Frankrijk-kaart: Drie gescheiden kusten, het water dat ze verbindt, en het eiland dat je wint of laat liggen

Wat Frankrijk écht is

Direct antwoord. Frankrijk is een 2424 bij 2424 vierkant van drie gescheiden kusten, 65 procent water en een geïsoleerd eiland, Corsica, dat je of als tweede economie wint of laat liggen. Lees de kus die je spawn afzetteert voordat de aftelling afloopt; houd de anker-natie plus haar twee buren; en behandel de zee als de verbinder die bepaalt wie wie plundert, niet als een leeg grens die je negeert.

Frankrijk is de kaart die het bord tot de vraag maakt aan welk water je woont. Het is een perfect vierkant, tweeduizendvierhonderdvierendertig pixels aan elke kant, en volgens het huidige manifest draagt het exact 2.047.093 landtiles. Dit getal definieert de kaart, want 2.047.093 landtiles tegen de volle vierkant van 5.875.776 tiles betekent dat Frankrijk slechts ongeveer 35 procent land en ongeveer 65 procent water is. Het grootste deel van het bord dat je ooit ziet, is oceaan, de Engelse Kanaal, de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee, en elke genoemde natie zit aan een van deze drie wateren of op het land dat naar een van deze drie afloopt. De échte beslissing bij Frankrijk is niet welke natie je kiest of welk gebouw je koopt, maar welke van de drie kusten je voor de aftelling kiest en hoe je de drie assen van het bord speelt, de Kanaal-kus met zijn twee kleine eilanden linksonderboven, de Atlantische schiereiland in het westen en de Middellandse Zee-boog in het zuiden die het geïsoleerde Corsica draagt, zodat een verkeerde keuze op te vangen blijft in plaats van dodelijk. De kaart is breed en waterrijk genoeg dat een fout aan één front geen fout aan alle fronten is zoals op een smalle schiereiland, maar het is ook de kaart waarbij het negeren van de zee de fout is die de partij kost, want de zee is de verbinder die de drie kusten verbindt. Deze handleiding gaat ervan uit dat je al weet hoe de spawn-rhythmus, de haven- en fabriekseconomie, het verdedigingspost- en oorlogsschip-toolkit en hoe boten bewegen werken; het dekt alleen wat de driekustige vorm van Frankrijk dwingt en wat generieke handleidingen niet dekken.

De versiegrens is de v0.35-serie, en de huidige formele release-cursor is v0.35.6. Frankrijk werd toegevoegd in update 33.0, wat voorafgaat aan de v0.35-charge, dus is zijn manifest-geometrie stabiel van 33.0 tot de huidige release; het 2424 bij 2424 raster, de 2.047.093 landtiles, de 25-natielijst, de vlaggen en de driekustige indeling zijn identiek van de eerste verschijning tot v0.35.6. Wat v0.35 veranderde en het spel op Frankrijk betreft, is de nationale AI die nu harder terugslaat, landbruggen hardnekkiger volgt en kernwapendoelen slimmer aanpakt, en de kernwapen-territorium annexatie-regel die het mogelijk maakt een stuk territorium te annexeren dat door een bom van het hoofdlichaam van zijn eigenaar is gescheiden. Dat zijn modus-veranderingen, geen kaartscheidsveranderingen, en het modus-sectie hieronder dekt ze op de plek waar ze thuishoren. Elke getal in deze handleiding, het 2424 bij 2424 raster, de 2.047.093 landtiles, de opdeling van de 25 naties in 21 vastelandnaties plus Monaco, Jersey, Guernsey en Corsica en de drie gescheiden kusten, is rechtstreeks gelezen uit het Franse upstream-manifest bij de huidige release, en deze getallen zijn geverifieerd tegen v0.35.6. Frankrijk draagt geen team-spawn-rectangles in zijn manifest, dus het is een FFA-georiënteerd bord: er is geen vaste twee-team-scheidslijn om te lezen, en de hele partij wordt bepaald door welke van de drie kusten elke speler kiest.

