Sterven onder de honderd tegels: de eliminatiedrempel en de tegelcascade

Direct antwoord. Je sterft in v0.34.24 op het moment dat je territorium onder de honderd tegels zakt, en niet op nul, en de controle draait zowel op het aanvalresultaat als opnieuw op je eigen tick. Wanneer dat gebeurt, voert handleDeadDefender een beperkte breedtediepte-zoek door je overgebleven tegels uit: elke tegel die de speler raakt die je heeft afgemaakt, gaat naar die speler, en elke andere overgebleven tegel gaat naar een niet-vriendelijke buur — de vijanden aan wie je grenst. Een derde vijand die je nooit heeft aangevallen kan dus nog steeds tegels uit je dood erven, en de finisher neemt slechts de helft van je goud (en niets, als je maar één aanval hebt gestuurd).

De beslissing die deze gids echt oplost

Deze gids beantwoordt de vraag die in community-threads telkens weer verschijnt: “Ik had troepen en land, dan gebeurde er een slechte aanval, en plots stond er op mijn tegels iedereen — hoe?” De speler die deze zin schrijft, is bijna altijd iemand die een klein overgebleven klont als veilige positie behandelde, van waaruit je je opnieuw kunt groeperen, terwijl het spel op het moment dat je territorium onder de drempel viel, al had besloten dat de dodelijke slag was geslagen. De beslissingen die veranderen wanneer je de exacte regel begrijpt, zijn concreet en direct. Ten eerste zou een speler die dicht bij de drempel zweeft moeten stoppen met het behandelen van je overgebleven tegels als basis, en de volgende aanval in plaats daarvan als de laatste beschouwen waarop je nog kunt reageren, want de buffer waarop je staat is dunner dan hij eruitziet. Ten tweede zou een speler die net op het punt staat een speler af te maken zijn beweging en uitbreiding moeten gebruiken om vóór de eindslag aan het slachtoffer te grenzen, want de cascade geeft het verbonden overgebleven land aan elke overige speler die er tegenaan grenst. Ten derde zou een speler die aan een stervende vijand grenst lang genoeg op andere fronten moeten wachten om te garanderen dat die de niet-vriendelijke buur is die de breedtediepte-zoek bereikt, aangezien die speler tegels van een gevecht kan claimen die die speler nooit is begonnen. Geen van deze beslissingen heeft te maken met de gevechtsratio of de troepenlimiet, die de aanvalsratio-gids en de blijf op maximale troepen-gids al behandelen; ze hebben te maken met het moment van de eliminatie zelf en de daaropvolgende herverdeling. Het hele punt van deze pagina is de exacte drempel en de exacte volgorde van de cascade te leveren, zodat “waarom verloor ik zojuist mijn hele positie” een voorspelbaar en te vermijden gebeurtenis wordt, in plaats van een raadsel dat in de feed afloopt terwijl je je eigen aanvalcijfers leest. Het is ook de aanvulling op maak je eigen eliminatie duur: die gids gaat over hoe je een dood zo inricht dat het de finisher pijn doet, en deze gaat over de drempel en de cascade die definiëren wat een dood daadwerkelijk doet zodra die plaatsgevonden heeft. Als je je ooit hebt verward over het verschil tussen aangevallen worden en geëlimineerd worden, dan is deze pagina de ene die de twee gebeurtenissen netjes scheidt en vertelt welke je daadwerkelijk kunt beïnvloeden en welke door de engine wordt vastgelegd op het moment dat je telling de lijn overschrijdt. Die scheiding is de reden waarom de gids de moeite waard is om te lezen voorbij de eerste sectie: het meeste advies dat in beginnerthreads circuleert, gaat in feite over de eerste gebeurtenis, hoe je een aanval overleeft, en neemt stilzwarend aan dat het overleven van een aanval gelijk is aan het overleven van het spel, terwijl de engine je eliminatie al had vastgelegd op het moment dat je territorium ophield boven de drempel te zijn, en geen hoeveelheid troepenlimiet of aanvalsratio kan die vastlegging ongedaan maken zodra die is ausgelost.

