Je profielen zijn in v34 openbaar – wat nu?

In v34 kunnen je spellen door iedereen gelezen worden die je account kent, dus het draait niet meer om “hoe zie ik mijn eigen spel terug”, maar om “wil ik dat mijn volledige geschiedenis zo nagekeken kan worden”. De keuze valt tussen drie opties: de geschiedenis volledig zichtbaar houden, een kopieerbare spel-link delen wanneer je een specifieke beslissing nagekeken wilt hebben, of je account verwijderen om alles te verbergen. Het openbare profiel is tegelijk een leerinstrument en een accountbeslissing. Je kiest welke van de drie past bij je manier van spelen, en de afweging is tussen nuttig, precies feedback en het deel van je spel dat door iemand gezien kan worden.

Wat “profielen zijn openbaar” in v34 echt betekent

De functionele release van v0.34.0, gepubliceerd op 2026-09-14 en in werking gebleven tot de huidige grens v0.34.22, heeft het standaardgedrag van “je spelgeschiedenis is grotendeels privé” gewijzigd naar “een andere speler kan de aan een account gekoppelde spellen bekijken”. Die ene regel stuurt de rest van deze pagina. De praktische uitkomst is dat een speler de aan je account gekoppelde spellen kan openen en lezen, wat de versienotitie zowel als leerinstrument als als accountbeslissing inricht. De notitie is expliciet over twee grenzen die voor je beslissing ertoe doen. Ten eerste toont de openbare geschiedenis geen privaat moderatorapparaat, dus een lezer ziet geen interne beheersstatus, kan je niet uit je geschiedenis melden en kan niets doen wat de normale interface toch al niet laat zien. Ten tweede bewijst de openbare geschiedenis niet waarom een speler een zet deed; het toont de volgorde van acties en het resultaat, niet de bedoeling, dus de lezer moet de onderliggende reden uit de zichtbare volgorde afleiden.

Het vaststellen van de versiegrens is de moeite waard, omdat het bepaalt waar je op kunt bouwen. Deze functie is geïntroduceerd in v0.34.0 en identiek behouden in de reeks v0.34.18 tot en met v0.34.22; geen van die notities wijzigt de regel van de openbare profielzichtbaarheid zelf. De v0.34.18 is de fix die de lobbybrowser in Detailed View bracht, met een eenmalige lijst van openbare wachtrammen, een door de host gekozen startvenster van een tot vijf minuten en een limiet van tien tot honderd spelers, wat de reden is waarom de lobbyside van het spel überhaupt waarneembaar werd en op de pagina wachtrammen tonen gedocumenteerd is; de v0.34.19 is de fix die accountlink-token’s voor derden-statistiekpagina’s toevoegde, een aparte, optionele zichtbaarheidskanaal die we later behandelen. Het punt van de grens is simpel: de zichtbaarheid waar je vandaag over beslist, is diegene die sinds v0.34.0 bestaat, dus je neemt je beslissing een keer tegen een stabiele regel, niet tegen iets dat in de volgende patch zou kunnen veranderen. Als je afkomstig bent uit een versie voor v34, is de verandering dat je geschiedenis van stil naar nagekekenbaar is gegaan, en de drie opties van deze pagina zijn je omgang daarmee. Het bereik is de hele account, geen deelverzameling: zodra de functie actief is, is elk aan het account gekoppeld spel op het nagekekenbare oppervlak, en er is geen zichtbaarheidsschakelaar per spel die het mogelijk zou maken om één spel stil te houden terwijl de andere openbaar blijven, wat uitlegt waarom zichtbaarheid een eigenschap van de account is en niet van een enkel spel.