De waterheerschappij is de beslissing

Het belangrijkste over Frankrijk is dat het grotendeels water is, en het is de waterheerschappij die de kuskeuze een echte beslissing maakt in plaats van een muntgoot. Bij 2.047.093 landtiles tegen een vierkant van 5.875.776 tiles is Frankrijk ongeveer 65 procent zee, en de zee is geen enkel water; het zijn drie. Er is de Engelse Kanaal linksonderboven, met de twee Kanaaleilanden Jersey en Guernsey die erin zitten, de Atlantische Oceaan voor het bretonse schiereiland in het westen en de Middellandse Zee-boog in het zuiden die rond de rechteronderste hoek loopt waar Corsica zweeft. Deze drie wateren verbinden zich op de kaart nooit, en dat is de structurele feitelijke die elke partij definieert: een speler aan de Kanaal-kus kan niet naar de Middellandse Zee lopen, de enige weg tussen de twee is de open zee, en wie de boten controleert, controleert de weg. Dat is de hele geografie van Frankrijk in één zin, en het kader hieronder is een manier om te beslissen welk van de drie wegen je wilt bezitten voordat de aftelling afloopt.

De waterheerschappij heeft drie consequenties waar het kader hieronder omheen is opgebouwd. De eerste: boottoegang is bij Frankrijk geen bonus zoals op een landzware kaart; het is de voorwaarde, want een genoemde natie die geen rivier of geen zee raakt, is een genoemde natie die volledig ingesloten en geannexeerd kan worden, en op een kaart waarvan het grootste deel water is, zijn de naties die de zee raken degenen die laat overleven. Een natie die een deel van een rivier, de zee of de kaatrands raakt, kan niet door bloots insluiten genomen worden, dus zijn de kustnaties van de Kanaal, het Atlantische schiereiland en de Middellandse Zee-boog structureel moeilijker af te sluiten dan de inlandse naties van het midden, en de inlandse naties zijn de buit die je voor hun land neemt in plaats van de anker waarop je om hun water bouwt. De tweede consequentie: de drie kusten zijn drie gescheiden economieën die de zee verbindt; de Kanaal-kus heeft de dichte noordelijke naties en de twee Kanaaleilanden, de Atlantische kus heeft het schiereiland en de westelijke naties en de Middellandse Zee-boog heeft de zuidelijke naties, de micro-natie Monaco en het geïsoleerde Corsica, en de speler die vroeg boottoegang krijgt, kan de tweede kus plunderen voordat de tweede kus zelf boottoegang krijgt. De derde consequentie: Corsica is het enige geïsoleerde eiland van het bord, ver in de rechteronderste hoek van het vastland verwijderd, wat het tot de enige buit op de kaart maakt die een gescheiden as met zijn eigen zeeroute en eigen economie is, en de enige as waar de speler die de overtocht plant een tweede economie bezit die de andere twee kusten niet hebben. De drie consequenties, de boottoegang-voorwaarde, de drie gescheiden kusten die de zee verbindt en de Corsica-as, zijn de hele strategische vorm van Frankrijk, en het kader hieronder is de weg om jezelf aan een van de drie kusten te verbinden voordat de aftelling afloopt.

De praktische lezing is het water te behandelen als een klok, zoals je de smalle op een schiereiland-kaart zou behandelen. Op een breide landkaart heb je ruimte om de richting waarin je groeit te improviseren; bij Frankrijk is de ruimte het water, dus is de kus die je kiest bij de aftelling de kus die je de hele partij speelt, en de enige veilige correctie is de die geen overtocht over de open zee vereist. Daarom noemt het kader eerst de anker-natie en de twee buren voordat het de kus noemt, want de anker-natie is de genoemde natie op deze kus die je nog behoort wanneer de kus je de rug toekeert, en de twee buren zijn de flanken die de anker-natie aan beide zijden verdedigbaar houden. Lees het water een keer, noem de anker-natie, en de kus beslist zichzelf.