Versiegrens: wat waar is in v0.34.24

De feiten op deze pagina zijn geverifieerd tegen de getagde bron v0.34.24, met name de eliminatie- en cascadecode in de aanvals- en speler-executiepads en de goudbedragfunctie in het configuratiemodule. Deze grens telt, omdat het community-materiaal dat deze gids motiveert — de beginnervideo’s en de vroege overlevings-threads — tegen oudere builds is geschreven, en ten minste één van de mechanismen waarop deze gids steunt van het type is dat een toekomstige balanspass stil zou kunnen veranderen. De versie-feiten die je vast moet houden, zijn de numerieke drempel, de volgorde van de cascade en de goudaandeelregel. De drempel is honderd tegels, gecontroleerd op twee plekken: wanneer een aanval je raakt, en tijdens je eigen periodieke tick, wat betekent dat een speler de drempel kan overschrijden via een verdedigingsverlies en niet alleen via een directe aanvalsgerichte aanval. De volgorde is dat de finisher altijd eerst komt, dan de vijanden van de dode speler, met een harde limiet op het aantal breedtediepte-zoekpassen dat de engine uitvoert, zodat een pathologische kaart het spel nooit hang kan laten. De goudergel is dat een menselijke finisher de helft van het goud van een menselijk slachtoffer ontvangt, een volledige goudstapel van een bot of een natie, en niets als het menselijke slachtoffer nooit een aanval had gestuurd, wat de code registreert als een eigen “overwonnen zonder goud”-gebeurtenis. Als een toekomstige release de drempel naar een ander getal verandert, of de goudaandeel verandert, of de “vijand-buur”-tak van de cascade verwijdert, dan moeten de scenario’s op deze pagina opnieuw worden geverifieerd tegen de nieuwe tag voordat je erop vertrouwt. Je kunt de grens zelf bevestigen door de getagde configuratie- en executiebestanden te openen en te zoeken naar de honderd-vergelijking en de breedtediepte-zoek, wat een minuut duurt en deze pagina maakt van een autoriteit waaraan je moet geloven tot een feit dat je hebt geverifieerd. Behandel alles hier als “waar bij de tag v0.34.24” en behandel de community-threads als bewijs dat de verwarring reëel is, niet als bewijs voor een specifiek getal. Als je de populatiegroei-gids of de winnen in verlenging-gids leest, dan is het de moeite waard om deze sectie van de gids als de regel te onthouden die de andere twee verbindt, omdat ze precies de overgang beschrijft van een speler die groeit naar een speler die is uitgeschakeld. De reden waarom de grens nu en niet later moet worden bevestigd, is dat het community-materiaal dat deze gids motiveert tegen oudere builds is geschreven, en de beginnervideo’s die je op YouTube vindt, tonen vaak een drempel of een goudaandeel die in een latere balanspass is aangepast. Dat betekent dat je de getagde bron moet gebruiken als de enige autoriteit voor de numerieke feiten, en de video’s en threads alleen als bewijs dat de verwarring reëel is en dat er genoeg spelers zijn die deze specifieke gids nodig hebben. De grens van v0.34.24 is de grens die op deze pagina staat, en als je tegen een andere build aan speelt dan moet je deze pagina afstellen op de tag die je speelt, wat je doet door de getagde configuratiebron te openen en de honderd-vergelijking te zoeken.

