Kaart van de Canarische Eilanden: het 4000-op-1400-eilandsveld, 81 benoemde plaatsen en het teamrotatiebord

Wat de Canarische Eilanden op het bord daadwerkelijk zijn

De helderste manier om de Canarische Eilanden te beschrijven, is ze te noemen wat ze zijn: een middelgrote eilandkaart, niet de wereldkaart en niet één dicht continent, en precies die scheiding stuurt elk volgend besluit. Het rooster is 4000 tegels breed en 1400 tegels hoog, een landschap dat bijna drie keer zo breed is als hoog, en het speelbare land telt 592.368 landtegels. Dat landgetal plaatst de kaart midden in het v0.35-repertoire: duidelijk groter dan de mini arcade-regio-kaarten en merkbaar kleiner dan de wereldkaart en het landlastige Vancouver Island, zodat een volledige partij een bord afdekt dat je in je hoofd kunt houden zonder te vergeten waar je buren en je steekvluchtkorridoren liggen. Het thema is Afrika en de kaart is opgebouwd rond een archipel van eilanden die verspreid liggen over het brede veld, daarom is het het natuurlijke thuis voor spelers die bewust spelen vanaf een eilandstartgeografie met echte oceaan tussen de eilanden in plaats van van een generieke kust of een continentale massa. Omdat het bord breed in plaats van lang is, loopt de lange dimensie horizontaal: de twee lange zijden lopen langs de 4000-tegels-richting en de twee korte zijden langs de 1400-tegels-richting, en precies die vorm verandert de vroege lezing ten opzichte van de hoge portaatchaarten van dezelfde release. Op een hoge kaart expandeer je langs de lange verticale as en is het centrum een smalle strook; op dit brede bord is het centrum een brede horizontale strook, en geven de lange horizontale korridoren je meer richtingen om in te drukken voordat je op een vijand botst. Die extra horizontale ruimte is de reden waarom de kaart beloont wie korridoren opent en steekvluchten veiligstelt, in plaats van wie zich terugtrekt in een dichte verdedigingsklomp, en het is ook de reden waarom de spawn- en steekvluchtbeslissingen van de volgende secties hier zwaarder wegen dan op een compact bord, waar één goede verdedigingspositie de hele partij kan dragen. Als je de hogere eilandkaarten hebt gespeeld en een bredere, vlakke versie van dezelfde idee wilt, zijn de Canarische Eilanden precies die versie: dezelfde oceaan-en-eiland-logica, uitgerekt in een bord waar de horizontale breedte de resource is die je beheert, en gewikkeld om een Atlantische-archipel-identiteit die geen andere nieuwe kaart gebruikt, zodat het karakter van het bord echte werk doet boven de pure geometrie uit. Die combinatie van brede horizontale ruimte en korte steekvluchten maakt de kaart ook een goede oefengrond als je van een compacte kaart komt en wilt leren hoe je een brede eilandkaart leest, want het brede veld toont de steekvlucht als de échte valuta van beweging en het teamgewicht toont je hoe een front zich op die ruimte vormt voordat je in een echt teamlobby op dit bord terechtkomt.