De natielag: drie kusten, vijfentwintig naties

De 25 naties van Frankrijk verdelen zich in drie kusten, en deze opdeling is de kaart. De tabel hieronder is de volledige natielag, gelezen uit het Franse upstream-manifest, met de rastercoördinaten van elke natie op het 2424 bij 2424 bord en de kus waartoe ze behoren.

De dertien naties aan de Kanaalzijde vullen het bovenste en de linkerbovenste deel van het bord en dragen het dichtste stedenklompje: Île-de-France is de midden-noord-knooppunt op de rasterpositie 1284 bij 714, de Parijs-anker die elke noordelijke expansiespeler begeert, met Champagne-Ardenne en Lothringen in het oosten, Bourgogne en Centre-Val de Loire in het zuiden en de twee Kanaaleilanden, Jersey op 515 bij 606 en Guernsey op 445 bij 550, die in het voor de noordwestelijke hoek in het water zitten. Dat is de as met de meeste genoemde naties op het kleinste oppervlak, dus de as waar twee spelers het vaakst op elkaar spawnen en waar de inkomensgrenz door wordt gezet hoeveel noordelijke steden je in het midgame houdt. De naties aan de Atlantische zijde vullen het westen: Bretagne op 471 bij 835 is het schiereiland dat in de Atlantische Oceaan steekt, het meest blootgestelde en het meest verdedigde genoemde natie van het bord, omdat het een schiereiland is met water aan twee zijden, en Poitou-Charentes, Pays de la Loire en Aquitaine lopen de westkust af, met Limousin en Auvergne die het westelijke middenland houden. De naties aan de Middellandse Zee-zijde vullen de onderste boog: Languedoc-Roussillon en Provence-Alpes-Côte d’Azur dragen de zuidkust, Monaco op 1936 bij 1788 is de micro-natie die tussen kust en kaatrands ingeklemd zit, Rhône-Alpes houdt het midden-zuiden inland en Corsica op 2201 bij 2120 is het geïsoleerde eiland in de rechteronderste hoek dat de gescheiden as van de kaart is. De micro-natie Monaco is een klein vroeg doel dat een Middellandse Zee-speler in de eerste minuut neemt, omdat het aan Provence grenst en te klein is om zichzelf te houden, en Corsica is de enige genoemde natie op het bord die geen andere genoemde natie raakt, waarom het de enige buit is die per zee en nooit per land moet worden bereikt.

De opdeling telt, omdat het noch gelijk noch symmetrisch is. De Kanaalzijde heeft dertien genoemde naties, ingedrukt in de bovenste deel, de Atlantische zijde heeft zes die zich over het westen spreiden en de Middellandse Zee-zijde heeft zes die zich over het zuiden spreiden, en de drie kusten zijn niet de zelfde breedte land tegen de zelfde breedte water. De Kanaal-kus is de dichtste, dus de rijkste en de meest gestreden; het Atlantische schiereiland is het meest blootgestelde, dus het meest verdedigbare en het meest bestraft wanneer het verkeerd is; de Middellandse Zee-boog is de langste, dus de breedste en de die de gescheiden Corsica-as draagt. De micro-natie Monaco en de twee Kanaaleilanden zijn de drie sub-één-natie buit die een kustspeler in de eerste minuut neemt om de inkomens te krijgen en de buren te onthouden, en Corsica is de enige buit die een hele as voor zichzelf is. De tabel is de kaart, en de rest van de handleiding is de beslissing die het dwingt, namelijk welke van de drie kusten je voor de aftelling kiest en welke van de drie sub-buit, de Kanaaleilanden, Monaco of Corsica, je plant om per zee te bereiken.

