FFA-eindspel: wanneer je de laatste reserve inzet bij twee of drie spelers

Direct antwoord

In het Free-For-All-eindspel met twee of drie spelers is de winnaar de eerste speler die 80 procent van de bruikbare tegels overtreft, en de enige beslissing die een speler scheidt die te lang houdt van een speler die te snel inzet, is of de volgende uitgave een precies tegeldoel koopt en een reserve achterlaat die de tegenaanval kan absorberen. Zet de laatste reserve of de laatste gereedstaande MIRV in als je het exacte grensdoel of de exacte stad benoemt die de uitgave converteert en de reserve die na de uitgave overblijft minstens zo sterk is als de huidige leger van de tegenstander; houd en shift posities achter de wederzijdse nukes van de twee grote spelers als je dat doel niet kunt benoemen maar een ring van high-tier SAM-launchers kunt betalen die de laatste 150 tegels van een warheadboog intercetteert voordat je stad wordt bereikt; houd liquiditeit en laat de lijn zelf beslissen, alleen in een lobby waar OVERTIME aan staat, want met de timer uit daalt de lijn niet vanzelf en houden is een verliesfout. De 80-procentlijn is de constante; de timer, de SAM-ring en het verradersvenster zijn de drie variabelen die veranderen welke van de drie takken het einde wint. Een speler die de drie takken leest als een preferentielijst, verliest het einde op dezelfde manier als een speler die te lang houdt, want de takken zijn voorwaarden en geen voorkeuren, en de voorwaarde die jouw tak benoemt is het getal dat je op het bord kunt zien, niet de reserve die je zou willen hebben. De inzet-tak wordt benoemd door het puntenverschil en het exacte tegeldoel, de positie-shift-tak door de MIRV-prijsladder en het 150-tegels-SAM-venster en de houd-tak door de OVERTIME-lobbyparameter en jouw leidingpositie. De drie getallen lezen voordat je de tak kiest, is de hele vaardigheid, en de rest van dit gids breidt deze drie getallen uit zodat een speler in het eindspel met twee of drie spelers de tak en het getal in één gebaar kan benoemen.

De meest vaak verloren hand in het FFA-eindspel is niet de verkeerde tak, maar de juiste tak in het verkeerde venster gespeeld. De speler die de laatste reserve inzet terwijl zijn eigen verdediging voor de komende 30 seconden gehalveerd is, omdat hij net de laatste alliantie heeft verbroken, geeft de derde speler het exacte moment om de inzet te absorberen en zijn achterfront uit te klinken. De speler die de reserve houdt totdat een tegenstander als eerste inzet, en daarop reageert, vindt meestal de derde speler al boven de 80-lijn, want de lijn beweegt maar in één richting. Deze gids behandelt het eindspel met twee of drie spelers als een drie-tak-beslissingsprobleem en een getalenspel dat zegt welke tak op dit moment beschikbaar is, niet als een gevoel over je sterkte, want in een FFA winnen de spelers die je niet ziet per standaard.

Waarom de laatste twee of drie spelers een andere partij zijn

Het middenspel van een FFA is een doelekeuze-probleem: je beslist tegen wie je aanvalt, met wie je een alliantie vormt en wie je afschrikt, en daar treft de middenspel-beslissing, houden, aanvallen of alliantie de meeste partijen. Het eindspel is een ander probleem, en het verschil is dat het spelergetal op twee of drie is gedaald, wat betekent dat de afschrikkingshouding die je beschermd terwijl er nog zes of acht spelers in de partij waren, of je hele partij is geworden of helemaal niet meer werkt. Met drie spelers dreigen de twee grootste tegenstanders in het algemeen elkaar met nucleair vuur, en de derde speler is degene die zich nog kan verplaatsen: hij is de enige wiens economie niet al in een face-off is vergrendeld, dus de enige die nog kan beslissen welke front hij opent. Met twee spelers verdwijnt de afschrikkingsvraag helemaal en wordt de partij een puur 80-race: de eerste speler die 80 procent van de bruikbare tegels overtreft, wint, en de enige resterende vraag is wie zijn laatste reserve als eerste inzet en of die uitgave de tegenaanval overleeft.