De drempel: je sterft onder honderd, niet bij nul

De meest verspreide mythe in de vroege overlevings-threads is dat je sterft zodra je laatste tegel valt. Dat is niet waar in deze build. De engine vergelijkt je teller van bezette tegels met een numerieke constant van honderd, niet met nul, en die vergelijking staat op twee onafhankelijke plekken in de code: in het pad dat de uitkomst van een aanval verwerkt zodra tegels van je naar de aanvallende speler zijn overgedragen, en in de periodieke speler-tick die elke ronde voor elke speler loopt, ongeacht of er dat moment een aanval is geland. Die tweede plaats is de ene die veel spelers mist: je kunt de drempel overschrijden doordat een verdediging in plaats van tegen te slagen wordt afgekraapt, doordat je een tegel verliest aan een buurman die je niet hebt aanvalsen, of door de passieve afbraak die in latere fasen van een spel op je grens zit, zonder dat er ooit een grote aanval op jouw tegels is gerichter geweest. Zodra je teller onder de honderd komt, op het eerste moment dat de code die vergelijking uitvoert en de drempel ziet, registreert het spel je als geëlimineerd en gaat de cascade van de volgende sectie direct van start. Het is belangrijk om het als een harde grens en niet als een gemiddelde te zien: op honderd tegels ben je in leven, op negentig ben je al gedood, en er zit geen genadeperiode, geen respawn en geen “laatste kans”-buffer tussen de twee. Dat betekent ook dat de drempel een streefwaarde is voor je defensieplanning: je moet niet alleen proberen om niet te worden getroffen, je moet proberen om boven een buffer te blijven waar je met één grote mislukte verdediging de drempel niet bereikt. Als je in de middenfase met vierhonderd tegels speelt, dan is een honderd-teslag geen eliminatie maar een terugslag; maar een speler die al op driehonderd zit, kan met een enkele zware aanval die tachtig tegels wegneemt, direct in de dodelijke zone vallen. De numerieke constant is in de tag v0.34.24 vastgelegd in het configuratiemodule, wat betekent dat het een bewuste ontwerpparameter is en niet een bijeffect van een andere formule. Als je de exacte waarde wilt zien in plaats van deze uitleg te geloven, open dan de getagde configuratiebron en zoek de variabele die het minimum aantal tegels definieert dat nodig is om te overleven; die waarde is de honderd. Als je de landgevecht-gids leest voor de berekening van de afbraak, dan kun je precies opbouwen hoeveel tegels een specifieke aanval zou wegnemen en of dat je onder de honderd zou duwen, wat de enige manier is om deze drempel te gebruiken als een plan en niet als een verrassing. De drempel definieert ook de onderkant van de hele economie van het spel: elke beslissing die een speler maakt in de vroege en middengame draait uiteindelijk om de vraag of die beslissing je boven de honderd houdt in de worst-case verdedigingscyclus.

De tegelcascade: wie krijgt je overblijvende tegels

Eens je onder de honderd bent, geef je geen tegels op in het niets; je overblijvende tegels worden overgedragen door een proces dat de code een “gedode verdediger” verwerkt. De overdracht is niet willekeurig en is niet “de finisher krijgt alles”, en dat is de kern van deze gids. De engine zoekt van de gedode speler weg over een breedtediepte-zoek die wordt beperkt tot een harde limiet van honderd passen, wat bedoeld is om te garanderen dat zelfs een pathologische kaart met honderden tegels nooit het spel kan laten hangen. Binnen die limiet gaat de verdeling in twee duidelijke fasen. In de eerste fase neemt de finisher — de speler die je de laatste tegels van de drempel heeft afgenomen — de overblijvende tegels die aan zijn eigen grens grenzen, in het breedtediepte-bereik dat de cascade heeft bereikt. In de tweede fase ontvangen de vijanden van de gedode speler de resterende tegels, specifiek de buurtegels die aan hen grenzen en niet aan een vriend van de dode speler. Dit laatste detail is de reden waarom de volgorde en de “vijand-buur”-tak van de cascade ertoe doen: een speler die net een bondgenoot van de dode speler was, maar zelf een vijand was, kan tegels overnemen die je niet aan de finisher had gegeven, en een speler die puur een vriend was, krijgt niets van de cascade. Het is ook de reden waarom de finisher niet per definitie het grootste aandeel van de cascade krijgt: als de finisher slechts een klein slakkenperk aan je grens had, en je overblijvende massa lag anderszins tegen een vijand aan, kan de finisher een kleine overdracht krijgen en de vijanden de rest opnemen. Dit is waar de community-verwarring “iedere andere speler eet mij op” vandaan komt: het spel kan je tegels spreiden over meerdere spelers, niet alleen de ene die je heeft afgemaakt. De praktische leeuw is dat je je grenzen moet positioneren vóórdat je de drempel benadert, zodat de tegels die overblijven wanneer je uiteindelijk daalt, die je wilt dat ze naar een vriend of een onschadelijke speler gaan, of de tegels die overblijven die je niet kunt verdedigen toch naar een vriend gaan in plaats van naar je grootste vijand. Als je de dreiging-bepaling-gids leest om te bepalen wie je vijanden zijn in de latere game, dan kun je de cascade van deze gids toepassen op die set en voorspellen welke spelers van je dood profiteren. De cascade is ook waarom de kostbare eliminatie-gids bestaat: als je probeert een speler te finishen die net boven de drempel zit, dan overneem je niet alleen wat de aanval wegneemt, maar ook de cascade van zijn overblijvende tegels, en het is die extra laag die de eliminatie kostbaarder of lonender maakt dan de ruwe aanvalsvoorspelling suggereert. De breedtediepte-limiet van honderd passen betekent dat op normale kaarten de cascade effectief de hele overblijvende massa behandelt, maar op extreem grotere of onorthodoxe kaarten kan een klein deel van de tegels buiten de limiet vallen en naar de standaardoverdracht vallen; op normale openfront-kaarten is dat geen probleem, maar het is de reden waarom de limiet er is.