De drie beslissingen die je profiel afdwingt

Omdat het profiel in v34 standaard openbaar is, heb je exact drie realistische standen, en het is geen spectrum, maar drie afzonderlijke houdingen met verschillende kosten. De eerste is de hele geschiedenis zichtbaar houden en laten bekijken; dat is het standaardgedrag en de houding die het beste dient aan spelers die hun spellen als trainingsprotocoll gebruiken. De tweede is het profiel openbaar houden maar als selectief instrument behandelen: je probeert je hele geschiedenis niet, maar wanneer je wilt dat een specifieke beslissing nagekeken wordt, deel je de enige kopieerbare spel-link die een geschiedeniskaart toont, zodat de lezer precies dat spel opent en niet op geheugen of screenshot gist. De derde is de zichtbaarheid volledig verwijderen, en het enige mechanisme dat de versienotitie hiervoor noemt, is accountverwijdering, die alle spellen verbergt omdat er geen account meer is waaraan ze gekoppeld zijn.

De reden dat er precies deze drie opties zijn, is dat v34 je geen zichtbaarheidsregelaar voor deelgebieden geeft. Je kunt geen enkele spellen privé markeren terwijl je de rest openbaar laat, en je kunt het profiel niet openbaar houden maar de kopieerbare link niet delen; de functie staat op accountniveau aan of uit, en de uit-schakelaar is de verwijdering. Dat ontbreken is precies het ontwerpkeuze dat de notitie van je vraagt. Als je je spellen behandelt als een openbare opname die je graag door iedereen gelezen wilt hebben, houd je de geschiedenis zichtbaar. Als je de nut van de nabeschouwing wilt maar niet de permanente zichtbaarheid, is de kopieerbare spel-link het mechanisme dat de notitie noemt: “deel het exacte spel wanneer je om advies vraagt.” Als de permanente zichtbaarheid zelf het probleem is, is de enige hendel de verwijdering, en die hendel draagt een account-kosten dat de andere twee opties niet hebben. De rest van deze pagina gaat door elk van de drie, wat ze tonen, wat ze kosten en voor welke speler ze passen, zodat je de kiest die past bij je werkelijke gebruik van het spel in plaats van bij de eenvoudigste te blijven. De drie standen concurreren ook niet met de token-beslissing, die orthogonaal is: je kunt elk van de drie standen houden en toch de vraag beantwoorden of een derden-statistiekpagina je statistieken mag lezen, dus worden profiel- en token-vraag afzonderlijk beantwoord en kunnen ze tegelijk in verschillende richtingen wijzen. In de praktijk betekent dat dat je je profielhouding en je tokenhouding onafhankelijk van elkaar kunt instellen, en dat de combinatie van beide je daadwerkelijke zichtbaarheidsprofiel oplevert, dus is het de moeite waard om beide bewust te nemen in plaats van toevallig.

Een openbare geschiedeniskaart lezen: wat jij en anderen zien

Wanneer een andere speler je spellen bekijkt, is de nabespiegelings-eenheid de spel-link die een geschiedeniskaart toont. De notitie zegt dat geschiedeniskaarten een kopieerbare spel-link kunnen tonen, en die link is het verschil tussen een vage vraag om “kijk naar mijn spel” en een vraag waar een lezer daadwerkelijk op kan reageren. De link kopiëren en openen brengt de lezer precies naar dit spel, waar hij de volgorde kan bekijken en, omdat het normale spelersinformatiepaneel in v34 in replays beschikbaar is, het spelersinformatiepaneel in dezelfde weergave kan zien als in het live-spel. De praktische uitkomst is dat een lezer je niet hoeft te vragen de situatie te beschrijven; hij opent de link, springt naar het beslissingsmoment en commentarieert de exacte zet in plaats van het eindresultaat. Precies daarom koppelt de notitie de zichtbaarheid aan de aanwijzing “bekijk de beslissingen in de volgorde, in plaats van alleen het resultaat te beoordelen”, en het is hetzelfde instrument dat de pagina replay bekijken gebruikt wanneer jij de persoon bent die je eigen spel bestudeert.