De reden waarom het eindspel met twee of drie spelers een inzet-beslissing dwingt, in plaats van het middenspel voort te zetten, is dat de 80-lijn één vaste lijn is en de kaart een vaste pool bruikbare tegels is. In een eindspel met twee moeten de territoriale aandeel van beide spelers op 100 procent van de bruikbare tegels optellen, dus als één speler op 62 procent staat, staat de andere op 38 procent en is de winnaar degene die de resterende 18 punten converteert, wat betekent dat de partij eindigt zodra één van beiden genoeg inzet om 80 te overschrijden, en de andere dat niet kan stoppen. In een eindspel met drie tellen de drie aandeel op 100 procent, dus het aandeel van de derde speler is de variabel waarover de twee grote spelers vechten, en de derde speler is degene die beslist of de wederzijdse nukes van de twee grote spelers elkaar opheffen of of één van beiden een tweede front opent. De gids over afschrikkingshouding maakt duidelijk dat die het eindspel niet bezit, en de reden is precies deze: de vier-vragen-afschrikkingsvraag (goud op de rekening, gereedstaande silobuizen, zichtbare troepensterkte, terreinblootstelling) die een speler in het middenspel stelt om niet langer het makkelijke doel te zijn, is de verkeerde vraag zodra het spelergetal is gedaald, want met twee of drie spelers is de kosten om jou aan te vallen niet de variabel, de 80-lijn is dat.

De praktische consequentie is dat een FFA-speler die in het eindspel met twee of drie spelers het middenspel-script blijft toepassen, een andere partij speelt dan die inderdaad op het bord staat. Hij blijft vragen “hoe maak ik mezelf duur aan te vallen”, terwijl de echte vraag “heb ik een precies tegeldoel dat de laatste reserve koopt, en overleeft de reserve die na de uitgave overblijft de tegenaanval” is. Daarom is het terugkerende gemeenschaps-schadegevoel in een FFA-eindspel, de reserve houden totdat een tegenstander als eerste inzet: de reserve werd gehouden als afschrikkingshouding, maar een afschrikkingshouding in het eindspel met twee of drie spelers is een reserve die wacht tot de tegenstander de eerste zet doet, en de tegenstander die de eerste zet doet is degene die als eerste 80 overschrijdt. De volgende gids bouwt een drie-tak-inzettest uit de brongetallen op, zodat een speler in het eindspel met twee of drie spelers de tak kan benoemen waarin hij zit en het getal dat hem beslist, in plaats van hem te voelen.

Versiegrens: het getal dat nooit verandert

De versiegrens van deze gids is tag v0.34.21, commit d7075bface, de nieuwste niet-TEST-release op 2026-10-01 en gepubliceerd als upstream-cursor in src/data/_meta.json. Tussen v0.34.19 en v0.34.21 zijn de gepubliceerde wijzigingen infrastructuur-, lobby- en login-fixes; geen van deze raakt de verradersregel, de MIRV-prijs, het SAM-interceptievenster of de winnenddrempel, dus zijn de getallen van deze gids binnen dit venster stabiel. Dat telt, omdat het FFA-eindspel één van de weinige speelvelden is waarin het gemeenschapsmentaal verouderd is: meerdere spelers denken nog dat de winnenddrempel twee derde van het terrein is of dat de OVERTIME-timer altijd aan staat, en beide aannames zijn in v34 fout. Het enige getal dat nooit verandert, op geen modus, geen kaart en geen lobby, is PERCENT_TILES_OWNED_TO_WIN, die 80 is in Config.ts, en rond dit getal is de hele gids opgebouwd.

