Wanneer breekt een kernwapen je eigen alliantie in OpenFront?

In OpenFront breekt het afvuren van een kernwapen tegen een speler met wie je in alliantie bent die alliantie automatisch in de fractie van een seconde waarin het raket de silo verlaat — niet op het moment dat het landt. De breuk gebeurt zodra aan het moment van lancering aan een van twee triggers is voldaan: het gewogen aantal tegels van je bondgenoot binnen de explosiecirkel schiet voorbij 100, of er staat zelfs maar één gebouw van je bondgenoot ergens in de explosiering. Je kunt dat getal niet in de HUD zien en je kunt de raket niet meer terugroepen zodra die in de lucht is, dus de hele vraag “kan ik ze raken én de alliantie behouden” wordt bepaald door de geometrie van hun hoofdstad nog vóórdat je op afvuren klikt. Een goed geplaatste atoombom wist een groot deel van de bevolking van een bondgenoot weg terwijl de alliantie blijft bestaan; een MIRV op dezelfde bondgenoot overleeft nooit — die doorzaagt de alliantie onvoorwaardelijk in het moment dat hij lanceert. Het verschil zit niet in de schade, maar in welke check de lanceerder uitvoert, en dat ene feit bepaalt welk wapen je pakt als je een partner wilt wonden zonder de diplomatieke prijs van verraad te betalen. Hoe je die prijs verder beheerst, leg je uit in Diplomatie, embargo’s en verraad.

De regel in één zin

Er zijn precies twee manieren waarop het lanceren van een kernwapen de alliantie breekt die het raakt, en beide worden beoordeeld op het lanceerterrein, niet op het impactterrein. De eerste is een quantiteitstest: het spel somt alle tegels van het doel op die binnen de explosiecirkel vallen, weegt tegels binnen de binnenstraal met 1,0 en tegels binnen de buitenstraal met 0,5, en breekt de alliantie als dat gewogen totaal strikt groter is dan 100. Een totaal van exact 100 breekt niet; 100,5 wel, omdat de vergelijking > 100 is en niet >= 100. De tweede is een aanwezigheidstest, en die wordt in de code allereerst gecontroleerd: als er een gebouw dat aan het doel toebehoort — een haven, een fabriek, wat dan ook uit hun gebouwenset — in de explosiering staat, breekt de alliantie onmiddellijk, ongeacht hoeveel tegels er daarnaast ook worden meegenomen. Die volgorde maakt veel uit, want het betekent dat de structuurregel kan afvuren terwijl het gewogen tegeltal nog ver onder de 100 zit. De werkende vraag vóórdat je schiet is dus nooit “hoeveel schade zal dit doen?”, maar “dekt de explosiering meer dan 100 gewogen tegels van hun hoofdstad, of raakt hij zelfs maar één van hun gebouwen?” Op beide vragen een ja, en de alliantie is al weg op het moment dat de raket de silo verlaat. Als het doel helemaal geen bondgenoot van je is, geldt geen van beide trigger en is de lancering een normale aanval zonder enig alliantiegevolg. Het hele mechanisme reduceert daardoor tot een geometrieprobleem dat je met je ogen op de kaart kunt oplossen: meet de straal van de explosie af tegen hun hoofdstad, tel de gebouwen binnen die cirkel en beslis welk wapen je aan de veilige kant van de lijn houdt. De strengere groter-dan-vergelijking verdient een moment stilte, want het is het ene getal dat je een haarfijne marge geeft: een lancering die uitkomt op exact 100,0 gewogen tegels behoudt de alliantie, en een lancering op 100,5 breekt hem, zodat de grens aan beide kanten een halve tegel aan gewogen bevolking is. In de praktijk moet die halve tegel vrijwel nooit met de hand worden uitgereken, omdat de structuurregel op een echte, dicht op elkaar gegroeide hoofdstad bijna altijd eerder afvuurt, maar de strengheid is de reden dat de drempel in de configuratie als 100 staat terwijl de breuk pas daarna ontstaat, en de reden dat deze gids de lijn behandelt als 100 plus een sliver in plaats van als een harde 100.