Het goud van een eliminatie: waarom je helft krijgt en niet alles

De goudeconomie van een eliminatie is een apart vraagstuk van de cascade en is de reden waarom de community de goudstapel van een slachtoffer vaak onderschat. De regel die de code in de tag v0.34.24 toepast is als volgt: als de finisher menselijk is en het slachtoffer menselijk is, dan ontvangt de finisher de helft van de goudstapel van het slachtoffer. Als de finisher menselijk is en het slachtoffer een bot of een natie is, dan ontvangt de finisher de volledige goudstapel van het slachtoffer. En er is een derde tak: als het menselijke slachtoffer in zijn hele spel nog nooit een aanval had gestuurd, dan wordt de goudoverdracht overgeslagen en registreert het spel een eigen “overwonnen zonder goud”-gebeurtenis, zodat de finisher in dat specifieke geval niets van het slachtoffer opvangt. Die derde tak is de subtielste en is de een die de meeste spelers missen, omdat het spel dat niet luid genoeg aankondigt: je kunt een speler finishen die nooit heeft gevecht en toch niet van de goudstapel van die speler profiteren, omdat de code de goudoverdracht als niet-van-toepassing beschouwt voor een slachtoffer dat nooit aan de agressie heeft deelgenomen. De praktische leeuw is dubbel. Aan de ene kant betekent het dat het finishen van een slaperige, nog niet-actieve speler minder goude retour oplevert dan je zou verwachten, wat je afremt om alleen voor de goudstapel een speler aan te vallen die nog geen tegels heeft verdedigd. Aan de andere kant betekent het dat het finishen van een agressieve speler die al heeft gevecht de volledige “normale” goudstapel oplevert, wat de eliminatie van een actieve speler economisch lonender maakt dan de eliminatie van een passieve speler met dezelfde tegelstapel. Dit verband met agressie is de reden waarom de conquest-gold-gids de natuurlijke metgezel is van deze gids: die gids behandelt wanneer het waard is om goud te besteden om een eliminatie af te maken, en deze sectie vertelt je wat je economisch kunt verwachten van de eliminatie zelf. Voor de speler die aan het overleven is, betekent het dat je goude reserve deels van je vijanden afgaat als jij die finishen; als je een groot goudsaldo hebt opgebouwd en je daalt onder de drempel, dan is een deel van dat saldo de beloning voor de speler die je afmaakt. Dat is een sterke reden om je goudbudget niet te laten oplopen terwijl je tegels dunner worden: een grote goudstapel maakt je een kostbaarder slachtoffer voor de finisher en verhoogt de kans dat een speler je doelbewust opzoekt om de goudstapel op te vangen, in plaats van je te laten staan omdat je te zwak is om op te zoeken.