Er is een concrete vorm tussen wat zichtbaar is en wat het niet is, en die vorm maakt de link tot een eerlijk instrument in plaats van een val. Wat een lezer kan zien is de volgorde van bouwacties, troepenbewegingen, aanvallen, score en resultaat, wat genoeg is om te beoordelen of een beslissing gezien de veldstaat op dat moment gezond was. Wat een lezer niet kan zien is de onderliggende reden achter de beslissing, omdat de openbare geschiedenis niet bewijst waarom een speler een zet deed, en hij ziet ook geen privé-moderatorstatus, omdat dat geen deel uitmaakt van het openbare oppervlak. De combinatie telt als jij de persoon bent die de nabeschouwing vraagt: je levert het bewijs van een beslissing op zonder je bedoeling te leveren, dus een goede nabeschouwing moet slechts uit de volgorde komen. Dat is een eerlijke eis aan een lezer en tegelijk een beperking voor jou, omdat je, als je een zet wilt verdedigen na het delen van de link, de zichtbare volgorde moet verdedigen, niet de privé-gedachte erachter. De link is een instrument in beide richtingen: het geeft de lezer een duidelijk doel en bindt je aan de zetten die je daadwerkelijk maakte, wat precies de juiste ruil is voor precies, nuttig feedback in plaats van algemene moed. De praktische consequentie voor jou is dat de enige eerlijke vraag vóór het delen van een link is of de lezer uitsluitend uit de volgorde de conclusie kan bereiken die hij nodig heeft, omdat de link alles zichtbare levert en niets onzichtbaar, en de kloof tussen die twee verzamelingen is precies het punt waar de nabeschouwing ofwel nuttig wordt ofwel afkoppelt.

Wanneer de exacte spel-link de juiste keuze is

De tweede houding, een enkele kopieerbare spel-link delen, is het juiste standaardgedrag voor de meest voorkomende toepassing van de openbare geschiedenis in v34, namelijk een specifiek oordeel laten corrigeren. Als je vraag luidt “heb ik die invasie goed geleid”, bestaat het eerlijke antwoord slechts in dat exacte spel, dus is de gedeelde kopieerbare link uit de geschiedeniskaart de hele beweging. Een lezer met de link kan precies dat spel openen, pauzeren op het moment dat de troepen geëngageerd werden, en je vertellen of de verhouding zich hield, of de timing goed was en welk alternatief er was, wat een screenshot of een alinea beschrijving niet kunnen doen. Het is de houding die de notitie expliciet noemt met “deel het exacte spel wanneer je om advies vraagt”, en het is de houding die de hoogste opbrengst aan nuttig feedback per zichtbaarheids-eenheid levert, omdat je één spel prijsgeeft in plaats van je hele geschiedenis.

Er zijn twee situaties waarin de single-link-houding overduidelijk beter is dan de volledige zichtbaarheid. De eerste is wanneer je een vraag stelt over een beslissing in een specifiek, recent spel en wilt dat de lezer de echte volgorde ziet; de single-link is de minimale zichtbaarheid die de vraag beantwoordt. De tweede is wanneer je nieuw bent in het spel en wilt dat een lezer een spel met je doorloopt, omdat een complete geschiedenis van beginnende spellen grotendeels ruis is en een representatief spel de hele les is. In beide gevallen verricht de single-link het werk en houdt hij je andere spellen privé, wat de houding is die past bij spelers die de nut van de nabeschouwing waarderen maar niet omgaan met een permanente, altijd-online opname van alles wat ze gespeeld hebben. De te vermijden misstap is de symmetrische: de single-link te gebruiken als middel om de nabeschouwing te vermijden door een link te delen naar een spel waarin de beslissing niet plaatsvond waarover je vraagt. Als de link wijst naar een ander spel dan de waarop de vraag betrekking heeft, ziet de lezer de verkeerde volgorde en is het feedback nutteloos, dus is de discipline de link voor het versturen af te stemmen op de exacte beslissing die je wilt laten nabekijken. De houding schaalt ook met het aantal spellen dat je in één keer deelt: een link beantwoordt één vraag, en als je jezelf vangt meerdere links in één keer te versturen, vraag je feitelijk om een complete nabeschouwing, waarbij de kosten van de single-link-houding discreet wordt tot de kosten van de volledige geschiedenis-houding, dus is de eerlijke keuze in dat geval de hele geschiedenis zichtbaar te houden in plaats van links te verspreiden totdat de opname toch al blootgesteld is.