Waarom de lancering het moment is, niet de inslag

Het meest gangbare mentale model dat spelers meedragen is dat een kernwapen de alliantie breekt op het moment dat het inslaat, zoals een verraad-debuff bij aankomst landt. De engine werkt niet zo. Voor een gewone atoom- of waterstofbom wordt de alliantiebreek-check uitgevoerd in de lanceringsreeks zelf: zodra de raket is afgeworpen, lijst het spel direct elke bondgenoot op wier hoofdstad binnen de explosie valt en breekt het die allianties voordat het projectiel zijn reistijd is op. Daarom is de breuk in de praktijk vrijwel onmiddellijk — een kernwapen heeft een zichtbaar aantal seconden nodig om de kaart over te steken, maar de diplomatieke breuk valt in seconde nul, in dezelfde tick dat je op afvuren klikt. Het ontwerpgemak daarvan is dat je de reistijd niet kunt gebruiken als dekking. Je kunt de raket niet afvuren, hem vliegen zien en hopen dat de bondgenoot z’n gebouwen verplaatst of dat jij de slag nog afbukt; het besluit wordt genomen en verzegeld op het klikmoment zelf. Het ene uitzondering is de MIRV-gehoofde zelf: de kleine geestheden die zich uitverspreiden nadat de MIRV-lanceerder is afgeworpen, slaan de drempelcheck bij inslag volledig over, wat de manier van de engine is om te zeggen dat de diplomatieke prijs van de MIRV al volledig was betaald op het moment dat de lanceerder de alliantie brak. Deze plaatsing bij lancering is ook de reden waarom het verraders-debuff van 30 seconden en de relatie-dalingen samen met de breuk vallen, alles op het lanceermoment, in plaats van verspreid over de vlucht. Voor je planning betekent dat het lanceermoment het enige beslispunt is dat telt: elke tegel, elk gebouw en elke gewichting die het resultaat bepalen, wordt gelezen uit de staat van de kaart op dat moment, en niets dat er met het doel gebeurt tijdens de vlucht van de raket kan veranderen of de alliantie overleeft. Je kunt de breuk ook niet ruilen tegen de schade, omdat zowel het tegeltal als de posities van de gebouwen bij lancering bevroren zijn; het moment dat je klikt is het moment waarop het hele resultaat is vastgelegd, en er is geen tweede kans om bij te sturen. De bevriezing op het lanctick betekent ook dat de zichtbare vlucht van de raket pure theater is voor de diplomatieke vraag: je ziet de stip een paar seconden de kaart over steken, en tijdens die vlucht kan het doel eenheden verplaatsen, gebouwen roteren of de alliantie zelf opzeggen, maar niets daarvan verandert achteraf de breuk die al in seconde nul heeft plaatsgevonden. Het enige dat het resultaat na je klik nog kan veranderen is het eigen handelen van het doel: als zij de alliantie verbreken of die vervalt vóórdat de tegels van je raket bij inslag zouden worden gecontroleerd, dan valt de schade nog altijd, maar het kader van een “automatische breuk” geldt niet meer, omdat de breuk die je probeerde te vermijden al bij lancering was beslist. Het lanctick is dus het beslispunt, de vlucht is alleen de vertraging, en de enige hefboom die je na de klik nog hebt is kijken of het doel iets doet dat de diplomatieke status van de schot die je net maakte verandert. Juist daarom is het plannen van zulke momenten een discipline op zich; Alliantie-Breken op Timing laat zien hoe je zo’n lanceermoment afstemt op een bredere spelplanning.