De 80-lijn is het percentage bruikbare tegels, niet het percentage van alle kaarttegels. Bruikbare tegels sluiten water en tegels uit die geen deel uitmaken van de omstreden pool, dus is de 80-lijn op een grote FFA-kaart een groter absoluut terrein dan op een compacte kaart, maar het is altijd 80 procent van de bruikbare pool. De consequentie is dat de weg van een speler naar de 80-lijn afhangt van de kaart, maar zijn relatieve positie ten opzichte van de lijn niet: een speler op 62 procent op een grote kaart en een speler op 62 procent op een compacte kaart zijn allebei 18 punten van de lijn verwijderd, en die 18 punten zijn het getal dat de inzet beslist. De gids over het winnen in overtijd behandelt het overtijd-drempeltiming en de alleen-overtijd-lezing en is de natuurlijke volgende stap zodra een speler heeft besloten in welke tak van de inzettest hij zit, want de overtijd-timer maakt de houd-tak van een verliesfout van een standaard.

De tweede stabiele getal is de OVERTIME-standaard-waardebereik, die { enabled: false, startMinutes: 30, dropPercentPerMinute: 2 } is. De timer staat standaard uit, wat betekent dat in een open lobby die hem niet heeft aangezet, de 80-lijn nooit vanzelf daalt en de partij alleen eindigt zodra een speler de lijn overschrijdt. In een lobby met een aangezet timer daalt het vereiste percentage vanaf minuut 30 met 2 punten per minuut zonder terrein, dus een vastgelopen partij eindigt altijd en de leidende kamp hoeft alleen maar te wachten dat de lijn onder zijn voorsprong daalt. Het terugkerende gemeenschaps-misleidingprobleem over OVERTIME is precies dat een speler niet weet of de timer in zijn lobby aan staat, dus is de houd-tak van deze gids aan deze lobbyparameter gekonditioneerd. De derde stabiele getal is de alliantiebreuk-debuff, die verdediging x0.5 en vijandelijke aanvalssnelheid x0.8 voor 30 seconden op de speler is die breekt, en de gids over alliantiebreuk-timing draagt de volledige regel. De vierde stabiele getal is de MIRV-prijsladder, die 25M voor de eerste schot is en 15M per wereldwijde schot stijgt, dus kosten vijf opeenvolgende schoten vanaf nul 25M, 40M, 55M, 70M en 85M, en de gids over de MIRV-prijsladder draagt dezelfde getallen tegen de v0.34.11-referentie. De rest van deze gids gebruikt deze vier getallen om de drie-tak-inzettest op te bouwen.

De drie-tak-inzettest

De beslissing in het eindspel met twee of drie spelers is een drie-tak-test, en de tak waarin je zit wordt benoemd door het getal dat je kunt zien, niet door je gevoel van sterkte. De onderstaande tabel is de test: elke tak wordt benoemd door de concrete voorwaarde die hem tot de goede tak maakt, door het brongetal dat hem beslist, en door de faalmode die optreedt als de tak in het verkeerde venster wordt gespeeld. Een speler in het eindspel met twee of drie spelers zou zijn positie tegenover de tabel moeten lezen en zijn tak kunnen benoemen, want de drie takken zijn in de brongetallen mekaar uitsluitend en de enige fout die een speler kan maken is een tak in een venster spelen waar een andere tak de beslissing houdt.

De drie takken zijn geen preferentielijst, ze zijn een voorwaardelijst. De inzet-tak is de enige tak die werkt als je een tegeldoel kunt benoemen en de uitgave de tegenaanval overleeft, en hij is de enige tak die dringend is, want de 80-lijn wacht niet. De positie-shift-tak is de enige tak die werkt als je geen tegeldoel kunt benoemen maar nog een SAM-ring kunt betalen, en hij is de enige tak die de wederzijdse nukes van de twee grote spelers van een bedreiging maakt tot een defensief voordeel. De houd-tak is de enige tak die werkt als de overtijd-timer aan staat en je de leidende kamp bent, en hij is de enige tak die een standaard is en geen keuze, want de timer doet het werk van de lijn verlagen. De komende drie secties breiden elke tak volledig uit, met de getallen en de aanname die elke tak vereist, en de scenario’s hierna breiden de twee concrete eindspelen uit die de gemeenschap steeds vraagt.