De privacy-kosten van de openbare geschiedenis, concreet gemaakt

De derde houding is diegene die spelers onderschatten, omdat de kosten van een openbare geschiedenis geen eenmalig gebeurtenis is maar een permanent toestand: iedereen die je account kan lezen, kan je spellen lezen. De notitie is voorzichtig met het afbakenen wat deze zichtbaarheid toelaat, en die grenzen verdienen het duidelijk gesteld te worden, omdat ze het ergste geval definiëren waarmee je daadwerkelijk instemt. De openbare geschiedenis toont geen privaat moderatorapparaat, dus een lezer van je geschiedenis ziet geen beheersstatus en kan uit je opname niets activeren wat de normale interface toch al niet toelaat. De openbare geschiedenis bewijst niet waarom je een zet deed, dus een kwaadwillende of aanklachtbereid lezer kan de bedoeling niet uit je opname aantonen, alleen uit de zichtbare volgorde beweren. Deze twee grenzen betekenen dat de zichtbaarheid beperkt is tot je spel, niet tot je status in het systeem, wat het beslisbare is voordat je beslist dat de verwijdering nodig is.

Binnen die grens is er een echte asymmetrie die je moet meewegen. De speler die je geschiedenis bekijkt, ziet een opname die je hebt gegenereerd, en de lezer is vrij de volgorde naar eigen inzicht te beoordelen, omdat de eigenlijke aanwijzing van de notitie luidt “bekijk de beslissingen in de volgorde, in plaats van alleen het resultaat te beoordelen”, wat betekent dat de menselijke standaardreactie is om op het resultaat te oordelen en de volgorde die tot een nederlaag leidde, een fout te noemen. De asymmetrie is dat jij een partij kunt besteden aan leren, en de lezer een minuut aan concluderen dat je het mist, en de opname draagt je leren niet mee. Als jij het type speler bent dat een schelle nabeschouwing leest en beter wordt, is de permanente zichtbaarheid een netto-winst, omdat de kosten een af en toe hard oordeel is en de winst een constante aanvoer van spellen die iemand kan controleren. Als jij het type speler bent dat een schelle nabeschouwing leest en het persoonlijk opvat, is de permanente zichtbaarheid een netto-verlies, omdat hetzelfde instrument dat een trainingsinstrument had kunnen zijn, een bron van wrijving wordt, en de single-link-houding of de verwijdering is de goedkopere weg om te krijgen wat je nodig hebt zonder die kosten. De beslissing hangt af van je reactie op feedback, niet van de functie zelf, daarom presenteert de notitie het als accountbeslissing in plaats van instelling. Een nuttige manier om de kosten in je hoofd te houden is het eenmalige van het permanente kosten te scheiden: het eenmalige kosten voor het kiezen van een zichtbaar profiel is grotendeels nul, omdat het standaardgedrag al aan is, terwijl het permanente kosten de terugkerende kleine kans is dat een spel waar je trots op bent, een schelle uitlezing krijgt van iemand die de beslissing niet heeft meegemaakt, en dat permanente kosten is het enige dat de weegschaal van “zichtbaar houden” naar “de opname sluiten” kan laten kantelen, dus moet je het evalueren als een kleine terugkerende last in plaats van een grote eenmalige last.