De drempel van 100 gewogen tegels, ontcijferd

Het getal 100 is de enige constante in het hele mechanisme, en die is stabiel op exact 100 over de hele v0.34-lijn, van v0.34.0 tot en met de v0.34.22-tag waartegen deze gids is geverifieerd. Om het getal goed te gebruiken moet je snappen wat “gewogen tegels” betekent, want het rauwe tegeltal is niet wat de engine vergelijkt. De explosie van elk kernwapen heeft twee stralen: een binnenstraal waarin de kill totaal is, en een buitenstraal waarin de schade afvalt. Tegels binnen de binnenstraal tellen elk voor een volle 1,0 mee naar de drempel; tegels die binnen de buitenstraal maar buiten de binnenstraal liggen, tellen elk maar voor 0,5. De engine optelt al die waarden bijeen voor de tegels van het doel en breekt de alliantie wanneer de som groter is dan 100. Het praktische gevolg is dat de binnenkern van een kernwapen ruwweg twee keer zo “duur” is richting de drempel als de buitenring, wat beloont wie het dichte deel van de explosie op het dichtste deel van hun hoofdstad richt en waarmee je soms een hoge kill kunt halen terwijl je onder de lijn blijft. Neem de atoombom, met een binnenstraal van 12 tegels en een buitenstraal van 30 tegels: de binnenschijf levert het grootste deel van de gewogen som, en de brede buitenrok voegt per tegel 0,5 toe, zodat een dunne buitenboog over hun hoofdstad een grenzgeval van een lancering over de drempel kan duwen zonder noemenswaardige schade toe te voegen. De waterstofbom is precies het tegenovergestelde probleem: zijn explosie heeft een binnenstraal van 80 en een buitenstraal van 100 tegels, dus vrijwel elke tegel die hij raakt telt voor volledige 1,0, en vrijwel elke waterstofbom op een bevolkte hoofdstad van een bondgenoot schiet voorbij 100 en breekt de alliantie. Dat is de hele reden waarom de waterstofbom diplomatiek gezien een oorlogsverklaring is, terwijl de atoombom het ene wapen is dat een chirurgische, alliantiebehoudende slag kan zijn. Het gewogen model verklaart ook waarom dezelfde atoombom aan de ene kant van een hoofdstad veilig is en aan de andere kant breekt: verschuif je richtpunten een paar tegels richting de dichte bevolking en de binnenschijf vangt meer volledige-gewicht-tegels, terwijl je hem een paar tegels richting de dunnere rand verschuift dezelfde explosie veilig onder de lijn houdt. Er is ook een nuttige manier om te denken over de begroting als je tegels niet met de hand kunt tellen: de binnenschijf van een atoombom is slechts 12 tegels over, levert van zichzelf hooguit een paar tientallen gewogen punten, en is het dus de buitenring die meestal een grenzgeval beslist. Dat maakt van het veilige richten in feite een vaardigheidskwestie in het beheren van de buitenrok — de ring van 30 tegels zo plaatsen dat de rand net kort blijft van de dichtste strook van de hoofdstad — in plaats van een vaardigheidskwestie in het lezen van de binnenkern, die klein genoeg is om vrijwel nooit op zichzelf de beperkende factor te zijn. Dezelfde onevenwicht is de reden waarom de binnenkern van 80 tegels van de waterstofbom zo veel eerder de drempel raakt: de binnenschijf alleen kan al naderen bij de begroting voordat de buitenring überhaupt in beeld komt, wat een andere manier is om te zeggen dat de geometrie van de waterstofbom is ontworpen om allianties te breken en niet om er tussen door te schieten.

