespad voor de volgende stap: lees Verdedigingsposten voor het enkele-post-besluit dat dit artikel als vastgehouden-front-tool gebruikt, lees Landgevecht voor de lokale kracht- en terrein- en counter-keuzes op het vastgehouden front, en lees FFA in het midden gevangen voor het specifieke geval waarin de twee-fronttang de kaartvorm is in plaats van een teaming-keuze. De officiële versiegrens voor dit artikel is de OpenFront v0.34.24-release, geverifieerd tegen de tagsource voor het per-tegel-verlies van de verdediger, de verdedigingspost-constanten en de troepengrens-correctie die de niet-grens-exploit heeft gedicht. Als een latere officiële release de per-tegel-verlies, de verdedigingspost-vermenigvuldigers of de grote-gebiedbonus verandert, voer dan dit toewijzingskader opnieuw uit in plaats van de v0.34.24-getallen over te nemen.