Besliskader: noem eerst de kus en de anker-natie, dan de natie

Het kader is een reeks van drie lezingen die je voor de aftelling doorloopt, en het punt van de reeks is dat de natie het laatste is dat je beslist, niet het eerste. De eerste lezing is de kus: welke van de drie kusten, Kanaal, Atlantisch of Middellandse Zee, is de waar de spawn je afzet, want de kus is het water waarop je woont, en het water waarop je woont is de verbinder die bepaalt wie wie plundert. De tweede lezing is de anker-natie: de enige genoemde natie op deze kus die de sterkste economie en de meest verdedigbare positie heeft, de noordelijke stad met de dichtste rand als je aan de Kanaal bent, het schiereiland met water aan twee zijden als je aan de Atlantische bent, of de zuidelijke boog met de micro-natie Monaco als je aan de Middellandse Zee bent. De derde lezing zijn de twee buren: de twee genoemde naties het dichtst bij de anker-natie, die de flanken zijn die je verdedigbaar moet houden, en de richtingen waarin je geen eenheden mag sturen voordat de anker-natie aan beide zijden veilig is. De vierde lezing, die Frankrijk boven het generieke kader toevoegt, is de zeeroute: de genoemde buit, de Kanaaleilanden, Monaco of Corsica, die van de anker per boot bereikbaar is en niet per land, en of de overtocht de oorlogsschip-scherming en de transport-landing waard is.

De regel waar de drie lezingen samen toe samenvallen, is de één-zinsregel van Frankrijk: verbind jezelf aan de kus waar je anker-natie zit, houd de anker-natie plus de twee buren en grijp alleen naar de zee-buit, de eilanden, Monaco of Corsica, nadat de anker-natie aan beide flanken verdedigbaar is. De regel werkt, omdat de anker-natie de genoemde natie is die je nog behoort wanneer de kus je de rug toekeert, en de twee buren de flanken zijn die de anker-natie voor de insluiting bewaren, en de zee-buit de tweede economie is die alleen bestaat wanneer de anker veilig is. Wanneer je eerst de anker-natie en de kus noemt en de zee-buit volgt, is een verkeerde kus op te vangen, want je houdt nog de anker-natie en de correctie is een flankmanoeuvre over het water, geen overtocht over de open zee. Wanneer je eerst de zee-buit noemt en de anker-natie volgt, is een verkeerde kus dodelijk, want je hebt de oorlogsschip-scherming voor de overtocht betaald en de anker is wat overblijft, wat vaak de zwakste genoemde natie van het bord is. Het kader zegt ook wanneer je de regel breekt, en de twee gevallen waarin je haar breekt, zijn de twee gevallen waarin de zee-buit de as is en niet een flank. De eerste is als je aan de Middellandse Zee bent en Corsica nog niet bezet is, want Corsica is de gescheiden geïsoleerde eiland en het nemen is een tweede economie, geen flank dat in de hoofdfunctie bloedt. De tweede is als je aan de Kanaal bent en de twee Kanaaleilanden nog niet bezet zijn, want de eilanden zijn de dichte noordelijke micro-buit en ze nemen is een tweede inkomens dat geen overtocht over de open zee vereist. In beide gevallen is de regel dezelfde: verbind jezelf eerst aan de anker-natie en de twee buren, en pas wanneer dat veilig is, grijp naar de zee-buit. Het kader is het gereedschap, en de scenario’s hieronder zijn de twee manieren waarop de partij verloopt wanneer je het doorloopt.