De elke-structuur-regel

De tweede trigger is diegene die spelers het vaakst missen, omdat hij niets te maken heeft met hoeveel van het doel je raakt. Raakt de explosiering maar één gebouw dat aan het doel toebehoort, dan breekt de alliantie meteen, en deze check draait vóórdat het gewogen tegeltal überhaupt wordt beoordeeld. Een gebouw is, voor deze regel, een gebouwd object in de gebouwenset van het doel — de havens en fabrieken die hun economie ankeren — en niet hun bevolkingstegels. Daardoor is de structuurregel in de meeste echte spelen de dominante hefboom, want hoofdsteden groeperen hun havens en fabrieken tot een klein, dicht cluster, en een kernwapen op de hoofdstad gericht raakt vrijwel altijd minstens één ervan. Het gevolg voor de veilig-richt-strategie is dat “blijven onder 100 gewogen tegels” op zich niet genoeg is: je moet de explosiering ook schoon houden van elk van hun gebouwen, wat doorgaans betekent richten op een strook bevolking die net buiten het cluster van gebouwen en havens ligt. In een vroege of middenfase, wanneer de gebouwen nog verspreid liggen, is dat makkelijker; in een late fase, wanneer de havens strak naar achteren de hoofdstad zijn getrokken, krimpt de veilige zone tot bijna niets en zet de structuurregel elke hoofdstadniveau-atoombom effectief om in een breuk. De structuurregel verklaart ook een specifieke community-observatie die eruitziet als een bug: spelers die melden dat een kernwapen “de alliantie brak hoewel het maar een hoekje wist”. In die gevallen bevatte het hoekje nog steeds één van de havens van het doel, en de aanwezigheid van dat ene gebouw was de trigger, niet het tegeltal. Als je een veilig richtpunt beoordeelt, behandel dan elk van de gebouwen van het doel als een harde verbodspunt binnen de explosiering en plan de schot net zo rond ze heen als rond de begroting van gewogen tegels. De structuurregel kent ook geen herstel: omdat hij allereerst wordt gecontroleerd en op één enkel object afvuurt, is er geen manier om hem “af te slijpen” zoals je een tegeltal kunt slijpen — de enige oplossing is de hele explosiering van het gebouw weg te zetten, wat een grotere geometrische aanpassing is dan een kleine tegelbegroting-tweak en meestal de doorslaggevende factor in of er over überhaupt een veilig richtpunt bestaat. In een benauwde eindfase, wanneer de havens en de omstreden bevolkingsstrook hetzelfde cluster vormen, is die aanpassing vaak onmogelijk, en is het de structuurregel die meer dan de tegeldrempel ervoor zorgt dat het venster voor veilig richten sluit naarmate het spel vordert en de hoofdstad z’n economie strak om de bevolking heen trekt die je wilt raken. De structuurregel heeft geen geleidelijke rand zoals de tegeldrempel: een gebouw staat of staat niet binnen de ring, en één binnen de ring volstaat om de breuk te.triggeren, zodat de veiligheidsmarge waar je omheen plant de afstand is van de dichtste haven tot de ring, en niet een tegeltal dat je naar beneden kunt slijpen.

Snelreferentie

De tabel hierboven is de hele beslissing in één oogopslag, en de kolom die een veilige slag scheidt van een geforceerd verraad is de laatste. Zowel de atoom- als de waterstofbom draaien de drempelcheck, dus beide kunnen in principe worden afgevuurd zonder de alliantie te breken, maar alleen de atoombom is klein genoeg dat een veilig richtpunt doorgaans haalbaar is; de binnenstraal van 80 tegels van de waterstofbom maakt het vrijwel onmogelijk om tegen een dichtgegroeide hoofdstad zowel de structuurregel als de lijn van 100 gewogen tegels tegelijk schoon te houden. De MIRV-rij is de harde stop: de lanceerder draait de drempelcheck helemaal niet, dus er is geen veilig richtpunt, geen begroting van gewogen tegels en geen truc om gebouwen te ontwijken die de alliantie in leven houdt. De kostkolom leest het best samen met de laatste kolom, want de oplopende goudprijs van de MIRV — een basis van 25 miljoen plus 15 miljoen voor elke MIRV die al in de wedstrijd is gelanceerd — betekent dat het het duurste wapen is dat je kunt kopen én het enige dat gegarandeerd de diplomatieke prijs oplevert die je misschien probeert te vermijden. Als je doel is een bondgenoot wonden terwijl de alliantie blijft staan, is de MIRV categorisch het verkeerde gereedschap, hoe betaalbaar die dan ook voelt. De snelheidskolom weegt minder zwaar voor de alliantievraag dan voor de timingvraag uit een ander deel van deze gids, maar het is de moeite waard om op te merken dat de MIRV met 15 reist, sneller dan de atoom- en waterstofbom met 10, zodat zijn geesten eerder aankomen dan een gewone kernwapen. Lees de kostkolom als een tweede filter: de atoombom van 750K is goedkoop genoeg dat een mislezen van het veilige richtpunt een herberekenbare fout is, terwijl de waterstofbom van 5M en de MIRV van 25M-plus investeringen zijn die je je niet kunt veroorloven voor een slag die je bondgenoot bovendien een gratis verraad bezorgt — en daarom is de discipline van veilig richten het meest vergevingsgezichtig op het wapen dat je het minst pakt.