Accountverwijdering: de enige verborgen-schakelaar en haar echte kosten

Het enige mechanisme dat de v34-versienotitie noemt om al je spellen te verbergen, is accountverwijdering, en het werkt zoals de notitie het beschrijft omdat er geen account meer is waaraan de spellen gekoppeld zijn. Accountverwijdering verbergt geen enkele spellen en leegt geen selectie; het verwijdert het account en daarmee het volledige openbare oppervlak dat je geschiedenis nagekekenbaar maakt. Dat maakt de verwijdering de sterkste van de drie houdingen en de met de hoogste kosten, omdat het de enige is die op accountniveau niet ongedaan gemaakt kan worden en de enige die dingen verwijdert die je nog zou kunnen gebruiken. De v34-notitie is expliciet over in welk risicoklasse het valt: accountacties behoren tot een andere klasse dan in-spel-beslissingen, dus de verwijderingsbeslissing wordt genomen over de accountstatus, niet over het resultaat van een enkel spel, en het moet gewogen worden als permanente account-wijziging in plaats van reactie op een verloren spel.

De kosten van de verwijdering is het account zelf, en precies daar zit de echte afweging. Als je verwijdert, geef je voortgang, cosmetica, je clanstatus en alles aan het account gekoppelde aankopen af, in ruil voor een geschiedenis die niet meer nagekeken kan worden. Geen van de andere twee houdingen kost je dat, en precies daarom is de verwijdering de laatste uitweg in plaats van het standaardgedrag. De praktische test is of de permanente zichtbaarheid slecht genoeg is om het opgeven van het account te rechtvaardigen: als het probleem een paar schelle nabeschouwingen zijn, is de verwijdering het verkeerde instrument, omdat het het account vernietigt om een feedback-probleem op te lossen dat de single-link-houding al oplost; als het probleem is dat je niets van je spel gelezen wilt hebben, dan is de verwijdering het instrument, en accepteer je dat je het account sluit, niet alleen het profiel. Het te onthouden uit de notitie is dat de verwijderingsbeslissing de jouwe is, één keer te nemen, tegen een stabiele v34-regel, en dat het alternatief altijd de twee goedkopere houdingen zijn, waarom je de verwijdering moet behandelen als de optie die je pas pakt nadat je besloten hebt dat noch de zichtbare geschiedenis noch het delen van enkele links voor je acceptabel is. Een extra grens verdient benoemd te worden zodat de kosten volledig gewogen wordt: de verwijdering sluit de deur naar de twee goedkopere houdingen tegelijk, omdat met het verdwenen account geen account meer zichtbaar blijft en geen dat je met een enkele link deelt, dus is de beslissing niet slechts “de geschiedenis verbergen” maar “het account opgeven”, en dat zijn twee verschillende verzamelingen die op dezelfde handeling wijzen.

De v0.34.19-token-beslissing: een tweede, optioneel zichtbaarheidskanaal

Er is een tweede zichtbaarheidskanaal dat v34 heeft toegevoegd, dat de meeste spelers over het hoofd zien omdat het gescheiden is van het ingebouwde openbare profiel, en het verdient genoemd te worden omdat het de beslissing is die je daadwerkelijk kunt schakelen. De v0.34.19-fix voegde accountlink-token’s voor derden-statistiekpagina’s toe, dat zijn token’s die je vrijgeeft en een externe pagina toestaan om je statistieken te lezen. Het is een ander mechanisme dan het ingebouwde openbare profiel: het ingebouwde profiel toont je spellen aan elke speler in het spel, terwijl de token je statistieken toont aan een specifieke externe pagina die je toegang geeft. De beslissing hier is welke derden, zo er een is, aan je vertrouwen voor de lees-toegang tot je statistieken, en omdat het een token is dat je kunt aanmaken en intrekken, is het het enige deel van de v34-zichtbaarheidsverhaal dat een echte aan- of uit-keuze is in plaats van een standaardgedrag dat je aanhoort of waaruit je via verwijdering uitstapt.