Scenario één: een middelgrote FFA aan de Kanaal-kus

Scenario één is de middelgrote FFA waarin je aan de Kanaal-kus spawnst, en het doel is het kader op de dichtste as te tonen. Je bent een van de grotere lobbies die Frankrijk goochelt, noem het een 60-speler-FFA, want het 2424 bij 2424 vierkant met 2.047.093 landtiles zet Frankrijk aan de grotere kant van het land-gedreven groottespectrum en een multiplayer-frequentie van acht betekent dat het een van de kaarten is die vaak in de wachtrij wordt geplaatst. Je spawnst in het noordwesten, dicht bij Basse-Normandie of Haute-Normandie, wat je op de Kanaal-as en op de kus met het dichtste stedenklompje en de twee Kanaaleilanden die links voor de kust liggen, zet. Het kader noemt de anker-natie als de noordelijke kuststad dichtst bij de spawn, Basse-Normandie of Haute-Normandie, en de twee buren als Bretagne in het westen en Picardie in het oosten. De eerste beslissing is de anker-natie: je neemt de genoemde kuststad, dan de twee genoemde buurnaties, en pas dan reik je naar Île-de-France, de Parijs-knooppunt op 1284 bij 714, de eerste gestreden buit op de Kanaal-kus, omdat het de dichtste genoemde natie is en elke noordelijke expansiespeler ernaartoe groeit.

De getallen in dit scenario zijn de die het beslissen. De Kanaal-as heeft dertien genoemde naties, dus is een 60-speler-FFA aan de Kanaal een gevecht om een groot deel van de noordelijke steden en de inkomensgrenz wordt door gezet hoeveel daarvan je in het midgame houdt. De twee Kanaaleilanden, Jersey en Guernsey, zijn de eerste zee-buit, en in dit scenario is de beslissing ze te nemen, want je bent aan de Kanaal en de eilanden zijn het dichte micro-inkomens dat geen overtocht over de open zee vereist, alleen een korte boot-hop van de noordwestelijke kust. De Île-de-France-knooppunt is de gestreden buit, en de speler die hem neemt voordat de buur het midden van de Kanaal-kus bezit. De aanname is dat je niet de sterkste speler aan de Kanaal bent, want wanneer je dat bent, is het scenario hetzelfde, alleen dat de Île-de-France-knooppunt een bonus en geen gevecht is, en de anker-natie en de twee buren zijn in beide gevallen dezelfde. De fout waar dit scenario tegen bestaat, is de speler die zich aan de kus verbindt en zich de hele Kanaal-kus uitbreidt, want op een bord zo waterrijk is die uitbreiding de nederlaag, en de anker-natie plus de twee buren plus de twee Kanaaleilanden is de enige vorm die de Kanaal je bewaart terwijl de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee nog vrij kunnen groeien.

Scenario twee: de Middellandse Zee-boog en het geïsoleerde Corsica

Scenario twee is de FFA waarin je aan de Middellandse Zee-kus spawnst, en het doel is het kader op de as te tonen die het geïsoleerde eiland draagt. Je spawnst in het zuiden, dicht bij Languedoc-Roussillon of Provence-Alpes-Côte d’Azur, wat je op de Middellandse Zee-as en op de kus zet die de micro-natie Monaco en het geïsoleerde Corsica-eiland in de rechteronderste hoek draagt. Het kader noemt de anker-natie als de zuidelijke kust-natie dichtst bij de spawn, Languedoc-Roussillon of Provence, en de twee buren als Rhône-Alpes in het noorden en Midi-Pyrénées in het westen. De eerste beslissing is de anker-natie: je neemt de genoemde kust-natie, dan Monaco in de eerste minuut, omdat het de micro-natie is die aan Provence grenst en te klein is om zichzelf te houden, en pas dan reik je naar de Corsica-overtocht, de gescheiden as en de tweede economie van de Middellandse Zee.