Scenarium: een chirurgische atoombom die de alliantie intact laat

Stel dat je in de derde minuut van een standaardpartij in alliantie bent met een grote Nations-speler. Je hebt een atoombom gereed voor 750K goud, en je wilt een flinke hap uit hun bevolking halen om een omstreden sector te winnen, maar je wilt het verraad niet betalen: het verraders-debuff van 30 seconden op jezelf, de relatie-daling van −100 richting hen en de −40 richting je naburige buren, plus het verlies van hun verdedigende dekking. Hier is de veilig-richt-procedure met de getallen die hem werken. Eerst: lees hun hoofdstad. Hun havens en fabrieken staan in een cluster van zo’n acht tot twaalf gebouwen rond het midden van hun bevolking. De buitenstraal van de atoombom is 30 tegels, dus je moet het middelpunt van de explosie ver genoeg van dat gebouwcluster plaatsen dat geen haven of fabriek binnen de ring van 30 tegels valt — als het cluster 35 tegels van de rand van de bevolking die je wilt raken ligt, houdt een richtpunt 30 tegels erop je schoon. Ten tweede: schat de gewogen tegels. De bevolkingsstrook die je opvist is misschien een honderd rauwe tegels, maar de binnenschijf van 12 tegels vangt daarvan maar een fractie voor volledige 1,0 en de rest voor 0,5, zodat een goed geplaatste atoombom op een dunnere randstrook op een gewogen totaal in de hoge tachtig kan landen, veilig onder de 100. Ten derde: controleer of het doel daadwerkelijk nog je bondgenoot is en niet al gebroken, want als de alliantie al verbroken is dan is de drempelcheck zinloos en heb je niets te beschermen. Als alle drie blijken te kloppen — het gebouwcluster schoon, het gewogen totaal onder de 100, de alliantie nog intact — dan wist de lancering die strook van hun bevolking weg en overleeft de alliantie. De aanname die deze speelwijze doorbreekt is een late fase waarin de gebouwen strak zijn getrokken: als de havens nu binnen 30 tegels van de bevolkingsstrook liggen, dan vuurt de structuurregel af en bestaat het veilige richtpunt niet, dan moet je de breuk bewust accepteren of de sector met een niet-nucleair gereedschap bestrijden in plaats daarvan. Dezelfde procedure keert mooi om wanneer de gebouwen ver van de bevolking liggen die je wilt raken: dan wordt de atoombom de meest kosteneffektieve kernoptie, en wordt de 750K goudprijs een goedkope verzekeringspremie voor een schade die je bondgenoot voelt zonder dat de diplomatieke kosten erbij komen. Het is ook precies het type scenario waarin Water Nukes een alternatief bieden als je de kernopties helemaal wilt overslagen, want dan draait er geen alliantiebreekcheck in het spel en kun je de sector bestrijden zonder de drempelvraag te maken.