Tak één — de laatste reserve of de laatste gereedstaande MIRV inzetten

De inzet-tak is de enige tak die de partij beëindigt voordat de drempel is bereikt, en hij is de tak die de gemeenschap zowel te vroeg als te laat speelt. De voorwaarde die hem benoemt is eenvoudig: je kunt de exacte grens of de exacte stad benoemen die de laatste reserve of de laatste gereedstaande MIRV in je terrein converteert, en de reserve die na de uitgave overblijft minstens zo sterk is als de huidige leger van de tegenstander. Als een van deze twee feiten onjuist is, is de inzet geen inzet, maar een liquidatie, want een uitgave die geen precies doel koopt en geen overlevende reserve achterlaat, leegt het binnenfront en geeft de winst aan de derde speler. Het brongetal dat de inzet beslist, is het puntenverschil tussen je terreinaandeel en de 80-lijn, want de inzet werkt alleen als de uitgave dit verschil sluit, en een uitgave die de helft van het verschil sluit, laat de partij aan de tegenaanval.

De twee vormen van de inzet zijn de laatste-reserve-inzet en de laatste-MIRV-inzet, en ze verschillen in de brongetallen. De laatste-reserve-inzet geeft de huidige troepen uit om een grens te doorbreken en de omstreden tegels aan de andere kant in je terrein te converteren; hij is begrensd door de troepen-groeisnelheid, wat betekent dat de reserve die je na de uitgave opbouwt het snelst groeit net nadat het is leeggeholpen, dus is het venster om de reserve in te zetten het moment waarop je reserve op zijn piek staat, niet het moment waarop je laag staat. De laatste-MIRV-inzet geeft de laatste gereedstaande silobuis uit om de stad van een tegenstander in niet-bevraagd terrein te converteren door de stad of hoofdstad te vernietigen die zijn aandeel verankert; hij is begrensd door de MIRV-prijsladder, wat betekent dat de vijfde schot vanaf nul 85M kost en de gids over de MIRV-prijsladder de volledige getallen 25M / 40M / 55M / 70M / 85M draagt. De keuze tussen de twee is de keuze om grenstegels met troepen te converteren of stadtegels met een warhead te converteren, en de aanname die elke vereist is genoemd in de scenario-secties. De regel die beide vormen delen, is dat de uitgave een reserve achter moet laten die de volgende tegenaanval kan absorberen, want een FFA-partij wordt gewonnen door de speler die de tegenaanval overleeft, niet door de speler die als eerste inzet.

Het venster dat de inzet-tak doodt, is het verradersvenster. Als de inzet eerst vereist de laatste alliantie te verbreken, is de speler die breekt de verrader voor 30 seconden, terwijl zijn verdediging gehalveerd is en vijandelijke aanvallen 20 procent sneller landen, en de gids over alliantiebreuk-timing draagt de volledige debuff. De 30 seconden zijn genoeg voor de derde speler om de inzet te absorberen en het achterfront uit te klinken, want de derde speler is de enige wiens leger niet in het face-off is vergrendeld en de enige die zich naar je blootgestelde achterfront kan verplaatsen terwijl je verdediging gehalveerd is. De inzet-tak is dus aan het verradersvenster gekonditioneerd: een inzet die geen alliantie hoeft te verbreken, is permanent beschikbaar, en een inzet die een alliantie moet verbreken is alleen buiten de 30 seconden beschikbaar, wat betekent dat de speler die de alliantie breekt om in te zetten, de uitgave moet timingen zodat de tegenaanval-sterkte al op positie staat voordat het venster zich sluit. De faalmode van de inzet-tak is niet de verkeerde uitgave, maar de uitgave in het verradersvenster, en de volgende sectie breidt de positie-shift-tak uit als alternatief als de inzet niet in het venster beschikbaar is.