De getallen in dit scenario zijn de die het beslissen. De Middellandse Zee-as heeft zes genoemde naties plus de micro-natie Monaco en het geïsoleerde Corsica, dus is het de langste en breedste as van het bord en de inkomensgrenz wordt door gezet hoeveel van de zuidelijke boog je in het midgame houdt plus of je Corsica wint. Corsica ligt op 2201 bij 2120, ver in de rechteronderste hoek, en het is de enige genoemde natie op het bord die geen andere genoemde natie raakt, wat betekent dat de enige weg om het te bereiken per zee is en de enige weg om het te houden met de oorlogsschip-scherming en de transport-landing. De overtocht naar Corsica is een zeeroute, en de prijs is de oorlogsschip-scherming en de transport-landing, dus luidt het scenario: anker de zuidelijke kust-natie, neem Monaco, houd de twee buren en pas wanneer de anker aan beide flanken veilig is, stuur de tweede economie naar Corsica. De aanname is dat de Middellandse Zee niet de sterkste kus in de lobby is, want wanneer het dat is, is het scenario hetzelfde, alleen dat Corsica een bonus en geen gevecht is, en de anker-natie en de twee buren zijn in beide gevallen dezelfde. De fout waar dit scenario tegen bestaat, is de speler die zich aan de Middellandse Zee verbindt en naar Corsica reikt voordat de anker veilig is, want op een bord zo breed is die vroege overtocht de nederlaag, en de anker-natie plus de twee buren plus Monaco is de enige vorm die de Middellandse Zee je bewaart terwijl de Kanaal en de Atlantische Oceaan nog vrij kunnen groeien. Corsica is de enige buit op het bord waarbij de speler die de overtocht voor de aftelling plant een tweede economie bezit die de andere twee kusten niet hebben, en de speler die ze niet plant, geeft ze aan de eerste speler die het doet.

Foutsituaties en tegenpartij-counters

De foutsituaties op Frankrijk zijn drie, en ze zijn allemaal dezelfde fout met een andere naam, de fout jezelf aan een kus verbinden voordat je jezelf aan een anker-natie en een zee-plan hebt verbonden. De eerste is de kust-uitbreiding, dat is de speler die de Kanaal kiest omdat het dicht uitziet en zich de hele kus uitbreidt, en de counter is de anker-natie plus de twee buren, de enige vorm die de Kanaal aan beide flanken verdedigbaar houdt terwijl de twee Kanaaleilanden nog vrij te nemen zijn. De reden waarom de kust-uitbreiding zo vaak voorkomt, is dat de Kanaal-kus op het bord als de dichtste kus uitziet en de speler de inkomens wil, maar de inkomens bestaan alleen wanneer je nog de anker-natie houdt, en zich de kus uitbreiden geeft de inkomens aan de buur terwijl je de zwakkere genoemde naties bezit. De tweede is de Corsica-tragheid, dat is de speler aan de Middellandse Zee die het geïsoleerde eiland voor irrelevant houdt, omdat het gescheiden en ver weg is, terwijl het in werkelijkheid de gescheiden tweede economie is en de eerste buit van de speler die de overtocht plant, en de counter is de asregel, namelijk Corsica als tweede economie noemen en de overtocht voor de aftelling plannen. Corsica is makkelijk te negeren, omdat het het kleine deel van het bord is, één genoemde natie tegen de zes van de Middellandse Zee-boog, en de overtocht duur lijkt, maar de tweede economie is de buit die de partij wint wanneer beide Middellandse Zee-spelers het vastland houden. De derde is de vroege overtocht, dat is de speler die de anker-natie houdt en naar Corsica of de Kanaaleilanden reikt voordat de twee buren veilig zijn, en de counter is de twee-burenregel, namelijk de twee flanken veilig houden voordat de zee-buit open is. De vroege overtocht is de fout die in de lobby het meest op een overwinning lijkt, want de speler die de anker-natie en de zee-buit houdt, controleert de hele kus, maar hij is de meest kwetsbare vorm op een waterrijk bord, want de twee flanken zijn de twee zijden die de tegenpartij kan slaan terwijl je met de overtocht bezig bent.