De MIRV: de drempel geldt niet

De MIRV is het ene kernwapen dat de volledige drempel- en structuuranalyse hierboven negeert, en snappen waarom is het tweede belangrijkste feit in deze gids. Wanneer de MIRV-lanceerder afvuurt, draait die niet de gewogen-tegel- of structuurcheck die de atoom- en waterstofbom draaien. In plaats daarvan breekt de lanceerder, als de speler op wie de MIRV gericht is een van je huidige bondgenoten is, die alliantie onvoorwaardelijk in het moment dat hij lanceert, en zet hij ook de onderlinge relatie op −100. De lanceerder spawn daarna 350 individuele geesten die zich uitverspreiden over het doelgebied, en die geesten slaan bij inslag de alliantiebreekcheck nog eens over — de engine heeft de diplomatieke tol al bij lancering geïncasseerd, dus er is bij inslag niets meer te checken. De ontwerpslag is simpel en het loont zich om hem te internaliseren: de MIRV is zo groot en zo destructief dat het spel hem op een bondgenoot afvuren behandelt als een onvoorwaardelijke oorlogsdaad, zonder een geometrie-gebaseerde veilige zone waar je op kunt richten. Dit is het exacte tegenovergestelde van het ontwerp van de atoombom, waarbij het spel je onder de lijn laat blijven als je richting disciplines genoeg is. Het praktische gevolg is een schone regel: als je in alliantie bent met de speler op wie je van plan bent een MIRV te laten landen, dan breekt de alliantie waar je ook op richt, hoeveel van hun tegels je ook raakt en hoe je de geesten ook verspreidt. De enige manier om een MIRV tegen een bondgenoot in te zetten zonder een geforceerde breuk is niet in alliantie met ze te zijn op het moment van lancering — of de alliantie is al verlopen, of je hebt hem al bewust verbroken, of je was nooit in alliantie. Het aantal van 350 geesten telt ook voor de schadezijde van de beslissing: een enkele MIRV is een regionaal wapen dat hele hoofdstadclusters kan vlijen, en juist daarom weigert het spel om hem als een chirurgische, alliantiebehoudende slag te gebruiken. Als je plan vereist dat de alliantie de schot overleeft, dan is de MIRV van tafel en is de atoombom de enige nucleaire optie die overblijft. De oplopende kost versterkt hetzelfde punt: omdat elke MIRV die je lanceert de volgende 15 miljoen goud duurder maakt op basis van de 25 miljoen basisprijs, wordt het wapen dat gegarandeerd de alliantie breekt ook het dure wapen dat je het minst kunt veroorloven, en is het een dubbele reden om bij alliantiespel op de atoombom te blijven.