De natielagen: zesenzevig Spaanse namen en vijf Marokkaanse nederzettingen

De kenmerkende lezing van de Canarische Eilanden is de manier waarop de engine het veld van benoemde plaatsen bezet, en het werkt in twee lagen die je gescheiden moet houden. Het manifest draagt twee gescheiden arrays. De eerste is de kernnatielagen met precies zesenzevig benoemde plaatsen die de Spaanse vlagcode dragen, zodat de vroege spel-lezing van wie je buur is een veld van herkenbaar Spaanse namen is dat over de archipel verspreid ligt. Dat is een bewuste ontwerpkeuze en het belangrijkste ding dat je vóór het spelen van de kaart moet begrijpen, omdat het verandert hoe een benoemde plaats voor je op het bord aanvoelt. Op de meeste kaarten is een benoemde plaats een generiek terrein dat je verovert, een vorm zonder identiteit behalve haar grenzen; op de Canarische Eilanden is de benoemde natielagen een culturele laag van herkenbare plaatsnamen, zodat je niet alleen terreinen telt maar een veld van benoemde entiteiten leest die betekenis dragen, en de namen geven je een intuïtie waar de dichte delen van het bord zijn en waar de rustige delen zijn. De tweede laag is een reeks van precies vijf extra benoemde nederzettingen die de Marokkaanse vlagcode dragen, de oostelijkste namen op het veld die aan het verre einde van de archipel liggen en de grens markeren tussen de Spaanse kern en de oostelijke rand. Samen benoemen de twee lagen eenentachtig plaatsen, en de engine ontleint daar de seed-plekken van de partij uit. De praktische consequentie is dat een volledige Canarische-Eilanden-partij dichter in benoemde plaatsen zit dan een kleine arcade-kaart, zelfs als de kernnatielagen bescheiden is, en dat de vijf oostelijke nederzettingen een echt kenmerk van het bord zijn en geen voetnoot: ze markeren de verre oostelijke anker van het veld en ze veranderen wat een drangsalisatie naar de oostelijke rand betekent vergeleken met een drangsalisatie naar het Spaanse centrum. Je zult Spaanse namen over het grootste deel van het bord zien en de kleine groep oostelijke namen aan het verre einde, en de manier waarop ze seeden bepaalt je openingsburen en je openingsrichting. Behandel de zesenzevig Spaanse namen als de ankers die de natielagen definieren en de vijf oostelijke nederzettingen als het randteken dat je zegt waar het bord eindigt, en je kaartinlezing komt overeen met wat er daadwerkelijk op het scherm staat in plaats van het kleinere getal dat je van een zesenzevig-naties-telling zou verwachten. De reden waarom de onderscheidning telt is dat één getal, eenentachtig, twee verschillende rollen verbergt: de Spaanse namen zijn het bindweefsel dat het bord over de breedte bezet doet lijken en de oostelijke nederzettingen zijn de grens die het verre einde van het brede veld definieert, zodat het ze correct lezen het verschil is tussen een drangsalisatie die je plant die een doel heeft en een drangsalisatie die gewoon over het bord loopt.

De steekvluchten: waarom de verkorte steekvluchten de hele kaart zijn

Het kenmerkendste kenmerk van de Canarische Eilanden zijn hun steekvluchten, en het officiële kader van de kaart is dat het een eilandkaart is met verkorte steekvluchten, zodat het ontwerpdoel erin ligt het water tussen de eilanden kort genoeg te houden zodat je het kunt oversteken zonder een volledige marineopbouw en lang genoeg zodat de steekvlucht nog steeds een beslissing blijft en geen formaliteit. Deze ene zin is de hele strategische identiteit van de kaart en het is de reden waarom de kaart in je aller eerste spel anders aanvoelt dan een hoge eilandkaart of een continentkaart. Op een continentkaart is de oceaan een rand die je verdedigt; op een diepe eilandkaart kan het water tussen de eilanden zo breed zijn dat een steekvlucht een grote, verbindende marineoperatie is die je minuten van tevoren plant; op de Canarische Eilanden zijn de steekvluchten verkort zodat het water een kosten zijn die je in seconden betaalt in plaats van in minuten, wat betekent dat je het je kunt veroorloven vaker over te steken en tijdens het spel over de archipel te verplaatsen in plaats van vast te zitten op het eiland waar je begon. De praktische lezing is dat je bewegingsradius breder is dan de ruwe eilandgeometrie laat vermoeden, omdat elke steekvlucht goedkoop genoeg is om herhaald te worden, en die bredere bewegingsradius is de resource waar de hele kaart omheen is opgebouwd. Het betekent ook dat een steekvlucht nog steeds een moment van kwetsbaarheid is: zelfs een kort waterarm is een moment waarin je eenheden blootgesteld zijn en een naburige vijand het kan bestrijden, zodat de verkorte steekvlucht de kosten van verplaatsen verlaagt maar het risico niet verwijdert, en de speler die leest welke steekvluchten bestreden en welke open zijn, is de speler die de archipel gebruikt terwijl alle anderen op hun thuiseiland blijven steken. Daarom beloont de kaart spelers die de steekvluchten veiligstellen en de waterkorridoren houden, in plaats van spelers die de eilanden als geïsoleerde zandbakken behandelen, omdat de waarde van een eiland op dit bord de reeks korte steekvluchten is die van het weg leiden, niet het land daarop. Als je de één of twee steekvluchten kunt vasthouden die voor jouw kant van het veld tellen, controleer je waar de partij gespeeld wordt, en de volgende secties wenden deze steekvluchtlogica toe op je spawn- en teamfrontbeslissing. De steekvluchtlogica is ook de reden waarom de kaart natuurlijk past bij het bredere water- en marinespel, zodat de eilandverdedigingshandleiding en de kaartstrategiehandleiding rechtstreeks op dit bord vertalen als op een continent, omdat de steekvlucht de analyse-eenheid is en de kaart zo is gebouwd dat steekvluchtbeslissingen constant opkomen in plaats van één of twee keer.