Tak twee — positieshiften achter de wederzijdse nukes

De positie-shift-tak is de enige tak die werkt als je geen tegeldoel kunt benoemen maar nog een ring van high-tier SAM-launchers kunt betalen, en hij is de tak die de gemeenschap speelt als de twee grote spelers elkaar met nukes dreigen en een kleinere derde speler degene is die zich nog kan verplaatsen. De voorwaarde die hem benoemt is dat je de laatste 150 tegels van een warheadboog kunt intercetteert voordat ze je stad bereiken, en de brongetallen die hem beslist, zijn de MIRV-prijsladder 25M / 40M / 55M / 70M / 85M en het 150-tegels-SAM-venster, die de gids over nucleair verdedigingsprotocol draagt. De positie-shift is geen houden; het is een bewuste verhuizing die je economie opnieuw positie, zodat de wederzijdse nukes van de twee grote spelers elkaar opheffen terwijl je je stad consolideert en de derde front dwingt. De aanname die de positie-shift vereist, is dat je liquide goud een ring van minstens twee high-tier launchers op de landzijde kan betalen voordat de eerste warhead het gerichte venster binnenkomt, want een ring die niet klaar is wanneer de eerste MIRV vliegt, maakt het face-off tot een wederzijdse uitwisseling.

De reden waarom de positie-shift werkt, is dat een nuke alleen in de laatste 150 tegels van zijn vlucht te gerichten is, wat betekent dat een ring van high-tier SAM-launchers op de landzijde het enige is dat in staat is om de warhead vóór inslag te intercetteert, en het launcherniveau telt, omdat een SAM-launcher van niveau N N kokers heeft en een echte reikwijdte van 150 tot 480 op niveau 5, dus heeft een high-tier ring zowel meer interceptiekokers als dieper in de boog. De wederzijdse nukes van de twee grote spelers zijn een face-off, omdat geen van beiden de ring van de ander kan ruimen en een warhead op de stad van de ander kan afvuren voordat de ring van de ander het terugvuur intercetteert, en de derde speler is degene die niet in het face-off zit, want de economie van de derde speler is niet in de ring vergrendeld en de derde speler is de enige die zich naar een front kan verplaatsen die de twee grote spelers niet zien. De positie-shift is de zet van de derde speler: de reserve houden, je eigen nukes rustig houden en je economie verhuizen, zodat de wederzijdse nukes van de twee grote spelers de bedreiging voor elkaar zijn en niet voor jou, en de gids over doomsday versus overtijd draagt de lezing van het moment waarop de breker degene is die inderdaad inzet.

Het venster dat de positie-shift-tak doodt, is de tijd voordat de ring klaar is. Als de eerste warhead het gerichte venster binnenkomt voordat de ring is gebouwd, stort het face-off in op een wederzijdse uitwisseling en wint de derde speler per standaard, want de steden van beide grote spelers zijn allebei blootgesteld en de derde speler is de enige wiens stad niet onder vuur is. De positie-shift is dus aan de bouwtijd van de ring gekonditioneerd, en de bouwtijd is het getal dat beslist of de positie-shift beschikbaar is: als je liquide goud de ring kan betalen voordat de eerste warhead het gerichte venster binnenkomt, is de positie-shift beschikbaar en als niet, is de positie-shift geen positie-shift, maar een houden, en de houd-tak is de enige resterende tak. De faalmode van de positie-shift-tak is niet de verkeerde zet, maar de te laat gespeelde zet, en het volgende scenario breidt de concrete getallen uit van een op tijd geregelde positie-shift en een die niet op tijd gereed is.