Scenario één: de middenfase-speler die op vierhonderd tegels zit

Neem een middenfase-speler op een normale kaart met vierhonderd tegels, een solide defensie en drie buurmanen die allemaal vijanden zijn. Stel dat een van die buurmanen een aanval stuur die, na de gevechtsverhouding-gids te hebben toegepast, tachtig tegels wegneemt. Vierhonderd minus tachtig is driehonderd, dus deze speler daalt niet onder de drempel van honderd; de speler overleeft, verliest een kwart van de massa, maar blijft een volledige speler met een volledige goudeconomie en een volledige cascade-immuniteit. Het punt van dit scenario is om de schaal aan te geven: de drempel van honderd is ver van de vierhonderd van een gezonde middenfase-speler, en je moet ongeveer drie van zulke tachtig-tegelslagen oprijden om de drempel te benaderen. Maar nu schuif je de speler op naar de late game: dezelfde speler, maar nu op driehonderd tegels na een reeks verdedigingsverliezen. Een tachtig-tegelslag doet driehonderd naar tweehonderd — nog in leven, maar nu op het punt dat een volgende aanval van vergelijkbare grootte de speler onder de tweehonderd duwt, en twee van zulke slagen de speler onder de honderd brengen. De beslissingsregel die uit dit scenario voortkomt is dat je in de late game je tegelteller moet behandelen als je levensbalk: je bent veilig op vierhonderd, gevaarlijk op driehonderd, en effectief al afgemaakte op twee-honderd, omdat je met twee gemiddelde aanvallen gedood bent. Die “twee gemiddelde aanvallen”-regeling is het getal dat je moet onthouden: in de late game bepaal je of je de drempel kunt verdedigen op basis van of je twee opeenvolgende aanvallen van gemiddelde grootte kunt overleven zonder onder de honderd te vallen. Als het antwoord nee is, dan moet je de spelmodus en de kaart aanpassen: als de verlenging-gids van toepassing is, dan moet je eerder in de verlenging komen waar de drempel effectief op een hoger niveau ligt, of je moet je grenzen herpositioneren zodat je de drempel kunt verdedigen. De aannames hier zijn dat de kaart een normale grootte is, dat de buurmanen vijanden zijn, en dat de gemiddelde aanval tachtig tegels wegneemt; op een grotere kaart of tegen zwakkere buurmanen verschuift de drempel, maar de structuur van de berekening — de drempel is het aantal tegels dat je met twee gemiddelde aanvallen verliest — blijft gelijk.

De praktische toevoeging van dit scenario is dat je de schaal moet gebruiken om te bepalen wanneer je van groeistand naar verdedigingsstand wisselt: op vierhonderd is je focus op uitbreiding en op het verzamelen van goud, maar op driehonderd is je focus op het behouden van de drempel, en op tweehonderd is je focus op het overleven van de volgende aanval. De wissel van stand is het moment waarop je stopt met het aanvallen voor het land en begint met het verdedigen van de drempel, en dat moment is het moment waarop de gevechtsverhouding van toepassing is in plaats van de populatiegroei. Op het moment dat je de drempel benadert, is de hele strategie van de speler afhangen van of de speler de drempel kan verdedigen met de beschikbare massa, en als het antwoord nee is dan moet de speler de grenzen herpositioneren zodat de cascade de overblijvende tegels naar een vriend geeft in plaats van naar een vijand.

Scenario twee: de late-game-speler op driehonderd die één aanval te veel verdedigt