Waar spawnen: het brede eilandsveld lezen

De spawnkeuze op de Canarische Eilanden is waar de community-discussie het nuttigste is, en het advies vertaalt zich rechtstreeks in plaats van iets te zijn dat je van nul af moet afleiden. De dominante lezing over de spawn-threads heen is dat je je niet tegen het water moet drukken. Een wateromarmende spawn ziet er veilig uit omdat de oceaan één kant blokkeert, maar hij vangt je tegen dat water en geeft je minder bruikbare steekvluchtkorridoren, wat precies het tegenovergestelde is van wat deze kaart van je wil, want op een bord dat om korte steekvluchten is opgebouwd, is de schaarsste resource niet veiligheid maar het aantal open steekvluchten die van je spawn af lopen. Het advies dat over de threads terugkeert is dat de belangrijkste eigenschap van een spawn het aantal open steekvluchtkorridoren is dat hij heeft en de hoeveelheid open land waarin hij kan expanderen, zodat een spawn in het midden van een dichte eilandsklomp met drie korte steekvluchten die van hem uitstralen een spawn aan de rand van het veld met één steekvlucht en een waterwand aan de andere kant slaat. De tweede consistente lezing is dat spawnen bij benoemde plaatsen een echt voordeel is en geen last, omdat je bij de startpositie van een andere speler directe ruil- en drukopties krijgt en de afstand tot de eerste betekenisvolle beslissing verkort wordt, zodat de threads nabijheid tot andere spawns beschrijven als bijna een ingebouwd voordeel en een spawn die op het brede bord geïsoleerd lijkt, meestal een spawn is die je meer kost dan hij je beschermt. De derde lezing gaat over de breedte van het veld: omdat het bord een 4000-tegels-breed landschap is, geeft een spawn helemaal links of helemaal rechts van het veld je de lange horizontale korridoren waarin je expandeert, terwijl een spawn precies in het midden je het dichtste steekvluchtnetwerk en de meeste buren geeft, zodat de links-rechtspositie de eerste beslissing is en de midden-tot-randafweging de tweede. De brede vorm betekent dat een spawn in de buurt van het horizontale centrum de positie met de grootste hebbel op het bord is, omdat ze de meeste steekvluchten in alle richtingen heeft en de kortste afstand tot de bestreden middenband waar een teamfront zich zal vormen, zodat je als je op deze kaart een middenspawn krijgt die moet nemen voordat een buur dezelfde corridor neemt. De reden waarom het centrum de moeite waard is om te vechten is dezelfde als de reden waarom de steekvluchten tellen: het centrum is het punt waar de korte steekvluchten samenkomen en de speler die het centrum controleert, controleert de reeks steekvluchten die de hele archipel verbindt, wat op een breed bord betekent dat je het bord zelf controleert. Plan je spawnkeuze dus rond het aantal open steekvluchten en de horizontale positie en als het centrum bezet is, neem de dichtstbijzijnde positie die je nog minstens twee bruikbare steekvluchten geeft, omdat een midden-aangrenzende spawn met twee steekvluchten een veel beter spel is dan een rand-spawn met één brede, open en onbruikbare kust.