Tak drie — liquiditeit houden en de lijn laten beslissen

De houd-tak is de enige tak die een standaard is en geen keuze, en hij is de enige tak die werkt als de overtijd-timer aan staat en je de leidende kamp bent. De voorwaarde die hem benoemt is dat de lobby OVERTIME heeft aangezet en je vóór de tegenstander op het terreinaandeel staat, dus dat de lijn 2 punten per minuut daalt en je alleen maar hoeft te wachten dat hij onder je voorsprong daalt. Het brongetal dat het houden beslist, is de OVERTIME-standaard-waardebereik, enabled: false, startMinutes: 30, dropPercentPerMinute: 2, en de gids over het winnen in overtijd draagt de volledige drempeltiming-lezing. Het houden is geen passieve beweging; het is een actieve beslissing niet in te zetten, de reserve liquide te houden en de timer te laten de lijn verlagen, want de 80-lijn wacht niet en de timer is het enige dat de 80-lijn omzet in een getal dat je voorsprong kan overschrijden zonder in te zetten.

De reden waarom het houden aan de timer is gekonditioneerd, is dat met de timer uit de lijn nooit daalt en een houden met een uitgezette timer een verliesfout is, omdat de tegenstander die als eerste inzet, als eerste 80 overschrijdt. Het terugkerende gemeenschaps-misleidingprobleem over OVERTIME is precies dat een speler de reserve houdt en wacht dat de timer de lijn verlaagt, en dan ontdekt dat de timer in zijn lobby uit staat en de lijn op 80 procent blijft, dus de tegenstander die de laatste reserve inzet, de lijn overschrijdt en de speler die hield, per standaard verliest. Het houden is dus alleen een tak in een lobby met een aangezet timer, en de aanname die hij vereist, is dat je op minuut 30 de leidende kamp bent, want een achterblijvende kamp die houdt met een aangezet timer, is de achterblijvende kamp waarvoor de timer de lijn verlaagt, en de timer helpt de achterblijvende kamp niet. Het houden is de tak die de gemeenschap speelt als ze leidt en de timer aan staat, en het is de tak die de 80-lijn omzet in een getal dat een voorsprong kan overschrijden zonder in te zetten.

Het venster dat de houd-tak doodt, is het moment waarop de timer uit staat en de tegenstander inzet. Als de lobby OVERTIME niet heeft aangezet, is het houden geen tak, maar een nederlaag, want de lijn blijft op 80 procent en de tegenstander die als eerste inzet, de lijn overschrijdt. Als de lobby OVERTIME heeft aangezet maar de speler de achterblijvende kamp is, is het houden geen tak, maar een nederlaag, want de timer verlaagt de lijn naar het aandeel van de achterblijvende kamp. Het houden is dus zowel aan de lobbyparameter als aan de positie van de speler gekonditioneerd, en de aanname die hij vereist is genoemd in de scenario-secties. De faalmode van de houd-tak is niet de verkeerde beslissing, maar de beslissing in een lobby met een uitgezette timer, en de volgende sectie breidt de twee concrete eindspelen uit die de gemeenschap steeds vraagt, eentje waarin de inzet de goede tak is en eentje waarin de positie-shift de goede tak is.

Scenario één — het benoemde 18-puntenverschil

Het eerste concrete eindspel is een Free-For-All met drie spelers waarin Speler A 62 procent van de bruikbare tegels controleert, Speler B 25 procent en Speler C 8 procent. A is 18 punten van de 80-lijn verwijderd, en de enige manier voor A om hem te overschrijden, is de grens van C te doorbreken en de niet-bevraagde of omstreden tegels in de buurt van de stad van C in A-terrein te converteren. De inzetvraag is of de laatste reserve van A de grens van C kan doorbreken en nog een tegenaanval-sterkte tegen B kan houden, want als B het tweede front van A uitklinkt terwijl A inzet, verliest A het binnenfront en wint B per standaard. De getallen die het scenario ontwikkelt, zijn de 8 procent van C en het 18-puntenverschil, en de aanname is dat de laatste reserve van A gedimensioneerd is om de grens van C te doorbreken en een reserve achter te laten die minstens zo sterk is als de huidige leger van B. Het verradersvenster is de variabel: als de inzet van A eerst vereist de alliantie met C te verbreken, is A de verrader voor 30 seconden met gehalveerde verdediging, en de 30 seconden zijn genoeg voor B om de inzet te absorberen en het achterfront van A uit te klinken, dus moet A de uitgave timingen zodat de tegenaanval-sterkte al op positie staat voordat het venster zich sluit.