De tegenpartij-counters die de drie fouten voeden, is de kust-inname, dat is de speler die de gestreden kus voor jou neemt. Aan de Kanaal is de kust-inname de speler die eerst Île-de-France neemt, want de Parijs-knooppunt is de dichtste genoemde natie en wie hem bezit, bezit het midden van de Kanaal-kus. Aan de Atlantische is de kust-inname de speler die eerst Bretagne neemt, want het schiereiland is het meest verdedigde genoemde natie van het bord en wie het bezit, bezit het westen. Aan de Middellandse Zee is de kust-inname de speler die eerst Corsica neemt, want het geïsoleerde eiland is de gescheiden economie en wie de overtocht wint, bezit de tweede as. De counter tegen de kust-inname is hetzelfde kader, één minuut eerder doorlopen, namelijk de anker-natie, de twee buren en de zee-buit in de lobby noemen, zodat kus en overtocht bij de aftelling al in je plan staan. De drie fouten en de drie kust-innames zijn de hele tactische inhoud van Frankrijk, en de speler die het kader kan doorlopen, is de speler die de drie kusten wint.

Modus- en kaartaanpassingen

De modus die je speelt, verandert de Frankrijk-lezing in een klein aantal manieren, en de kaart zelf verandert de modus-lezing in enkele meer. De eerste modusaanpassing is de FFA-grootte, dat is de lobby die het 2424 bij 2424 vierkant met 2.047.093 landtiles goochelt. Frankrijk is aan de grotere kant van het land-gedreven groottespectrum, en een multiplayer-frequentie van acht betekent dat het vaak in de wachtrij wordt geplaatst, dus is de FFA op Frankrijk meestal groter dan de FFA op een waterzware kaart en kleiner dan de FFA op de grootste landzware kaarten. In een grotere FFA worden de drie kusten elk door meer spelers gedekt, dus is de kust-uitbreidingsfout waarschijnlijker en de anker-natie plus de twee buren belangrijker, en de zee-buit, de Kanaaleilanden, Monaco of Corsica, is gestreder, omdat meer spelers er tegelijk naartoe grijpen. In een kleinere FFA worden de kusten door minder spelers gedekt, dus bezit de speler die de zee-buit eerst noemt de tweede economie schoner, en de Corsica-overtocht is de enige as waar het kleinere lobby de tweede economie makkelijker te winnen maakt.

De tweede modusaanpassing is de v0.35 nationale AI die nu tegen de speler die vooruitstoot harder terugslaat, landbruggen hardnekkiger volgt en kernwapendoelen slimmer aanpakt. Op Frankrijk betekent de verandering van de nationale AI dat het geïsoleerde Corsica een gestredered buit is, want de AI aan de vastlandzijde volgt een Corsica-landing en de AI aan de Corsica-zijde slaat harder terug wanneer je vooruitstoot, dus is de Corsica-as de as waar de v0.35 AI het meest actief is. De derde modusaanpassing is de kernwapen-territorium annexatie-regel die het mogelijk maakt een stuk territorium te annexeren dat door een bom van het hoofdlichaam van zijn eigenaar is gescheiden. Op Frankrijk betekent de annexatie-regel dat een bom die een Kanaal-kust-natie van de rest van het noordelijke klompje scheidt, die natie tot een gescheiden stuk maakt dat je kunt annexeren, wat verandert hoe je de noordelijke grens speelt en Île-de-France naast een land-buit ook tot een kernwapendoel maakt, want de Parijs-knooppunt is de dichtste genoemde natie en de die zich te scheiden loont. De vierde modusaanpassing is de Doomsday-klok, wanneer die actief is. De Doomsday-lezing op Frankrijk is dezelfde als op elke kaart, namelijk dat de zijde onder veertig procent tegen de golven om overleving vecht, maar de Frankrijk-lezing is dat de onderlegene zijde meestal de speler zonder de zee-buit is, want de speler zonder de zee-buit is de speler zonder de tweede economie. De Doomsday-lezing is dezelfde als de concentratie-lezing, namelijk dat de zijde met de zee-buit de zijde is die tot de laatste economie kan uitbreiden, dus moet de onderlegene zijde de zee-buit-zijde dwingen eenheden op de scherming te verbruiken. De kaartaanpassing is dezelfde als de modusaanpassing, want het watergedomineerde bord is de modus op deze kaart, en de modus verandert de lezing van de FFA-grootte, de nationale AI, de annexatie-regel en de Doomsday-klok. De speler die zowel modus als kaart kan lezen, is de speler die Frankrijk goed speelt, en de drie kusten zijn de die de partij beslissen.