De teamrotatie-identiteit en de versiegrens

De belangrijkste versie- en modusgrens op de Canarische Eilanden is de team-identiteit en die landt op een teamrotatiefrequentie van 10 die de v0.35.0-releaseteksten beschrijven als hoog in teamrotatie. Dat kader telt omdat het betekent dat de kaart in de openbare rotatie naar teamspeel gewikt is zodat je in een teamlobby op dit bord terechtkomt vaker dan in een solo free-for-all en het kaartsontwerp is opgebouwd rond het idee van een teamfront in plaats van een solo-expansiewedloop. Het tijdstip en de exacte woordgebruik tellen om een andere reden: de v0.35.5-release voegde tweeteam-spawns toe maar de benoemde kaarten voor die verandering waren Madagaskar, Rio de Janeiro, Bab el-Mandeb en Nieuw-Zeeland en de Canarische Eilanden stonden niet op die lijst. De eerlijke grens die je in je hoofd moet houden is dus dat de Canarische Eilanden een hoogrotatie-teamkaart zijn en geen dedicated tweeteam-spawnkaart, wat betekent dat de teamspeel die je daadwerkelijk op dit bord tegemoetkomt de normale teamrotatiespellen zijn waarin de twee teams spawns over het veld verdelingen en om het centrum vechten, niet een vaste tweeteam-indeling waarin de twee kanten aan tegenovergestelde randen openen zoals de v0.35.5-kaarten doen. Die onderscheid is het verschil tussen een kaart waar de front door de spawnindeling vormgegeven is en een kaart waar de front zich organisch vormt uit waar de twee teams precies spawnen, en op de Canarische Eilanden vormt de front zich organisch zodat het team dat het eerste het centrum van het brede veld claimt controleert waar de rest van het spel gespeeld wordt. Voor een squad is die organische front zowel het kenmerk als het risico: je krijgt een helderdere lezing waar de vijandenteam zal drukken dan in een chaotisch free-for-all omdat de vijand een team met een front is in plaats van honderd onafhankelijke spelers maar je krijgt niet de gegarandeerde rand-scheiding van de v0.35.5-tweeteamaaarten, zodat je spawnplaatsering in een teamlobby op dit bord meer telt omdat een team dat aan één kant van het brede veld geklumpt spawnt een lange vleugel opent die het vijandenteam door de open steekvluchten kan trekken. De versiegrens die je moet onthouden is het releasedatum: de kaart werd eerst geleverd in v0.35.0 en het teamgedrag is stabiel gebleven over de onderhoudsreleases heen zodat de teamrotatie-identiteit waarover je leest exact is wat er nu in het spel zit en zowel de teamsponseformatiehandleiding als de hoog-tegen-breedhandleiding gelden rechtstreeks voor de manier waarop een squad zich op dit brede bord moet plaatsen. Als een lobby op teams is ingesteld, is de front de analyse-eenheid voor het hele spel en de rest van deze handleiding neemt deze teamfront aan als de standaardlezing van het bord in plaats van de sololezing, omdat de rotatiegewicht de teamlezing maakt tot de vakkere die je daadwerkelijk tegemoetkomt.