De token-beslissing ligt bovenop het kader van de drie houdingen en vervangt het niet. Zelfs als je je ingebouwde profiel volledig zichtbaar houdt, kun je nog steeds geen derden-statistiekpagina een lees-token geven, en zelfs als je neigt tot verbergen, is de token het enige kanaal dat je kunt sluiten zonder het account te verwijderen, wat nuttig is als de zorgen van een specifieke derden-aggregator in plaats van van spelers in het spel komen. Het risico van een token uitreiken is de lees-toegang die het verleent: de pagina krijgt alles wat de token toont, en als je later besluit deze pagina niet langer te vertrouwen, trek je de token in, dat is de goedkope, ongedaand-maakbare versie van de verbergingsbeslissing. De kosten van niet-uitreiken is dat je derden-statistiekaggregatie mist, wat voor de meeste spelers een gemak is, geen noodzaak. De goede houding is de token te behandelen als het uit-standaard kanaal: geef geen derden-statistiekpagina lees-toegang totdat je een reden hebt, en trek hem in wanneer de reden wegvalt, omdat de token de enige hendel is in de v34-zichtbaarheidsverhaal die goedkoop in beide richtingen te bewegen is en de enige die het account zelf niet raakt. De reden dat de uit-standaardhouding de goede keuze is en niet de voorzichtige, ligt in het feit dat het nut van de token smal is en de kosten breed: de token kooft je een gemak, een statistiekpagina die je getallen aggregateert, terwijl de kosten van een uitgereikte token is dat een derde de lees-toegang op je opname houdt zolang de token actief is, en een gemak dat later opnieuw toegewezen kan worden is geen permanente toegang waard die ingetrokken moet worden, dus geef je de token pas uit wanneer het gemak in dat moment het waard is, en trek je hem in wanneer het dat niet meer is.

Een besluitingsworkflow en modus- en kaartaanpassing

De drie houdingen en de token-beslissing samen vormen een workflow die je in minder dan een minuut kunt uitvoeren, en modus en kaart zijn de twee ingangen die het antwoord veranderen. De workflow is deze. Als je je spellen gebruikt als trainingsprotocoll en het leuk vindt wanneer iemand je spel controleert, houd je de ingebouwde geschiedenis zichtbaar, geef standaard geen derden-token en deel de enige kopieerbare spel-link alleen wanneer je wilt dat een specifieke beslissing nagekeken wordt door de link af te stemmen op de exacte beslissing waarover je vraag gaat. Als je het nut van de nabeschouwing wilt maar niet de permanente zichtbaarheid, houd je het profiel openbaar, maar gebruik je de single-link-houding als standaardgedrag om één spel in plaats van de hele opname te openbaren. Als de permanente zichtbaarheid zelf het probleem is en je niets van je spel gelezen wilt hebben, is de enige hendel de accountverwijdering, en pak je die pas nadat je besloten hebt dat de twee goedkopere houdingen niet acceptabel zijn, en accepteer je dat je het account sluit en zijn voortgang, cosmetica, clanstatus en aankopen opgeeft.

Modus en kaart passen het antwoord in één richting aan. In een competitieve of clan-context, waar je opname deel is van je status en teamgenoten en tegenstanders hem bekijken, is de zichtbare-geschiedenis-houding het standaardgedrag, omdat de zichtbaarheid het punt is en de single-link- of verwijderingshouding je de samenwerking zou kosten. In een ontspannen context, waar je speelt voor het spel en niet voor de opname, is de single-link-houding het veiligere standaardgedrag, omdat je de gevraagde nabeschouwing krijgt zonder een permanente opname die vreemden kunnen beoordelen. Op kaarten waar score en bouwhoogte de hele geschiedenis vormen, is zichtbaarheid het meest nuttig, omdat de lezer de beslissing direct kan lezen; op kaarten waar een groot deel van het spel in beslissingen zit die zich niet netjes in de volgorde tonen, is zichtbaarheid het minst nuttig, omdat de opname de onderliggende reden niet kan aantonen, en de single-link-houding is de beste compromis. De beslissing wordt één keer per account genomen tegen een stabiele v34-regel, en modus en kaart zijn de enige ingangen die hem verschuiven, dus kun je hem in een minuut nemen en hem niet bij elk spel opnieuw overwegen.