Wat je meeneemt naar de volgende partij

De enige inzichts uit Frankrijk is dat het bord grotendeels water is en de beslissing de kus is, en de kus wordt door de anker-natie beslist. De kaart is een vierkant van tweeduizendvierhonderdvierendertig pixels met 2.047.093 landtiles en vijfentwintig genoemde naties, en de partij wordt door besloten welke van de drie kusten je voor de aftelling kiest, Kanaal, Atlantisch of Middellandse Zee. Het besliskader is het gereedschap, namelijk de kus lezen, de anker-natie noemen, de twee buren noemen en de zee-buit plannen, de Kanaaleilanden, Monaco of Corsica, en de scenario’s zijn de twee manieren waarop de partij verloopt, de middelgrote FFA aan de Kanaal-kus en de Middellandse Zee-boog met het geïsoleerde Corsica. De foutsituaties zijn de drie manieren waarop de partij verloren wordt, de kust-uitbreiding, de Corsica-tragheid en de vroege overtocht, en de counter is de één manier waarop de tegenpartij wint, de kust-inname. De modus- en kaartaanpassingen zijn het laatste stuk, namelijk dat de modus verandert hoe de FFA-grootte, de nationale AI, de annexatie-regel en de Doomsday-klok gelezen worden, en de kaart verandert waar de drie kusten en de drie zee-buit liggen.

Voor de bredere systemen waarin dit openingsmanoeuvre zich insluit: de kaartstrategie-handleiding dekt verbonden land- en waternetwerken op elk bord af, de eilandverdedigings-handleiding dekt af hoe je de Corsica-overtocht absicurt en wanneer een gescheiden zeeroute betekent dat je naar het vastland terugmoet vallen, de zeestreit-stallmate- en blokkade-handleiding dekt af hoe je een overtocht houdt wanneer de tegenpartij hem wilt onthouden, de kustboot-verdedigings-handleiding dekt af hoe je de kus verdedigt tegen een bootroverij zodra je boottoegang hebt, de kies-je-spawn-handleiding dekt de generieke spawndichtheid-lezing af waarop het Frankrijk-kader bouwt, de v0.35-naties-navale doctrine-handleiding dekt af hoe de v0.35 nationale AI de zee speelt, en de hoog-tegen-breed-handleiding dekt af wanneer een veilige economie meer land op een vierkant bord moet nemen. Breng ze in dezelfde beslissing in, en de Frankrijk-opening stopt met een gokspel te zijn over welke kus centraal uitziet en wordt tot een plan over welke kus, welke anker-natie, welke twee buren en welke zee-buit je kiest voordat de aftelling afloopt, het enige moment waarop de hele zaak nog in je handen is. Het bord is waterrijk genoeg dat een verkeerde kus een korte tijd op te vangen is, maar de open zee maakt de correctie tot een overtocht, en overtochten kosten tijd en een oorlogsschip dat je je misschien niet kunt veroorloven wanneer je je eigen vroege spel al voor een slechte start hebt verbrand, waarom de spelers die op deze kaart winnen meestal diegene zijn die de anker-natie en de twee buren hebben genoemd en zich aan de kus hebben verbonden waar de anker-natie zit, en niet diegene die de vertrouwde kus uit instinct koos en dan de overtocht moest improviseren.