Scène één: een twintigspeler-teamlobby op de eilandsteekvluchten

Neem een concrete situatie zodat de steekvlucht- en frontlogica een getal heeft. Ga uit van een twintigspeler-teamlobby, dus twee teams van tien elk, op het geleverde Canarische-Eilanden-bord met het 4000-tegels-brede veld en de korte steekvluchten. De aannames zijn dat de twee teams verspreid over de breedte van het veld spawnen in plaats van aan tegenovergestelde randen vast zitten omdat dit een rotateteamspel is en geen v0.35.5-tweeteamindeling en dat beide teams proberen een front te bouwen over het horizontale centrum van het bord. Onder die aannames is de opening een race om de centrale steekvluchtband te claimen en het team dat het eerste het centrum ankert controleert de reeks korte steekvluchten die de archipel verbindt, wat op een twintigspelerbord met tien actieve spelers per kant betekent dat het centrum in de eerste minuten bestreden wordt omdat tien spelers per team dicht genoeg zijn zodat de centrale korridoren snel vullen. Met tien spelers per team is een enkele verlaten steekvluchtkorridor geen kleine opening maar een echt gat in de front, want het vijandenteam heeft genoeg spelers zodat een gecoördineerde aanval door een open steekvlucht je front in het midden op kan spalten en een twintigspeler-teamspel in de tijd van één steekvlucht kan veranderen in een tien-tegen-acht-probleem. Het teamspeel bestaat dus erin je tien spelers over de front te verdelen zodat geen enkele steekvlucht onbezet blijft en de centrale steekvluchten te behandelen als het meest waardevolle gebied, want het vasthouden van de één of twee steekvluchten die jouw kant van het veld verbinden met het centrum houdt je front intact. Het falenscène dat je moet vermijden is het team dat alle tien spelers op het centrum klumpt en de vleugels openlaat, want op een 4000-tegels-breed bord zijn de vleugels de lange horizontale korridoren en een vijandenteam dat een van die open vleugels trekt door de korte steekvluchten heen kan je rug aan vallen en het centrum doen instorten zonder ooit de front frontaal aan te vallen. Het tegengif is de verdeelingsdiscipline: houd genoeg spelers op de vleugels om de lange korridoren te houden en genoeg op het centrum om de steekvluchten te houden en wissel het centrum bewust zodat de vijand niet kan kiezen waar de front breekt. Als jouw team de tien spelers is en jij op het centrum acht tegen tien loopt, gooide de rest van de centrumspelen niet één voor één in de steekvlucht omdat de korte steekvlucht het tot een muntstuk maakt; houd de steekvluchten in plaats daarvan vast met je vleugelspelers en wissel het centrum als een gecoördineerde aanval, want een steekvlucht die je vasthoudt is een steekvlucht die de vijand niet kan gebruiken om je op te spalten.

Scène twee: een solo free-for-all die de brede korridoren jaagt

Neem nu de sololezing van hetzelfde bord zodat de twee modi niet worden verward. Ga uit van een solo free-for-all-lobby, het bord is de geleverde Canarische Eilanden met het brede veld en de korte steekvluchten en de aannames zijn dat het veld over de breedte heen bezet is zodat je in alle richtingen meerdere actieve buren hebt en dat de middenband het meest bestreden deel van het bord is. Onder die aannames draait het solospel erom je expansiecorridor te kiezen en vast te houden, want het brede veld geeft je meer richtingen om in te drukken dan een hoog bord en de korte steekvluchten betekenen dat je niet vast zit op je thuiseiland, zodat je over de archipel kunt expanderen, oversteken en opnieuw expanderen terwijl de buren om je heen zich herordenen. De praktische lezing voor een solo free-for-all op dit bord is dat je in de eerste minuten een expansiebeslissing moet nemen en die moet omarmen, want bij een bezet breed veld is het venster waarin je openingspositie terugneembaar is kort en als je merkt dat een corridor gesloten is, heeft de buur die hem nam al begonnen ermee te bouwen. Als je spawn een heldere horizontale corridor naar het centrum heeft, neem hem en groei erin voordat een buur de afstand sluit, want het centrum is het punt waar de korte steekvluchten samenkomen en de speler die als eerste het centrum bereikt, kan vechten vanaf de positie met de grootste hebbel op het bord. Als je spawn tussen twee buren op de dichte kant van het veld is ingeklemd, betekent de solodruk dat je een ruil of een vroege alliantie moet plannen om ruimte te verdienen in plaats van te wachten dat het bord zich vanzelf opent, want op een breed bord met meerdere actieve buren in alle richtingen opent het bord zich niet, het ordent zich alleen om en de herordening sluit gewoonlijk de corridor die je open wilde houden. Het solofalenscène is hetzelfde als op elk open bord maar hier scherper omdat de korte steekvluchten de buren goedkopere wegen geven om je te bereiken dan ze op een diepe eilandkaart zouden hebben: een solospieler die zich op zijn thuiseiland heeft opgetrokken en de steekvluchten negeert, is een speler die elke buur toelaat goedkoop steekvluchtdruk uit meerdere richtingen tegelijk tegen hem op te bouwen en op een bord waar elke steekvlucht enkele seconden blootstelling is, somt die meervoudige druk zich op sneller dan de speler kan reageren. Het tegengif is de steekvluchtdiscipline uit de community-threads, namelijk minstens één open steekvlucht te houden als je vlucht- en expansierichting en geen buur ooit te laten al je steekvluchten vasthouden, want een solospieler die zijn eigen steekvluchten vasthoudt houdt het bord vast en zowel de dreigingbeoordelingshandleiding als de overwinning-overtijdhhandleiding gelden voor de manier waarop je deze steekvluchtdreigingen leest en de overtijd op dit brede veld vasthoudt.