De inzet is in dit scenario beschikbaar, omdat A het exacte grensdoel kan benoemen dat de uitgave converteert, het 18-puntenverschil, en de reserve die na de uitgave overblijft minstens zo sterk is als de huidige leger van B. De laatste-reserve-vorm van de inzet geeft de huidige troepen uit om de grens van C te doorbreken en de 8 procent van Cs tegels in A-terrein te converteren, wat A van 62 procent naar 70 procent schuift, en de resterende 10 punten van het verschil worden gesloten door de tegenaanval-sterkte die de omstreden tegels in de buurt van de stad van C houdt. De laatste-MIRV-vorm van de inzet geeft de laatste gereedstaande silobuis uit om de stad van C te vernietigen, wat de stad van C in niet-bevraagd terrein converteert en het aandeel van A boven 80 procent schuift, maar de vijfde schot vanaf nul kost 85M en de gids over de MIRV-prijsladder draagt de volledige ladder. De keuze tussen de twee vormen is de keuze tussen een troepen-inzet die een reserve achterlaat en een warhead-inzet die de stad blootstelt, en de aanname die elke vereist, is dat de uitgave de tegenaanval overleeft. Het scenario is het meest voorkomende eindspel van de gemeenschap, en de reden waarom het een inzet is en geen positie-shift, is dat A het 18-puntenverschil en de reserve die het sluit kan benoemen, dus houdt de inzet-tak de beslissing.

Scenario twee — de positie-shift en de SAM-ring

Het tweede concrete eindspel is dezelfde structuur met drie spelers, maar de derde speler is de kleinste en de twee grote spelers dreigen elkaar met nukes. Speler A controleert 55 procent, Speler B 30 procent en Speler C 15 procent, en A en B staan allebei op de laatste gereedstaande silobuis, dus geen van beide kan een warhead op de stad van de ander afvuren voordat de ring van de ander het terugvuur intercetteert. De positie-shiftvraag is of de liquide goud van C een high-tier SAM-launcher-ring kan betalen voordat A of B inzet, want als de ring van C niet klaar is wanneer de eerste MIRV vliegt, stort het face-off in op een wederzijdse uitwisseling en wint C per standaard. De getallen die het scenario ontwikkelt, zijn de MIRV-prijsladder 25M / 40M / 55M en het 150-tegels-SAM-venster, en de aanname is dat de liquide goud van C een ring van minstens twee high-tier launchers op de landzijde kan betalen voordat de eerste warhead het gerichte venster binnenkomt. De positie-shift is in dit scenario beschikbaar, omdat C geen tegeldoel kan benoemen dat de laatste reserve koopt, maar de ring kan betalen, dus houdt de positie-shift-tak de beslissing en de gids over nucleair verdedigingsprotocol draagt de volledige ringbouw.

De positie-shift is de zet van C: de reserve houden, je eigen nukes rustig houden en je economie verhuizen, zodat de wederzijdse nukes van A en B de bedreiging voor elkaar zijn en niet voor C, terwijl C de ring bouwt en zijn stad consolideert. Het venster dat de positie-shift beslist, is de tijd voordat de ring klaar is, en de bouwtijd van de ring is het getal dat beslist of de ring van C beschikbaar is: als de liquide goud van C de ring kan betalen voordat A of B de laatste nuke inzet, is de positie-shift beschikbaar en wint C per standaard als de wederzijdse nukes van A en B elkaar opheffen. Als de ring van C niet klaar is wanneer de eerste warhead het gerichte venster binnenkomt, stort het face-off in op een wederzijdse uitwisseling en wint C per standaard, want de steden van A en B zijn allebei blootgesteld en C is de enige wiens stad niet onder vuur is. Het scenario is het op een na meest voorkomende eindspel van de gemeenschap, en de reden waarom het een positie-shift is en geen inzet, is dat C geen tegeldoel kan benoemen dat de laatste reserve koopt, maar de ring kan betalen, dus houdt de positie-shift-tak de beslissing en de houd-tak is de enige resterende tak als C de ring niet kan betalen.