Neem dezelfde speler nu in de late game op driehonderd tegels, maar met een cruciaal verschil: de speler heeft net een grote aanval verdedigd en staat op tweehonderd tegels. De speler heeft nog een kleine buffer van tachtig tegels boven de drempel, maar de dreiging-bepaling-gids geeft aan dat twee van de drie buurmanen tegelijk aan de speler denken te werken. De beslissingsregel hier is dat de speler de drempel niet meer als “twee gemiddelde aanvallen” moet behandelen, maar als “één gemiddelde aanval”, omdat de buffer van tachtig tegels kleiner is dan de typische afbraak van twee opeenvolgende aanvallen. Als de speler de volgende aanval verliest, dan valt de speler onder de honderd en gaat de cascade van start. De kritieke beslissing is niet of de speler de aanval moet verdedigen — de speler moet per definitie verdedigen — maar of de speler de drempel kan verdedigen. De methode is om de drempel om te zetten in een “hoeveel aanvallen kan ik verdedigen” berekening: de speler heeft tachtig tegels buffer, en als een gemiddelde aanval tachtig tegels wegneemt, dan kan de speler precies één aanval verdedigen zonder onder de drempel te vallen. Als de gevechtsverhouding-gids aangeeft dat de speler de aanval kan winnen met een kleine overwinning, dan is de speler veilig voor nu; maar als de speler de aanval verliest of de afbraak boven de tachtig uitkomt, dan valt de speler onder de drempel. De praktische leeuw is dat de speler in deze situatie moet herpositioneren: of de speler moet een bondgenoot zoeken die de drempel kan verdedigen, of de speler moet de grenzen herpositioneren zodat de cascade de overblijvende tegels naar een vriend geeft in plaats van naar een vijand. Als de speler niet kan herpositioneren, dan is de speler effectief al afgemaakte en moet de speler de laatste tegels gebruiken om zo veel mogelijk goud te verzamelen voordat de drempel het spel beëindigt. De aannames hier zijn dat de kaart een normale grootte is, dat twee van de drie buurmanen tegelijk aan de speler denken te werken, en dat de gemiddelde aanval tachtig tegels wegneemt.

De extra leeuw van dit scenario is dat de speler in de late game niet alleen de drempel van de late game moet verdedigen maar ook de drempel van de middengame moet hebben bereikt, en als de speler de middengame drempel heeft gemist dan is de late game drempel onbereikbaar. Dit betekent dat de speler in de middengame moet beginnen met het behouden van de drempel voordat de late game drempel een reëel probleem wordt, en het moment waarop de speler moet beginnen met het behouden van de drempel is het moment waarop de speler onder de driehonderd komt. De speler moet de driehonderd behandelen als de start van de verdedigingsfase, en de tweehonderd behandelen als de start van de crisisfase, en de honderd behandelen als het einde van de speler. Als de speler de crisisfase bereikt zonder dat de speler de drempel heeft verdedigd dan is de speler effectief al afgemaakte en moet de speler de laatste tegels gebruiken om zo veel mogelijk goud te verzamelen voordat de drempel het spel beëindigt.

Wat er misgaat en hoe je het rechtstreeks beantwoordt

De meest voorkomende manieren waarop spelers deze drempel missen vallen in drie categorieën. De eerste is de speler die de drempel verwarren met nul, wat leidt tot een speler die denkt dat hij veilig is op honderd tegels en dan een aanval verliest die hem onder de honderd duwt. Het rechtstreekse antwoord op die verwarring is de regel uit deze gids: je sterft onder de honderd, niet bij nul, dus een speler op honderd tegels is al gedood en een speler op negentig is gedood. De tweede is de speler die de goudstapel van een slachtoffer onderschat en een passieve speler aanvalt alleen voor de goudstapel, alleen om te ontdekken dat de “overwonnen zonder goud”-tak de overdracht overslaat. Het rechtstreekse antwoord is om te controleren of het slachtoffer ooit heeft gevecht vóórdat je de eliminatie voor de goudstapel plant; als het slachtoffer nog geen aanval heeft gestuurd, dan is de goudstapel van dat slachtoffer een illusie. De derde is de speler die de cascade negeert en zijn grenzen niet herpositioneert, wat leidt tot een speler die onder de drempel valt en zijn overblijvende tegels naar zijn grootste vijand geeft in plaats van naar een vriend. Het rechtstreekse antwoord is de regel uit deze gids: herpositioneer je grenzen vóórdat je de drempel benadert, zodat de cascade de overblijvende tegels naar de speler geeft die je wilt. Het volgende tabel samenvat de drie failure modes en hun rechtstreekse antwoorden:

Elk van deze drie failure modes heeft een gemeenschappelijke onderliggende oorzaak: de speler behandelt de drempel als een abstract getal in plaats van als een actieve beslissingsgrens die je in de late game moet verdedigen. Het rechtstreekse antwoord op die onderliggende oorzaak is de beslissingsregel uit deze gids: behandel je tegelteller in de late game als je levensbalk, en bepaal vóórdat een aanval landt of je de drempel benadert of je twee gemiddelde aanvallen kunt overleven zonder onder de honderd te vallen. Als je de dreiging-bepaling-gids toepast om te bepalen welke spelers je echt opzoeken, dan kun je de “twee aanvallen”-berekening per dreiging uitvoeren en de drempel verdedigen op basis van de reële dreigingen in plaats van van een abstracte gemiddelde.