Falenscènes, tegengiften en de beslissingstabel

De meest voorkomende manier waarop spelers op de Canarische Eilanden verliezen is dezelfde als de meest voorkomende manier waarop ze op elke eilandkaart verliezen maar de brede vorm en de korte steekvluchten maken elk falenscène scherper. Het eerste falenscène is het water-drukken waarbij een speler zich tegen de oceaan spawnt en de kust behandelt als veiligheid en als hij zich omdraait om te expanderen zijn de één of twee bruikbare steekvluchten van zijn spawn uit al bestreden door buren die de open korridoren hebben genomen en het spel is nu een verdedigingsoorlog op een bord dat voor steekvlucht en expansie is gebouwd. Het tegengif is de spawndiscipline uit de threads, namelijk eerst het aantal open steekvluchten te kiezen en de kust te behandelen als een terugval en niet als een thuis en jezelf in de eerste minuten te verbinten op de expansierichting. Het tweede falenscène is de klomp waarbij een team al zijn spelers op het centrum legt en de lange horizontale vleugels openlaat en het vijandenteam trekt een van die open vleugels door de korte steekvluchten heen om de rug in te breken en de front te breken zonder gevecht. Het tegengif is de verdeelingsdiscipline: houd de vleugels vast met genoeg spelers om de lange korridoren te houden en het centrum vast met genoeg spelers om de steekvluchten te houden zodat de vijand niet kan kiezen waar de front breekt. Het derde falenscène is de steekvlucht-muntstuk waarbij een speler de bestreden steekvlucht eenheid voor eenheid wisselt en bloedt in de enkele seconden blootstelling die de korte waterarm veroorzaakt en het tegengif is de gecoördineerde steekvlucht, namelijk de steekvlucht vast te houden met je scherm en hem te wisselen als een aanval in plaats van als een muntstuk, want een steekvlucht die je vasthoudt is een steekvlucht die de vijand niet kan gebruiken. Het vierde falenscène is het verkeerd lezen van de team-identiteit waarbij een squad op het bord loopt met de verwachting van de v0.35.5-tweeteamrandscheiding en het rotateteamspel speelt met die verwachting en dan tegen een organische front speelt die de kaart niet vooraf snijdt. Het tegengif is de versie- en modusgrens, namelijk het bord te lezen als een hoogrotatie-teamkaart met een organische front en het team te plaatsen zodat de vleugels worden vastgehouden in plaats van aan te nemen dat de spawnindeling ze voor je houdt. Gebruik de tabel hieronder om je situatie te verkleinen met het juiste Canarische-Eilanden-spel en behandel de team-tegen-solodeling als de lijn tussen het solo-advies en het team-advies, omdat de rotatiegewicht de teamlezing maakt tot de vakkere die je tegemoetkomt en de sololezing tot de waar je op terugvalt als een custom-lobby op free-for-all is ingesteld, zodat de tabel op dezelfde lijn gesplitst is en de rijen per modus geordend zijn in plaats van per onderwerp.