Faalmodes, modus- en kaartaanpassingen en volgende lezing

De faalmodes van de drie takken zijn de verkeerde venster, niet de verkeerde tak. De inzet-tak faalt als hij in het verradersvenster wordt gespeeld, dus de uitgave wordt geabsorbeerd en het achterfront uitklinkt. De positie-shift-tak faalt als hij te laat wordt gespeeld, dus de eerste warhead het gerichte venster binnenkomt voordat de ring klaar is, en het face-off instort in een wederzijdse uitwisseling. De houd-tak faalt als hij in een lobby met een uitgezette timer wordt gespeeld, dus de lijn op 80 procent blijft en de tegenstander die als eerste inzet, de lijn overschrijdt. De faalmode die alle drie takken delen, is de speler die in het eindspel met twee of drie spelers het middenspel-script blijft toepassen, die blijft vragen hoe hij zichzelf duur aan te vallen maakt, terwijl de echte vraag is of hij een precies tegeldoel en een overlevende reserve heeft, en de gids over FFA-middenspelstrategie is de verkeerde gids voor het eindspel en deze gids is de juiste.

De modus- en kaartaanpassingen zijn dezelfde als die van de bestaande eindspel-gidsen. Op een grote FFA-kaart is het 150-tegels-SAM-venster hetzelfde, maar de tijd voordat de waarschuwing wordt getriggerd is langer, dus heeft de positie-shift-tak meer tijd om de ring te bouwen en is de inzet-tak minder dringend omdat het 18-puntenverschil een groter absoluut terrein is. Op een compacte FFA-kaart stort hetzelfde face-off sneller in, dus is de inzet-tak dringender en heeft de positie-shift-tak minder tijd om de ring te bouwen. In een lobby met een aangezette OVERTIME wordt de houd-tak de standaard van de leidende kamp en zijn de inzet- en positie-shift-takken voorbehouden aan een precies doel in het resterende timer-venster. In een lobby met een uitgezette OVERTIME zijn de inzet- en positie-shift-takken de enige gereedschappen en de houd-tak een verliesfout, want de lijn daalt nooit vanzelf. De enige regel die nooit verandert, op geen modus, geen kaart en geen lobby, is dat in het FFA-eindspel met twee of drie spelers de winvoorwaarde de 80-procentlijn is, niet het spelergetal, en de speler die als eerste inzet met een precies doel en een overlevende reserve, degene is die als eerste de lijn overschrijdt.

De volgende lezing is de gids over het winnen in overtijd, zodra een speler heeft besloten in welke tak van de inzettest hij zit, want de overtijd-timer maakt de houd-tak van een verliesfout van een standaard. De brongrens van deze gids is tag v0.34.21 en de vier brongetallen die hij draagt: de 80-procentlijn, de OVERTIME-standaard-waardebereik, de alliantiebreuk-debuff en de MIRV-prijsladder. Deze gids bezit niet de middenspel-beslissing, houden, aanvallen of alliantie, die de gids over FFA-middenspelstrategie bezit, en hij bezit niet het overtijd-drempeltiming, dat de gids over het winnen in overtijd bezit, en hij bezit niet de nucleair verdedigings-ringbouw, die de gids over nucleair verdedigingsprotocol bezit. Hij bezit de enige beslissing die het eindspel met twee of drie spelers dwingt: de spelergetals-inzetbeslissing en het getal dat het beslist, dat de 80-procentlijn is.