Scenario drie: de derde vijand erft land van een slachtoffer die hij zelf niet heeft afgemaakt

Neem een kaart met drie vijanden die allemaal om een zwakke speler op driehonderd tegels vechten. Vijand A en vijand B werken de speler op, en vijand C is passief en heeft slechts een klein deel van de grenzen van de speler aangesloten. Stel dat vijand A de finisher is — de speler die de laatste tegels van de drempel wegneemt. In dat geval krijgt vijand A de overblijvende tegels die aan zijn eigen grens grenzen, in de eerste fase van de cascade. Maar de overblijvende massa van de speler ligt deels tegen vijand B aan en deels tegen vijand C aan. In de tweede fase van de cascade ontvangen de vijanden van de gedode speler de resterende tegels die aan hen grenzen en niet aan een vriend van de dode speler. Vijand B krijgt dus de tegels die tegen hem aan liggen, en vijand C krijgt de tegels die tegen hem aan liggen, zelfs al is vijand C de finisher niet geweest. Dit is de kern van het scenario: de finisher krijgt niet alles, en de spelers die de finisher niet zijn, kunnen toch een substantieel aandeel van de overblijvende massa opnemen. De praktische leeuw is dat je je grenzen moet positioneren vóórdat je de drempel benadert, zodat de overblijvende tegels die je niet kunt verdedigen toch naar een vriend of een onschadelijke speler gaan in plaats van naar je grootste vijand. Als je de dreiging-bepaling-gids toepast, dan kun je voorspellen welke spelers van je dood profiteren en je grenzen herpositioneren zodat de cascade de overblijvende tegels naar de speler geeft die je wilt. De aannames hier zijn dat de kaart een normale grootte is, dat drie vijanden om de speler vechten, en dat de finisher de speler is die de laatste tegels wegneemt.

De extra leeuw van dit scenario is dat de speler de finisher moet voorspellen voordat de finisher de speler afmaakt, en als de speler de finisher kan voorspellen dan kan de speler de grenzen herpositioneren zodat de cascade de overblijvende tegels naar de speler geeft die de speler wilt. Als de speler de finisher niet kan voorspellen dan kan de speler de grenzen niet herpositioneren en is de speler effectief afhankelijk van de finisher. De speler kan de finisher voorspellen door de gevechtsverhoudingen van de drie vijanden te analyseren en te bepalen welke vijand de speler het snelst zal afmaken, en als de speler de finisher kan voorspellen dan kan de speler de grenzen herpositioneren zodat de cascade de overblijvende tegels naar een vriend of een onschadelijke speler geeft in plaats van naar de finisher. De aannames hier zijn dat de kaart een normale grootte is, dat drie vijanden om de speler vechten, en dat de finisher de speler is die de laatste tegels wegneemt.

Map- en modusaanpassingen die de drempel veranderen

De drempel van honderd tegels is een vaste numerieke constant in de tag v0.34.24, maar de effectieve druk van de drempel verschuift afhankelijk van de kaartgrootte en de spelmodus. Op een grotere kaart met meer startpunten en meer tegels per speler, is de drempel van honderd een kleiner deel van je totale massa, wat betekent dat je meer aanvallen kunt incasseren voordat je de drempel benadert. Op een kleinere kaart met minder tegels per speler, is de drempel van honderd een groter deel van je totale massa, wat betekent dat je minder aanvallen kunt incasseren voordat je de drempel benadert. De praktische leeuw is dat je de populatiegroei-gids moet toepassen om te bepalen hoe snel je massa groeit op de specifieke kaart die je speelt, en dan de drempel van honderd moet afzetten tegen die groeisnelheid om te bepalen hoeveel aanvallen je kunt verdedigen voordat de drempel je raakt. Voor de spelmodus: als je de winnen in verlenging-gids toepast, dan moet je de drempel behandelen als een streefwaarde die je in de late game moet verdedigen, omdat de verlenging de drempel effectief op een hoger niveau zet door de speler te dwingen om de drempel te verdedigen in plaats van om te groeien. De aannames hier zijn dat de kaart een normale grootte is, dat de spelmodus de standaard is, en dat de drempel van honderd de vaste constant is die in de tag v0.34.24 is vastgelegd.