Wanneer het niet breekt: zelf-nukingen en de grensgevallen

Het alliantiebreek-mechanisme vuurt alleen af tegen bondgenoten, waardoor een hele klasse van kernwapengebruik volledig van de drempel is onthouden. Het belangrijkste geval is jezelf nukken. Je eigen tegels en je eigen gebouwen tellen niet mee naar de drempel, omdat de check alleen kijkt naar de tegels van spelers die op dat moment in alliantie zijn met de lanceerder en niet de lanceerder zelf zijn. Dit is de manier van de engine om de bekende zelf-nuke-speelwijze te toelaten: als je vastzit achter een muur van SAM-lanceerders die je eigen kernwapens niet kunnen bereiken, kun je je eigen positie nukken om de lucht op te schonen en je eigen SAMs naar beneden te dwingen, en er breekt geen alliantie omdat je niet in alliantie bent met jezelf. Dezelfde logica dekt ook het nukken van een speler die helemaal geen bondgenoot van je is — een vijand, een neutrale, of een speler wiens alliantie met jou al is verlopen of verbroken — omdat de check geen bondgenoot heeft om te breken en de lancering een normale aanval is. Daar komt nog het triviale geval bij dat je helemaal geen allianties hebt, waarin de check geen bondgenoten in de explosie vindt en er niets kan breken. Deze uitgesloten gevallen zijn expliciet benoemd omdat ze verscheidene community-rapports verklaren die eruitzien alsof het mechanisme inconsistent is. Een speler die zichzelf nukken om z’n eigen SAMs te omzeilen en geen verraad ziet, ervaart geen bug; de drempel geldt gewoon niet voor jezelf of voor niet-bondgenoots doelen. De enige nuance om mee te letten is de grens tussen “in alliantie” en “niet in alliantie”: als de alliantie in het proces is van verlopen, dan telt de staat op exact het lanctick, en een lancering die één tick vóór het verval van de alliantie afvuurt draait de check nog altijd tegen een bondgenoot die nog leeft. De discipline van veilig richten ontspant dus niet precies op het eind van een alliantievenster; die ontspannt pas zodra de alliantie echt weg is en het doel voor de lancering die daarna afvuurt niet langer als bondgenoot telt. Daar komt nog het meervoudige-bondgenoten-geval bij, dat is waar het mechanisme echt interessant wordt: de check draait tegen elke bondgenoot wier hoofdstad binnen de explosie valt, niet alleen tegen de “doel”-bondgenoot, dus één atoombom kan in theorie de allianties met meerdere bondgenoten tegelijk breken als de explosiering de gebouwen of de tegels van al diegenen raakt, en de relatie-dalingen van −100 en −40 spreiden zich dan ook over alle diegenen en hun buren.

Falingsmodi en de checklijst vóór de lancering

De manieren waarop dit mechanisme spelers bijt zijn specifiek en voorspelbaar, dus het laatste deel zet ze om in een checklijst die je in de paar seconden vóórdat je op afvuren klikt kunt aflopen. De eerste falen is de struktuurval: je blijft onder de 100 gewogen tegels maar de explosie raakt toch één van de havens van het doel, en de alliantie breekt toch omdat de structuurregel allereerst draait. De oplossing is elk van de gebouwen van het doel te behandelen als een hard verbodspunt en te verifiëren dat de explosiering van al diegenen schoon is, niet alleen het tegeltal. De tweede falen is de buitenboog-misberekening: je richt de binnenkern veilig, maar een dunne buitenrok van de explosie legt zich over een groot deel van hun hoofdstad tegen 0,5 gewicht per tegel, en de opeengeleide halven duwen het totaal over de 100. De oplossing is de buitenring mee te wegen in je som in je hoofd, met de kennis dat een brede buitenboog richting de drempel ongeveer zo duur is als een kleinere binnenschijf. De derde falen is een waterstofbom richten alsof het een atoombom is: de binnenstraal van 80 tegels van de waterstofbom maakt de veilige zone tegen een dichtgegroeide hoofdstad effectief niet-existent, en hem op de hoofdstad van een bondgenoot afvuren is in vrijwel elke geometrie een breuk. De oplossing is simpel — de waterstofbom is voor vijanden, niet voor bondgenoten die je wilt houden. De vierde falen is de MIRV-aanneem: spelers geloven soms dat het verspreiden van de MIRV-geesten over de kaart of het richten van de lanceerder op een dun gebied de breuk omzeilt, maar de lanceerder breekt de alliantie onvoorwaardelijk bij lancering, dus er is geen verspreidingspatroon dat helpt. De gedisciplineerde checklijst vóór lancering, in volgorde, is: is het doel daadwerkelijk nu mijn bondgenoot; is de explosiering schoon van elk van hun gebouwen; is de som van de gewogen tegels, binnen op 1,0 en buiten op 0,5, strikt onder de 100; en gebruik ik een atoombom in plaats van een waterstofbom of een MIRV. Als op een van die vragen het antwoord nee is, dan bestaat het veilige richtpunt niet, en is de juiste zet of de breuk bewust te accepteren met de verraadkosten in het achterhoofd, of het doel met een niet-nucleair gereedschap te bestrijden. Die checklijst kost twee seconden en voorkomt de duurste diplomatieke fout die je in een eindfase kunt maken.