De extra leeuw van deze sectie is dat de speler de kaartgrootte moet kennen voordat de speler de drempel kan verdedigen, en als de speler de kaartgrootte niet kent dan kan de speler de drempel niet verdedigen. De speler kan de kaartgrootte kennen door het aantal startpunten en het aantal tegels per speler te tellen, en als de speler de kaartgrootte kent dan kan de speler de drempel van honderd afzetten tegen de groeisnelheid van de speler op die specifieke kaart. Op een grotere kaart is de drempel van honderd een kleiner deel van de totale massa van de speler, wat betekent dat de speler meer aanvallen kan incasseren voordat de speler de drempel benadert, en op een kleinere kaart is de drempel van honderd een groter deel van de totale massa van de speler, wat betekent dat de speler minder aanvallen kan incasseren voordat de speler de drempel benadert. De speler moet de kaartgrootte gebruiken om de drempel te verdedigen en de spelmodus moet de speler gebruiken om de drempel te verdedigen in de late game.

De checklist vóórdat je daalt: wat je elke keer moet uitvoeren

Elke keer dat je tegelteller daalt richting de drempel van honderd, moet je de volgende checklist uitvoeren vóórdat je een beslissing neemt. De eerste stap is om de drempel te bevestigen: je sterft onder de honderd, niet bij nul, dus een speler op honderd tegels is al gedood en een speler op negentig is gedood. De tweede stap is om de “twee aanvallen”-berekening uit te voeren: bepaal of je twee opeenvolgende aanvallen van gemiddelde grootte kunt overleven zonder onder de honderd te vallen. De derde stap is om de cascade te voorspellen: gebruik de dreiging-bepaling-gids om te bepalen welke spelers van je dood profiteren en herpositioneer je grenzen zodat de cascade de overblijvende tegels naar de speler geeft die je wilt. De vierde stap is om de goudstapel te beoordelen: als je een groot goudsaldo hebt opgebouwd en je daalt onder de drempel, dan is een deel van dat saldo de beloning voor de speler die je afmaakt, dus gebruik je laatste tegels om zo veel mogelijk goud te verzamelen voordat de drempel het spel beëindigt. De vijfde stap is om de gevechtsverhouding-gids toe te passen om te bepalen of je de volgende aanval kunt winnen met een kleine overwinning, wat je veilig houdt voor nu; als je de aanval verliest of de afbraak boven je buffer uitkomt, dan valt je onder de drempel en gaat de cascade van start. Deze checklist is de samenvatting van de hele gids in vijf stappen, en het uitvoeren van deze checklist vóórdat je daalt is de enige manier om de drempel te verdedigen in plaats van als verrassing te ondervinden.

De extra leeuw van deze checklist is dat de speler de checklist moet uitvoeren vóórdat de speler daalt en niet nádat de speler is gedaald, en als de speler de checklist nádat de speler is gedaald uitvoert dan is de speler te laat om de drempel te verdedigen. De speler moet de checklist elke keer uitvoeren wanneer de speler de drempel benadert, en de checklist is de samenvatting van de hele gids in vijf stappen. Als de speler de checklist uitvoert dan kan de speler de drempel verdedigen in plaats van als verrassing te ondervinden, en als de speler de checklist niet uitvoert dan zal de speler de drempel als verrassing ondervinden en zal de speler de overblijvende tegels verliezen aan de finisher. De speler moet de checklist behandelen als een rituele handeling die de speler elke keer uitvoert wanneer de speler de drempel benadert, en de checklist is de enige manier om de drempel te verdedigen in plaats van als verrassing te ondervinden.